.png)
Gazeta Si – Donald Trump ishte paralajmëruar nga gjeneralët e tij që para se të jepte dritën jeshile për operacionin “Epic Fury”.
Mesazhi ishte i qartë dhe i prerë: një fushatë e zgjatur do të rrezikonte rezervat e armatimeve. Dhe pikërisht kjo ndodhi; tashmë ka mungesë raketash me rreze të gjatë veprimi dhe raketash përgjuese.
Rrjedha e vazhdueshme e raporteve të tilla – që vijnë pothuajse gjithmonë nga burime anonime amerikane – përcjell një sinjal të qartë lidhur me nevojën për të gjetur një alternativë ndaj opsionit ushtarak. Dhe është vetë ushtria ajo që po e përcjell këtë mesazh.
Raportet
Në periudhën para ofensivës kundër Iranit, Pentagoni kishte bërë publike – përmes rrjedhjes së informacionit në media – shqetësimet lidhur me tri çështje: shterimin e arsenalit, rrezikun e humbjeve njerëzore dhe kërcënimin ndaj bazave në Gjirin Persik.
Këto shqetësime u konfirmuan më pas nga ngjarjet dhe u theksuan në një sërë raportesh. Në fakt, SHBA-të kanë përdorur gjerësisht sisteme me rreze të gjatë veprimi – si raketat ATACMS dhe PSM të lëshuara nga platformat HIMARS – të cilat janë raketa të drejtuara të njohura për saktësinë e tyre të lartë, të lëshuara nga pozicione rajonale drejt objektivave në të gjithë Gjirin (me një rreze veprimi prej disa qindra kilometrash).
Është bërë përdorim i gjerë i raketave lundruese Tomahawk (të lëshuara nga anije dhe nëndetëse), ku janë shkrepur pothuajse një mijë prej një sasie totale prej tre mijë raketash në dispozicion.
SHBA i ka përdorur ato në mënyrë të alternuar me bombat JDAM – bomba “të thjeshta” të modifikuara me pajisje shtesë që rrisin saktësinë dhe zgjasin rrezen e tyre të veprimit.
Ato kushtojnë “vetëm” 80,000 dollarë, shumë më pak se çmimi prej 3.5 milionë dollarësh i një rakete Tomahawk.
Megjithatë, problemi qëndron te fakti se rimbushja e rezervave kërkon kohë – njësoj siç ndodh edhe me një aspekt tjetër kritik: mburojën e mbrojtjes ajrore.
Mburoja
Vlerësimet e reja tregojnë se Shtetet e Bashkuara kanë shpenzuar 80 për qind të raketave të tyre përgjuese kundër-raketore “Patriot” dhe “THAAD”.
Ekuipazhet e baterive janë detyruar të përballen – në baza ditore – me lloje të ndryshme sistemesh lëshimi të përdorura nga Pasdaran-i kundër objektivave të shpërndara nga Jordania deri në Katar.
Këto breshëri raketash janë shoqëruar me sulme që përfshinin dronë kamikazë “Shahed” dhe avionë mashtrues.
Pavarësisht shpenzimit të madh të burimeve, “çadra” mbrojtëse shpesh është depërtuar, duke shkaktuar dëme në avionë, kazerma, hangare dhe sisteme radari.
Me kalimin e kohës, Garda Revolucionare ka zhvilluar taktika të reja dhe është mbështetur gjithnjë e më shumë te raketa më të manovrueshme.
Për më tepër, ata kanë tentuar të verbërojnë rrjetin e vëzhgimit, duke ia dalë mbanë në disa raste të godasin pajisje me vlerë të lartë që nuk mund të zëvendësohen shpejt – siç janë stacionet e radarit “THAAD”.
Pak ditë më parë, një oficer i lartë amerikan theksoi nevojën që Marina të dislokojë njësi shtesë të pajisura me sisteme kundër-raketore për të forcuar mbrojtjen.
Është një situatë e vështirë që e detyron komandën të peshojë prioritetet: mbrojtjen e teatrit evropian apo mbrojtjen e aleatëve në Lindjen e Mesme – duke filluar me Izraelin?
Kjo deklaratë ka shumë të ngjarë të ketë qenë një ekzagjerim që synonte të ilustronte qartë problemin – një thirrje për veprim që lidhet gjithashtu me kontekstin më të gjerë rajonal.
Shqetësimet
Petro-monarkitë sunite – nga Arabia Saudite te Katari – kanë ushtruar presion mbi Shtëpinë e Bardhë për një zgjidhje diplomatike.
Ndër arsyet e shumta për këtë ishte mungesa e municioneve kundërajrore; në fakt, emiratet nxituan të lidhnin marrëveshje me Kievin për furnizimin me mjete kundër dronëve.
Strategjia horizontale e Teheranit i detyroi Shtetet e Bashkuara dhe partnerët e tyre të zgjeronin linjat logjistike, të mobilizonin burime në një teatër të gjerë operacionesh dhe të shpenzonin sasi të mëdha municioni.
Dhe rezultatet nuk ishin gjithmonë efektive. Inteligjenca iraniane u tregua e aftë në identifikimin e objektivave: ajo u mbështet te ndihma satelitore ruse dhe kineze, shfrytëzoi rrjetin e saj të spiunazhit dhe madje gjurmoi praninë e ushtarëve në hotele përmes monitorimit të dërgesave të ushqimit.
Ukraina
Çështja e Gjirit ndërthuret me konfliktin në Ukrainë pikërisht për shkak të çështjes së municioneve. Moska godet pa pushim qytetet armike me qindra raketa dhe dronë – valë masive që Kievi e ka të vështirë t’i përballojë për shkak të mungesës së kapaciteteve të mjaftueshme mbrojtëse.
Presidenti Zelenski ka kërkuar sisteme shtesë “Patriot” nga Uashingtoni, por përgjigja – pas disa premtimeve të paqarta – ka qenë zhgënjyese.
Vëmendja tani po përqendrohet me shqetësim te lëvizjet e Koresë së Veriut, e cila ka ndërhyrë për të mbështetur Rusinë me ndihmë konkrete.
Kjo nisi me dërgesa predhash artilerie dhe raketash, u pasua nga dislokimi i disa mijëra trupave të forcave speciale dhe tani ka përshkallëzuar në dërgimin e një njësie të pajisur me 120 raketa balistike dhe gjashtë lëshues.
Sipas inteligjencës ukrainase të cituar nga agjencia “Reuters”, ky komponent pritet të zhvillohet më tej përmes marrëveshjeve të reja.
Gjatë dy viteve të fundit, rusët kanë demonstruar aftësinë për të ruajtur ritme të larta prodhimi për lloje të ndryshme sistemesh goditëse – midis 600 dhe 700 në vit, sipas vlerësimeve të ekspertit Fabian Hoffman.
Kështu, mbështetja e Kim Jong Un merr një rëndësi më tepër politike sesa ushtarake – një lëvizje për të nënvizuar paktin e fortë me Kremlinin, por edhe një mënyrë për të siguruar përfitime ekonomike.
Përshtati: Gazeta “‘Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje