‘The Devil Wears Prada 2’ ka diçka për të thënë…

Nga Gazeta ‘Si’- The Devil Wears Prada 2 rikthehet në ekran si një ribashkim nostalgjik që përpiqet të përshtatet me një botë mediatike dhe kulturore krejt ndryshe nga ajo e filmit origjinal.

Pas skandaleve, presionit të buxheteve dhe kufizimeve të korporatave, Miranda Priestly nuk është më e njëjta figurë e ftohtë dhe dominuese që sundonte revistën Runway.

Ajo rikthehet në një realitet ku edhe moda e lartë është nën presionin e efikasitetit financiar, kufizimeve të burimeve njerëzore dhe ndryshimeve të industrisë së medias.

Në këtë vazhdim, historia ndjek Andy Sachs (Anne Hathaway), e cila pas viteve të kaluara në gazetari globale, rikthehet në Nju Jork pasi humb punën në një redaksi të mbyllur për shkak shkurtimeve.

Rastësisht, ajo përfshihet sërish në orbitën e Runway, e cila vetë po përballet me krizë reputacioni pas një skandali që lidhet me kushte të dyshimta pune në zinxhirin e prodhimit.

Miranda Priestly, e interpretuar nga Meryl Streep, paraqitet kësaj here më e zbutur dhe më komplekse.

Ajo nuk është më vetëm një “diktatore e modës”, por një figurë që përballet me pasojat e sistemit që dikur e ndërtoi vetë.

Megjithatë, filmi shpesh duket se përpiqet ta humanizojë atë më shumë sesa duhet, duke i hequr një pjesë të ashpërsisë që e bëri ikonike në origjinal.

Rikthimi i Andy-t në Runway ndodh përmes një serie ngjarjesh të sajuara, ku ajo përdor mundësinë e re për të rindërtuar karrierën e saj, ndërkohë që fshehurazi mendon të shkruajë një biografi për ish-shefen e saj legjendare. Kjo e vendos atë sërish në një dilemë mes integritetit gazetaresk dhe joshjes së suksesit në një industri elitare.

Filmi ruan një pjesë të hijeshisë së tij vizuale dhe ritmin e shpejtë të Nju Jorkut mediatik, me skena dinamike pune dhe dialog të mprehtë. Megjithatë, ai nuk mund të shmangë ndjesinë se është më shumë një ribashkim nostalgjik sesa një histori e re.

Në planin tematik, The Devil Wears Prada origjinal trajtonte me forcë koston personale të ambicies dhe joshjen e pushtetit në industrinë e modës. Vazhdimi, në të kundërt, tenton ta zbusë këtë konflikt, duke i dhënë më shumë hapësirë rehabilitimit të personazheve sesa kritikës së sistemit.

Kjo ndryshon edhe perceptimin e Miranda Priestly. Në vend të një figure të pakompromis që mishëronte brutalitetin e industrisë, ajo kthehet në një personazh më të njerëzishëm, por ndoshta më pak të frikshëm dhe më pak simbolik.

Megjithatë, filmi mbetet argëtues për publikun që e njeh mirë universin e tij. Rikthimi i personazheve si Nigel (Stanley Tucci) dhe Emily (Emily Blunt) sjell një ndjesi vazhdimësie dhe humori të njohur, ndërsa dinamika mes brezave të vjetër dhe të rinj të medias krijon një pasqyrë të ndryshimeve në industrinë kreative.

Filmi mbetet një përzierje mes nostalgjisë dhe reflektimit mbi një epokë që ka ndryshuar ku moda, media dhe pushteti nuk funksionojnë më si dikur, por kujtimet e tyre ende mbajnë peshë të madhe kulturore.