.png)
Gazeta Si – Krahasimet tani janë mungesë respekti. Maradona është një legjendë rebele. Pelé fitoi tre Kupa Bote.
Ronaldo do të jetë përgjithmonë CR7. Mbappé do ta thyejë rekordin e tij të golashënuesve në Kupën e Botës, ndoshta edhe brenda pak ditësh.
Por Leo Mesi, ose më saktë Lio siç e quajnë argjentinasit, i cili mbush 39 vjeç nesër (të mërkurën 23 qershor 2026), është futbollisti më i madh i të gjitha kohërave.
Fat i tij, të hënën në Arlington të Teksasit, ishte se humbi penalltinë. Menjëherë, ai luajti me një tërbim të paparë prej kohësh.
Asistoi për golin e dytë, në minutën e 94-t, pastaj e ktheu në rrjetë. Pastaj festoi si një fëmijë. Ai gjithmonë i ka ngritur krahët drejt qiellit për të përshëndetur gjyshen e tij, Celia, e cila e çonte në stërvitje: “Lëreni të luajë i vogli!”
17 – Lionel Messi has now scored the most goals in FIFA World Cup history.
— OptaJoe (@OptaJoe) June 22, 2026
17 – Lionel Messi 🇦🇷
16 – Miroslav Klose 🇩🇪
15 – Ronaldo 🇧🇷
14 – Kylian Mbappé 🇫🇷
14 – Gerd Müller 🇩🇪
13 – Just Fontaine 🇫🇷
12 – Pelé 🇧🇷
Legend. pic.twitter.com/dN8ESWNJuZ
Tani mendimet e tij kthehen edhe tek i ati, Jorge, i cili i gjeti paratë për hormonin e rritjes së djalit të tij, e solli në Barcelonë dhe u betua se nuk do ta linte kurrë vetëm. Çfarëdo që të ndodhë.
Në vitin 2006, Mesi ishte një djalë i ri me flokë të gjatë. Në vitin 2010, ai u stërvit nga Maradona, i cili e vendosi në mesfushë me tre sulmues përpara: gjermanët shënuan katër gola kundër ekipit të tij të Argjentinës dhe mund të kishin bërë më shumë.
Në vitin 2014, ai arriti në finale, përsëri kundër Gjermanisë: volli në fushë për shkak të tensionit dhe humbi shënjestrën. Në vitin 2018, dukej se kishte humbur shansin e tij të fundit.
Në Katar, për të shkëmbyer disa fjalë me të, duhej të qëndroje jashtë dhomës së zhveshjes pranë Guillem Balague, një gazetar katalanas dhe biograf i tij.
Mesi foli pothuajse ekskluzivisht me të, pjesërisht, sepse Balague dinte si t’i bënte pyetje, me përgjigjen e ngulitur: “A është Kupa e Botës më shumë vuajtje apo argëtim?”; “Argëtim…”.
Pas finales, ata i bënë pyetjen e pyetjeve: “Lio, a do tërhiqesh tani?” Ai u përgjigj: “Jo. Unë ende dua të luaj disa ndeshje si kampion bote”. Dhe çfarë ndeshjesh.
Megjithatë, për një kohë të gjatë ata thanë se ai nuk ndihej argjentinas. Se luante më mirë për Barcelonën sesa për ekipin kombëtar.
Kjo e fundit ishte e vërtetë; por sepse atij i interesonte shumë. Mesi u largua për në Katalonjë në moshën trembëdhjetë vjeç, jetoi në Paris dhe tani jeton në Miami; por është sikur të mos e kishte lënë kurrë vendlindjen e tij, Rosario.
Ajo që shkroi Cavafy vlen edhe për të: “Qyteti do të të ndjekë, do të endesh në të njëjtat rrugë, do të plakesh në të njëjtën lagje”.
“Rosarianët” si ai përfshijnë Che Guevara-n dhe pothuajse të gjithë madhështitë e futbollit (Messi thotë “fulbo”): “El Flaco” Menotti, Batistuta, “El Loco” Bielsa, Mascherano, “El Pocho” Lavezzi, Maxi Rodriguez, “El Fideo” Di Maria, Icardi.
Si fëmijë, ai ishte plot komplekse. Nuk donte të shkonte në shkollë, luftonte për të shprehur veten. Kishte vetëm një mikeshë, Cintia-n, e cila i dërgonte mesazhe të vogla të ngjitura në një vizore me çamçakëz dhe e mbante për dore; tani ajo është psikologe dhe ndihmon fëmijët me aftësi të kufizuzra.
Mesi i vogël e adhuronte dhe ende e adhuron. Por ai donte një vajzë tjetër: Antonella Roccuzzo-n. Ai e kishte takuar kur të dy ishin pesë vjeç dhe gjithmonë e kishte joshur në heshtje.
Por ajo nuk donte të dinte asgjë për atë djalin “e papërshtatshëm” që të gjithë e tallnin dhe gjithmonë mbante një top në krahë.
Skuadra për të cilën luante, Newell’s, nuk mund t’i përballonte injeksionet që i nevojiteshin. Kështu që Lio u largua për në Evropë.
Pa u bërë spanjoll, katalan apo edhe italian: si familja Mesi, ashtu edhe familja e nënës së tij, Cuccittini, janë me origjinë nga rajoni i Marche; por atij nuk i interesonte.
E para nga shumë kriza të vjellash, e ndjekur nga një krizë lotësh, ndodhi në fluturimin që e çoi përtej oqeanit.
Në vitet e para të mërgimit, sado të arta, ai kalonte çdo mbrëmje në një restorant argjentinas në Barcelonë, Las Cuartetas; pastaj zbuloi një tjetër në provincën e Geronës, Hostalrich, dhe udhëtonte 70 kilometra për të ngrënë asado. Në 29 muaj, ai u rrit 29 centimetra.
Ai u kthye në Rosario si një burrë i pasur dhe një yll futbolli në ngritje. Antonella zbuloi se gjithmonë kishte qenë e dashuruar me të.
Tani ata kanë tre djem: Thiago, Mateo dhe Ciro. Ishin në Katar duke luajtur në fushë me babanë e tyre pas fitores në Kupën e Botës.
Fotot e Messit si futbollist i ri janë tronditëse. Dhjetë djem, pothuajse burra. Dhe një fëmijë me fytyrën e fshehur nga një maskë për të bllokuar goditjet.
Nga fusha Grandoli në Argjentinë, plot vrima, gurë dhe xhama të thyer, deri te akademia e të rinjve të Barcelonës, por gjithmonë vetëm.
Ai ndërroi rrobat në një cep të dhomës së zhveshjes. U bë gjithashtu kampion i PlayStation. Shokët e tij të ekipit e quanin “Enano, xhuxhi”, duke marrë fyerje të pakuptueshme në dialektin e Rosarios dhe i bënin shaka pa kripë.
Një ditë, në një hotel në Pisa ku Barcelona Juniors po luante një turne, Piqué mori gjithçka nga dhoma e tij, përfshirë telefonin celular dhe, sigurisht, PlayStation.
Ai iku dhe filloi të qante me dëshpërim. Piqué e filmoi skenën në telefonin e tij. Ata ia treguan. Një shok skuadre më i dhembshur iu desh ta çonte në dhomën e tij për të pushuar. Por pastaj, kur pa kundërshtarët duke e sulmuar, Piqué ngriti grushtet për ta mbrojtur.
Rituali i asado-s vazhdoi. Çdo të hënë, Mesi ftonte në shtëpinë e tij vëllanë e tij të madh, Rodrigon, mikun e tij më të mirë, Pablo Zabaleta, i cili luante për ekipin tjetër të Barcelonës, Espanyol dhe kolegë të tjerë argjentinas.
Ai nuk dinte të gatuante, as nuk dinte se ku ishin takëmet dhe pjatat, por gostitë me mish shërbenin për të qetësuar nostalgjinë më të thellë: nostalgjinë që ndjen për një atdhe të largët, për një rini të pajetuar.
Kjo verë indiane, kjo këngë mjellme e pafundme, mund të shpjegohet edhe në këtë mënyrë. Jeta e Mesit, në dukje e qetë, në të vërtetë është plot vuajtje.
ë, rastësia e pabesueshme që i bashkoi dy kampionët
Pas qetësisë së tij të dukshme fshihet melankolia e vetmisë dhe ashpërsia e shpirtit konkurrues, ndonjëherë përtej asaj që është e lejueshme.
Lio është pothuajse gjithmonë i drejtë në fushë, por një natë të Ligës së Kampionëve, një lojtar i Romës, i ndëshkuar me karton të verdhë, u ndje i provokuar: “spageti të mafies italiane”. Kur u kthye, pa që ishte Mesi!
Një ditë më parë, Alexander Schlager, portieri austriak, e bezdisi para penalltisë, duke e thirrur vazhdimisht.
Ai dështoi. Asnjë nga shokët e tij të ekipit nuk shkoi ta ngushëllonte. Ata e kishin kuptuar se brenda tij tashmë kishte një dëshirë për hakmarrje. Pa një fije zemërimi, nuk bëhesh kampion; e aq më pak më i madhi i të gjitha kohërave.
Përshtati: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje