.png)
Nga CEO-t dhe influencuesit te punonjësit e zakonshëm, gjithnjë e më shumë njerëz po krijojnë versione digjitale të vetes. Teknologjia premton produktivitet dhe mundësinë për të qenë në shumë vende njëkohësisht, por ngre edhe pyetje serioze për mashtrimet, privatësinë, vendet e punës dhe kontrollin mbi identitetin.
Klonet e inteligjencës artificiale po bëhen gjithnjë e më të zakonshme dhe po kalojnë nga një eksperiment teknologjik në një mjet që përdoret në biznes, marketing dhe komunikim.
Një nga shembujt është David Nussbaum, themeluesi dhe drejtori ekzekutiv i Proto Hologram, i cili ka krijuar një version digjital të vetes. Kloni i tij mund të shfaqet në panaire dhe ambiente të ndryshme, të komunikojë me njerëzit dhe t’u përgjigjet pyetjeve rreth kompanisë.
I trajnuar me video dhe regjistrime të Nussbaum, avatari imiton pamjen, zërin dhe mënyrën e të folurit të tij. Ai mund të shpjegojë teknologjinë e kompanisë në shumë gjuhë dhe të jetë i pranishëm në vende ku Nussbaum nuk mund të shkojë fizikisht.
Ideja pas këtyre kloneve është ajo që kompanitë e teknologjisë e quajnë “shkallëzim të vetes”: një person mund të bëjë shumë më tepër punë duke pasur një ose disa versione digjitale që veprojnë në emër të tij.
CEO-t po krijojnë kopjet e tyre
Nussbaum nuk është i vetmi drejtues që po eksperimenton me këtë teknologji.
Drejtori ekzekutiv i Uber, Dara Khosroëshahi, thuhet se ka një klon të quajtur Dara AI, i cili mund të imitojë stilin e tij të reagimeve dhe të ndihmojë punonjësit në përgatitjen e prezantimeve. Edhe Meta ka eksperimentuar me një version të inteligjencës artificiale të Mark Zuckerberg, të krijuar për t’i ndihmuar punonjësit të ndihen më të lidhur me drejtuesin e kompanisë.
Në këtë mënyrë, një CEO nuk ka nevojë të jetë fizikisht i pranishëm për t’iu përgjigjur një pyetjeje apo për të komunikuar një ide. Kloni mund ta bëjë këtë në çdo orë të ditës.
Kompanitë që zhvillojnë këtë teknologji premtojnë edhe më shumë. Një klon mund të komunikojë me mijëra persona njëkohësisht, të punojë 24 orë në ditë dhe të trajtojë detyra që për një njeri do të kërkonin shumë kohë.
Por ekziston një problem: kloni nuk është personi real.
Një avatar mund të jetë shumë bindës, por nuk ka domosdoshmërisht të njëjtin gjykim, intuitë apo aftësi për të kuptuar nuancat që ka njeriu që imiton.
Teknologjia është ende në zhvillim dhe gabimet janë një prej rreziqeve kryesore.
Ëayne Liang, bashkëthemelues i kompanisë HeyGen, ka treguar se kloni i tij mund të përgjigjet shumë mirë për çështje që lidhen me punën, por mund të dështojë kur përballet me një pyetje personale ose jashtë të dhënave me të cilat është trajnuar.
Në një rast tjetër, kur Liang ishte me pushime, kloni i tij filloi të premtonte gjëra që kompania nuk i kishte planifikuar dhe të paraqiste plane që nuk ekzistonin. Problemi u identifikua dhe u korrigjua para se të shkaktonte pasoja më të mëdha.
Kjo tregon kufizimin kryesor të teknologjisë: një klon mund të duket dhe të tingëllojë si ju, por kjo nuk do të thotë se mendon si ju.
Për momentin, edhe vetë Nussbaum pranon se kloni i tij nuk ka nuancën, spontanitetin dhe “kiminë njerëzore” të personit real. Megjithatë, ai beson se teknologjia po përmirësohet shumë shpejt.
Për disa njerëz, ideja është emocionuese. Për të tjerë, është shqetësuese.
Një punonjëse në industrinë financiare, e cila ka kërkuar të identifikohet vetëm si Jennifer, tregoi se kompania e saj u kërkoi punonjësve të konsideronin krijimin e kloneve të tyre për materiale marketingu.
Ajo nuk u ndje rehat me idenë që dikush tjetër të kontrollonte pamjen dhe zërin e saj.
Shqetësimi i saj lidhet me një pyetje që do të bëhet gjithnjë e më e rëndësishme: Kush e kontrollon një version digjital të një personi?
Nëse një kompani krijon një klon të një punonjësi, kush vendos se çfarë mund të thotë ai? A mund të përdoret pasi punonjësi të largohet nga kompania? Dhe çfarë ndodh nëse kloni përdoret për të thënë diçka me të cilën personi real nuk është dakord?
Klonet mund të bëhen edhe një industri e madhe
Në Kinë, avatarët e influencuesve janë përdorur tashmë në shitjet online. Disa prej tyre kanë shitur produkte për orë të tëra pa pasur nevojë që influencuesi real të jetë para kamerës.
Kjo mund të ndryshojë mënyrën se si funksionon marketingu. Një personazh i famshëm mund të ketë një klon që prezanton produkte gjatë gjithë ditës, ndërsa personi real merret me punë të tjera.
Por kjo sjell edhe konkurrencë të drejtpërdrejtë me njerëzit. Nëse një kompani mund të përdorë një avatar për të bërë punën e një prezantuesi, shitësi apo modeli, atëherë nevoja për një person real mund të zvogëlohet.
Kjo është veçanërisht e rëndësishme në industrinë e argëtimit, ku aktorët dhe modelet po përballen gjithnjë e më shumë me përdorimin e imazheve të tyre nga inteligjenca artificiale.
Rreziku më i madh: klonet që nuk i krijojmë ne
Nëse një person krijon vetë një klon të tij, ekziston të paktën një nivel kontrolli. Problemi bëhet shumë më serioz kur dikush tjetër krijon një kopje pa leje.
Këtu hyjnë deepfake-t, të cilat mund të përdoren për mashtrime, manipulim dhe vjedhje identiteti.
Një nga shembujt më të njohur është rasti i kompanisë britanike Arup. Një punonjës u bind se po merrte pjesë në një video-konferencë me drejtues të kompanisë. Në realitet, personat në ekran ishin versione të krijuara me inteligjencë artificiale. Punonjësi përfundoi duke transferuar rreth 25 milionë dollarë.
Raste të ngjashme po shfaqen edhe me figura publike. Video të rreme mund të përdorin fytyrën dhe zërin e një drejtuesi kompanie ose të një personazhi të njohur për të promovuar investime apo produkte që nuk kanë lidhje me ta.
Kjo e bën identitetin dixhital një pasuri që duhet mbrojtur njësoj si të dhënat bankare apo informacionet personale.
Ekspertët paralajmërojnë se problemi nuk është vetëm teknik. Ai është edhe social.
Nëse njerëzit mund të shohin dhe të dëgjojnë një person që duket tamam si dikush që njohin, ata mund të kenë vështirësi të dallojnë nëse po komunikojnë me personin real apo me një version të krijuar nga AI.
Një klon mund të imitojë zërin, fytyrën dhe mënyrën e të folurit të një drejtuesi. Nëse teknologjia bëhet mjaft bindëse, njerëzit mund t’i besojnë një mesazhi vetëm sepse ai duket sikur vjen nga një person që tashmë e njohin.
Kjo është arsyeja pse ekspertët flasin për rrezikun që identiteti i një personi të bëhet i programueshëm.
Po nëse kloni bëhet më i mirë se ne?
Kjo është pyetja më e madhe për të ardhmen.
Sot, klonet kanë ende kufizime. Mund të gabojnë, të mos kuptojnë humorin, të japin përgjigje të çuditshme ose të prodhojnë informacione të pasakta.
Por nëse këto probleme zgjidhen, çfarë ndodh kur një klon mund të kryejë punën e një personi pothuajse po aq mirë, ose edhe më shpejt?
Disa kompani po eksperimentojnë pikërisht me këtë ide. Startup-i Action Model, për shembull, ka propozuar një model ku njerëzit mund të ndihmojnë në trajnimin e një agjenti të inteligjencës artificiale për të kryer punën e tyre dhe më pas të marrin pagesa për përdorimin e këtij sistemi.
Në teori, kjo mund të krijojë një model të ri pune: një person trajnon një version të inteligjencës artificiale që më pas kryen detyrat e tij, ndërsa personi merr një lloj shpërblimi ose të ardhurash nga përdorimi i klonit
Por kjo ngre një dilemë të madhe. Nëse kloni është në gjendje të bëjë pjesën më të madhe të punës, a po krijojmë një mënyrë të re për të fituar kohë dhe para, apo po ndërtojmë një sistem ku njerëzit bëhen të panevojshëm?
Klonet e inteligjencës artificiale mund të jenë një prej zhvillimeve më interesante të viteve të ardhshme. Ato mund të ndihmojnë njerëzit të komunikojnë me mijëra persona, të punojnë në shumë vende njëkohësisht dhe të automatizojnë detyra që sot kërkojnë orë të tëra.
Por e njëjta teknologji mund të përdoret për mashtrime, vjedhje identiteti dhe manipulim. Sa më bindëse të bëhen klonet, aq më e vështirë do të jetë të dallojmë personin real nga kopja.
Prandaj beteja e ardhshme nuk do të jetë vetëm për atë se sa të zgjuar mund të bëhen klonet, por edhe për atë se kush do t’i kontrollojë, çfarë mund të bëjnë dhe kush mban përgjegjësi kur ato gabojnë.
Në fund, pyetja më e rëndësishme mund të mos jetë nëse inteligjenca artificiale mund të na kopjojë. Ajo tashmë po e bën këtë. Pyetja është çfarë ndodh me punën, identitetin dhe besimin tonë kur kopja digjitale bëhet pothuajse e padallueshme nga origjinali.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje