Art dhe Kulture

28 maj 1999 – “Darka e Fundit” e Da Vinçit zbulohet përsëri për publikun

Më 28 maj të vitit 1999 në Milano, Itali, pas 22 viteve punë restauruese, kryevepra e Leonardo da Vincit, Darka e Fundit, zbulohet përsëri për publikun. 

Sot kujtohet darka e Jezusit me apostujt gjatë Pashkës, para vdekjes së tij. Një nga veprat më të njohura të Leonardo da Vinçit i kushtohet këtij momenti të rëndësishëm: “Darka e Fundit”. Përfaqëson deri tani një nga veprat më të rëndësishme të artit të të gjitha kohërave, si për fuqinë e saj inovative, ashtu edhe për ndikimin që pati tek artistët e të gjitha epokave.

Leonardo përfaqëson momentin më dramatik të Ungjillit kur Krishti shpall tradhtinë e një prej apostujve “Në të vërtetë po ju them se njëri prej jush do të më tradhtojë”. Është një skenë e trazuar rreth pikës së palëvizshme të konstituuar nga figura e Jezusit, e cila i referohet Krishtit, Gjykatësit të Gjykimit të Fundit. Rreth tij konvergojnë apostujt e vendosur në grupe me tre, sipas reagimeve të ndryshme ndaj fjalëve të Krishtit: për pyetjen, skandalin, frikën, emocionin, “lëvizjet e shpirtit”.

“Darka e Fundit” e Leonardos

Tryeza e Manastirit Dominikan të Santa Maria delle Grazie është një pjesë integrale e arkitekturës së shekullit XV. Ishte objekt rinovimesh nga arkitekti dhe skulptori i madh Donato Bramante, i cili ndërtoi galerinë e kishës. Në murin verior të tryezës ekziston Darka e Fundit nga Leonardo da Vinci, i cili e ndërtoi atë gjatë qëndrimit të tij të gjatë në Milano, midis  viteve 1495 dhe 1497.

Në 1494 Leonardo mori komisionin për punën, të lidhur me manastirin e Santa Maria delle Grazie. Puna vazhdoi me zbukurimin e tryezës, një dhomë drejtkëndëshe ku fretërit Dominikanë hanin vaktet e tyre. U vendos që të afreskoheshin muret më të vogla me tema tradicionale. Një Kryqëzim, për të cilin u thirr Donato Montorfano i cili përpunoi një përbërje tradicionale, të përfunduar tashmë në 1495, dhe një Darkë të Fundit besuar Da Vinçit. Në këtë punë, e cila e lehtësoi atë nga problemet e afërta ekonomike, Leonardo derdhi si një përmbledhje të gjitha studimet që përfundoi në ato vite, duke përfaqësuar kryeveprën e tij.

Leonardo e interpretoi në një mënyrë jashtëzakonisht origjinale me një theks më të madh momentin dramatik në të cilin Krishti pohon “Disa nga ju do të më tradhtojnë” dhe “lëvizjet e shpirtit” të apostujve të trazuar. Ata portretizohen në grupe prej tri vetash, si një seri valësh emocionale të njëpasnjëshme, me figurën e izoluar dhe dominuese të Krishtit në qendër. Leonardo ndryshoi ikonografinë tradicionale, duke zgjedhur të mos përfaqësonte Judën i vetëm në njërën anë të tryezës, por pranë të tjerëve në të njëjtën anë përballë shikuesit.

Teknika

Siç dihet, Leonardo nuk ishte i qetë me teknikën e afreskut, pasi që kohët e tharjes së shpejtë të suvasë kërkonin një goditje vendimtare dhe të shpejtë, jo në përputhje me studimet e gjata, lustrimet pasuese dhe goditjen e tij me furçë. Kjo është arsyeja pse Leonardo shpiku një teknikë të përzier, e cila ngadalësoi fazat e ekzekutimit të punës, duke e lejuar atë të jepte harmoni më të madhe kromatike dhe efektet e dritës dhe transparencës të dashur për të. Puna u përfundua në 1498, kur u përmend në De Divina Proportione të Luca Pacioli.

Sidoqoftë, eksperimenti u tregua dramatikisht i papërshtatshëm.

Ku është “Darka e Fundit”

“Darka e Fundit” e Leonardo da Vinçit tani mbahet në tryezën e kishës së Santa Maria delle Grazie në Milano. Afresku, i cili tregon kushte veçanërisht të brishta, normalisht i nënshtrohet një regjimi të vizitave kontingjente. Që nga dhjetori 2014, Ministria e Trashëgimisë Kulturore dhe Aktiviteteve ka menaxhuar Muzeun Cenacolo Vinciano përmes Kompleksit të Muzeut të Lombardisë, i cili në dhjetor 2019 u bë Drejtoria Rajonale e Muzeut. Në vitin 2019 ajo u vizitua nga 445 728 njerëz, duke e bërë të pesëmbëdhjetën më të vizituar në Itali.


Copyright © Gazeta “Si”


Më Shumë