.png)
Paralajmërim: Ky artikull përmban citime shqetësuese nga autorë të abuzimit seksual ndaj fëmijëve
Studiuesit, prej shumë kohësh, kanë tentuar t’i përgjigjen pyetjes: pse disa burra abuzojnë seksualisht me fëmijë?
Ne iu afruam disi përgjigjes.
Në një studim të fundit përfshihen 700 abuzues fëmijësh dhe mënyra se si ato vepruan.
Zbulime shqetësuese
Burrat ishin mbi 18 vjeç dhe vinin nga vende të ndryshme të botës, nga Norvegjia në Zelandën e Re, nga Malaui në Brazil. Studiuesit ishin të interesuar të dokumentonin se çfarë mund të tregonin rrëfimet e autorëve të krimeve për mënyrat e parandalimit të abuzimit seksual ndaj fëmijëve.
Rrëfimet e tyre ndryshonin ndjeshëm. Disa fajësonin drogën dhe alkoolin, ose përvojat e tyre të abuzimit gjatë fëmijërisë. Të tjerë pretendonin se po kërkonin përvoja të reja seksuale, të rrezikshme ose emocionuese.
Të tjerë thoshin se ishin “të dashuruar” me fëmijën ose se po përpiqeshin ta “edukonin” atë.
Shpjegimi më i zakonshëm që jepnin autorët për sjelljen e tyre ishte ta paraqisnin viktimën si pjesëmarrëse të vullnetshme në aktin seksual.
Në raste veçanërisht të rënda, autorët e krimeve e paraqisnin veten si viktima të pafajshme të manipulimeve seksuale të supozuara të fëmijëve (kryesisht vajza), duke i përshkruar viktimat e mitura si “ngacmuese” apo “provokuese”.
Njëri prej tyre deklaronte:
“ajo ishte një ‘dhelpër’ e vogël në gjithë këtë… unë u joshja me të vërtetë.”
Sigurisht, fëmijët nuk mund të japin pëlqim për marrëdhënie seksuale me të rriturit. Dhe, me rëndësi, edhe në rastet kur autorët pretendonin “pëlqim”, provat që ata jepnin ishin shumë të dobëta, duke u bazuar zakonisht vetëm në mungesën e rezistencës fizike të fortë.
Abuzimi si hakmarrje
Hakmarrja ishte një tjetër arsye e zakonshme që përdorej për të shpjeguar veprimet kriminale. Në shumicën dërrmuese të rasteve, autorët e krimeve përmendnin partneret e tyre femra si objekt të sjelljes së tyre hakmarrëse.
Në thelb, ata abuzonin një fëmijë për t’u hakmarrë ndaj nënës së fëmijës.
Autorët e krimeve kërkonin hakmarrje sepse partneret e tyre nuk i përmbushnin pritshmëritë tradicionale të feminitetit dhe nuk luanin rolin e partneres romantike/seksuale ose të nënës/shtëpiakes sipas standardeve të tyre.
Siç deklaroi një prej tyre:
“Ka pasur disa herë që e kam ngacmuar seksualisht vajzën time, thjeshtë nga inati ndaj gruas sime që nuk pastronte shtëpinë. Lënien e qenit të bënte jashtëqitje në dysheme dhe askush nuk e pastronte.”
Në rrëfimet e tyre, partneret e rritura femra pritej të ofronin marrëdhënie seksuale ekskluzivisht për autorin e krimit, në kohën, mënyrën dhe formën që ai dëshironte.
Në disa raste, autorët pretendonin se janë shtyrë drejt abuzimit seksual ndaj fëmijëve për shkak të dëshirës për akte seksuale specifike ose forma të caktuara të sjelljes trupore, të cilat partneret e tyre të rritura nuk pranonin t’i kryenin.
Zemërimi dhe të ashtuquajturat “të drejta”
Autorët ndonjëherë e paraqisnin viktimën fëmijë si “të merituar” për abuzimin, duke pretenduar se sjellja e tyre kriminale ishte rezultat i zemërimit ndaj fëmijës.
Për shembull, ata ndiheshin të zemëruar sepse viktimat nuk përmbushnin normat “femërore” ose nuk tregonin nënshtrim të mjaftueshëm. Siç tha një autor:
“Ajo nuk po sillej si një vajzë e mirë, siç supozohet të sillet një vajzë perfekte.”
Në mënyrë thelbësore, arsyet e tyre për zemërim ndaj fëmijëve pasqyrojnë të njëjtat modele mendimi që qëndrojnë edhe pas zemërimit ndaj grave të rritura.
Autorët shpesh i referoheshin “të drejtës” së tyre për aktivitet seksual, duke justifikuar veprimet dhe duke u ankuar për mungesën e aksesit seksual ndaj partnereve të rritura.
Për më tepër, ata i paraqisnin fëmijët si seksualisht të gatshëm dhe gjithmonë të disponueshëm, duke treguar një ndjenjë të theksuar të së drejtës për seks dhe mungesë të plotë të pranimit se fëmijët nuk mund të japin pëlqim.
Patriarkati dhe justifikimet e dhunës
Në krahasim me studimet e mëparshme, u vu re një theks më i fortë i mendësisë patriarkale në rrëfimet e autorëve.
Shpesh, literatura e mëparshme sugjeron se abuzimi seksual ndaj fëmijëve ndodh për shkak të “konflikteve martesore” ose “mosmarrëveshjeve familjare”.
Por ky interpretim duket më i zbutur krahasuar me vetë rrëfimet e autorëve, të cilët shpesh theksojnë qartë zemërimin, hakmarrjen dhe ndjenjën e të drejtës seksuale.
Fokusi i tyre te “pëlqimi” i supozuar i viktimës është domethënës. Në marrëdhënie me gratë e rritura, burrat shpesh i shohin partneret si “roje të kufirit”, të cilat duhet t’i rezistojnë përpjekjeve të tyre nëse nuk duan marrëdhënie seksuale.
Në këtë studim, shumë prej autorëve nuk bënin dallim të qartë mes grave të rritura dhe vajzave, duke i parë të dyja si kategori vartëse.
Në disa raste ata shprehnin hapur këtë logjikë:
“Ndiqja nevojën për kënaqësi seksuale dhe kjo kërkonte një femër.”
Nevoja për edukim dhe politika
Gjetjet e studimit tregojnë nevojën që politikëbërësit dhe institucionet të forcojnë përpjekjet kundër mizogjinisë, ndjenjës së privilegjit seksual mashkullor dhe strukturave patriarkale.
Luftimi i miteve për përdhunimin (besime të rreme mbi dhunën seksuale, autorët dhe viktimat) dhe pranimi i këtyre miteve mbetet thelbësor.
Edhe pse këto masa zakonisht synojnë mbrojtjen e grave të rritura, analiza sugjeron se ato mund të ndihmojnë gjithashtu në parandalimin e abuzimit seksual ndaj fëmijëve.
Publikuar nga “The Conversation”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje