.png)
Në prag të një tjetër sezoni të Ligue 1, futbolli francez duket sikur po hyn në një periudhë ku vëmendja e klubeve nuk është më vetëm te fusha. Për shumë prej tyre, mbijetesa financiare, shitja e lojtarëve dhe respektimi i rregullave ekonomike janë kthyer në prioritete po aq të rëndësishme sa rezultatet sportive.
Në krye të këtij realiteti qëndron Paris Saint-Germain. Kampionët në fuqi kanë fituar dy herë radhazi Champions League dhe janë në kërkim të titullit të gjashtë radhazi në kampionat. Dominimi i tyre ka bërë që rivalët të mos mendojnë më vetëm për mënyrën se si mund t’i rrëzojnë nga froni, por edhe për mënyrën se si mund të ndërtojnë skuadra konkurruese pa shkatërruar ekuilibrat financiarë.
Dikur Marseille, Monaco dhe Lille shihnin largimin e Kylian Mbappé nga PSG si një mundësi për të hapur garën. Sot situata është ndryshe. Përfundimi në vendin e dytë, dikur një objektiv modest për klubet ambicioze, tashmë shihet si një sukses i madh.
Marseille, mes ambicies dhe kufizimeve
Marseille është ndoshta shembulli më i qartë i këtij ndryshimi. Klubi francez arriti të shmangte një ndalim europian dhe do të luajë në Europa League, por paralajmërimi nga UEFA ka qenë i qartë: duhet të përmirësohet bilanci financiar, përndryshe pasojat do të jenë më të rënda.
Në stol ka ardhur Bruno Genesio, një trajner i njohur për stabilitetin dhe eksperiencën e tij. Por puna e tij nuk do të jetë e lehtë. Marseille nuk ka bërë ende asnjë afrim, ndërsa disa nga emrat më të rëndësishëm të skuadrës kanë ikur. Mason Greenwood, Facundo Medina, Pierre-Emerick Aubameyang dhe Geronimo Rulli janë larguar, duke treguar se klubi është më shumë i përqendruar te reduktimi i shpenzimeve sesa te përforcimi i ekipit.
Rasti i Pierre-Emile Hojbjerg është edhe më domethënës. Mesfushori refuzoi transferimin te Newcastle dhe si pasojë humbi shiritin e kapitenit. Genesio pranoi se vendimi nuk ishte i tij, duke zbuluar hapur konfliktin mes dëshirës sportive dhe nevojave financiare të drejtuesve.
Trajneri dëshiron ta mbajë Hojbjerg, por realiteti ekonomik i Marseille mund të diktojë të kundërtën. Është një dilemë që po bëhet gjithnjë e më e zakonshme në futbollin francez.
Monaco dhe Lens, dy histori të ndryshme
Monaco gjithashtu po përballet me kufizime financiare. Klubi është nën mbikëqyrje për pagat dhe ka nisur një proces kursimi. Shitja e Maghnes Akliouche te PSG për rreth 43 milionë paund ishte e planifikuar, ndërsa largime të tjera mund të sjellin të ardhura të konsiderueshme.
Por një tjetër shembull është Lens. Pas një sezoni historik, me vendin e dytë dhe trofeun e parë të Coupe de France, klubi duhet të rindërtojë skuadrën. Pierre Sage u largua për të marrë drejtimin e Crystal Palace, ndërsa disa nga lojtarët më të rëndësishëm u transferuan jashtë Francës.
Adrien Thomasson, Malang Sarr, Allan Saint-Maximin dhe Wesley Said janë mes emrave që janë larguar. Mamadou Sangaré gjithashtu u transferua në Premier League pasi vetëm një sezon i mjaftoi për të bindur Brentfordin.
Ky është paradoksi i Ligue 1: suksesi shpesh të bën më të ekspozuar ndaj tregut. Sapo një klub prodhon ose zbulon një talent, klubet e Premier League shfaqen me oferta që është shumë e vështirë të refuzohen.
Ligue 1, gjithnjë e më shumë një treg furnizues
Të drejtat televizive nuk janë më burimi i sigurisë ekonomike që dikur ishin për klubet franceze. Në vend të tyre, një pjesë e madhe e sistemit mbështetet te shitja e lojtarëve.
Premier League është bërë tregu kryesor. Klubet angleze janë të gatshme të paguajnë dhjetëra miliona për lojtarë shumë të rinj, madje edhe kur ata kanë pak përvojë në nivelin elitar.
Kjo e ka kthyer Ligue 1 në një lloj laboratori për talentet. Lojtarët zhvillohen në Francë, marrin eksperiencë dhe më pas shiten jashtë me fitime të mëdha. Për klubet franceze kjo është një mënyrë për të mbijetuar, por njëkohësisht e bën shumë të vështirë ndërtimin e skuadrave që mund të sfidojnë PSG-në për një periudhë të gjatë.
Edhe Lens, një nga historitë më të bukura të sezonit të kaluar, nuk mundi t’i shpëtonte këtij cikli. Suksesi solli ekspozim, ekspozimi solli oferta dhe ofertat sollën largime.
PSG në një tjetër dimension
Në këtë panoramë, PSG duket sikur luan një tjetër kampionat. Kampionët francezë nuk kanë nevojë të shesin yjet e tyre për të financuar sezonin dhe mund ta përdorin fuqinë ekonomike për të përmirësuar edhe stolin.
Luís Campos është përqendruar pikërisht në këtë aspekt. Në vend që të ndryshojë një formacion bazë që tashmë konsiderohet më i miri në Francë dhe një nga më të fortët në Europë, PSG ka investuar në lojtarë që mund të rrisin cilësinë e skuadrës së dytë.
Kjo mund të jetë veçanërisht e rëndësishme në Ligue 1. Me një ekip rezervë që është pothuajse po aq i fortë sa ai titullar, PSG mund ta menaxhojë më mirë sezonin dhe të ruajë energjinë për Champions League.
Dhe pikërisht këtu qëndron një nga problemet më të mëdha për rivalët: ata duhet të luftojnë në disa fronte me një skuadër shumë më të thellë dhe me më shumë burime financiare.
Rennes, Strasbourg dhe një kampionat në ndryshim
Rennes duket si një nga skuadrat që mund të jetë më konkurruese këtë sezon. Por rikthimi në futbollin europian sjell edhe një tjetër sfidë: më shumë ndeshje, më shumë udhëtime dhe më shumë presion mbi një skuadër që duhet të ruajë ritmin në kampionat.
Strasbourg, ndërkohë, është dobësuar. Emanuel Emegha dhe Valentín Barco janë larguar, ndërsa portieri Mike Penders është rikthyer te klubi i tij. Në vend të tij ka ardhur Filip Jörgensen, i cili do të ketë një rol të rëndësishëm.
Situata e Strasbourg është edhe një shembull i një tjetër fenomeni që po ndryshon futbollin francez: multi-club ownership. Dhjetë klube të Ligue 1 këtë sezon janë pjesë e modeleve ku disa skuadra kontrollohen nga të njëjtët pronarë ose grupe investimi.
Kjo sjell investime dhe mundësi, por ngre gjithashtu pyetje mbi prioritetet. A vendoset gjithmonë në interes të klubit apo në funksion të një strategjie më të gjerë të pronarit?
Shumë ndryshime në pankina
Edhe pankinat franceze kanë përjetuar një verë të trazuar. Plot 12 klube të Ligue 1 kanë ndryshuar trajnerin përpara këtij sezoni.
Ka rikthime interesante, si Liam Rosenior te Paris FC dhe Will Still te Auxerre, por edhe emërime më të guximshme. Davide Ancelotti do të drejtojë Lille, ndërsa Filipe Luís ka marrë drejtimin e Monaco.
Kjo valë ndryshimesh mund ta bëjë sezonin edhe më të paparashikueshëm në pjesën e mesme dhe të sipërme të tabelës. Megjithatë, një gjë duket më pak e paqartë: PSG mbetet favorit i padiskutueshëm.
Në një kampionat ku klubet luftojnë për të mbajtur lojtarët, për të balancuar pagat dhe për të përfituar sa më shumë nga shitjet, PSG ka luksin të mendojë për thellësinë e skuadrës dhe për Europën.
Kjo është dilema e madhe e Ligue 1. Liga vazhdon të prodhojë talente, trajnerë dhe histori interesante, por sa më shumë sukses arrijnë klubet jashtë Parisit, aq më shumë rrezikojnë t’i humbasin njerëzit që e sollën atë sukses.
Në fund, beteja nuk është vetëm për titullin. Është për të mbijetuar, për të ruajtur identitetin dhe për të gjetur një mënyrë për të konkurruar në një sistem ku paratë e Premier League dhe dominimi i PSG-së vazhdojnë ta ndryshojnë lojën.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje