.png)
Nga Gazeta Si- Supozohej të ishte dita e Spanjës dhe e Lamine Yamal, por ishte dita e Josimar Dias Vozinha, një nofkë që në portugalisht tingëllon shumë e ngjashme me “gjyshe”.
Ishte një përrallë. Një nga ato histori që, nëse një skenarist do ta shpikte për të bërë një serial televiziv, shumë do të thoshin se është e pamundur ta besosh.
Ndonjëherë duket se në këtë futboll modern plot para ku të pasurit pasurohen gjithnjë e më shumë, nuk është e mundur që një burrë 40-vjeçar pa një ekip të shkëlqejë kundër Lamine Yamal, Ferran Torres, Pedri dhe të tjeerëve.
Por në Kupën e Botës, për fat të mirë, këto gjëra ndodhin ende. Kurrë më parë një portier 40-vjeçar nuk kishte arritur të përfundonte një ndeshje të Kupës së Botës pa pësuar gola.
I lindur në Mindelo, qyteti i dytë më i madh në Sao Vicente, Kepi i Gjelbër Vozinha Vozinha e bëri! Vozinha ishte një portier i destinuar të luante në skajet e futbollit të nivelit të lartë. Duke ndjekur atë fije të padukshme që bashkon tokat që dikur ishin pjesë e perandorisë portugeze, ai përfundoi duke ndaluar topat në Angola.
Toka të bashkuara nga një e kaluar tragjike, pasi miliona skllevër u larguan prej andej shekuj më parë. Tani ka lojtarë që duan t’i shpëtojnë varfërisë me çdo kusht.
Larg shikimit të shumë europianëve, shumë futbollistë nga Angola, Kepi i Gjelbër dhe Mozambiku lëvizin nga një vend në tjetrin, duke aspiruar të bëjnë hapin përfundimtar në futbollin europian.
Në Angola, Josimar, i cili deri atëherë njihej me atë emër, bëri mjaft mirë. Por kur mbërriti në Angola, tashmë kishte një Josimar në skuadër, kështu që ai filloi ta quante veten Vozinha, një nofkë që ia kishin vënë miqtë e tij.
Vozinha dukej sikur nuk kishte gjasa të arrinte ndonjëherë në Europë. Ai po i afrohej të 30-ave kur u zbulua, kush e di si, nga një ekip moldav. Atje pa borë për herë të parë dhe kishte ftohtë.
Ai u përpoq të largohej nga Kishinau me çdo mjet të nevojshëm. Ai filloi një pelegrinazh nëpër klube modeste europiane në Qipro, Sllovaki dhe së fundmi në Portugali, duke u përpjekur të kursente para dhe të shijonte futbollin.
Destinacioni i tij i fundit ishte Chaves në Divizionin e Dytë Portugez, ku pak ditë më parë kontrata e tij nuk u rinovua.
Pikërisht në vitin kur kishte prekur qiellin duke u kualifikuar për Kupën e Botës për herë të parë me Kepin e Gjelbër, ai e gjeti veten të papunë.
Megjithatë, performanca e tij kundër Spanjës me siguri do të ndryshojë gjithçka. Në jetë dhe në mediat sociale.
Në Brazil, një vend tjetër ku flitet portugalisht, disa gazetarë ishin entuziastë për pritjet e tij dhe, kur zbuluan se ai kishte pak ndjekës në profilin e tij në Instagram, u kërkuan brazilianëve ta ndiqnin.
Sapo u tha, aq sa u bë. Kur në fund të ndeshjes u intervistua nga një gazetare braziliane, ajo i tregoi drejtpërdrejt se ai kishte mbi një milion ndjekës. Brenda pak orësh, numri arriti në dy milionë, dhe në mëngjes kishte kaluar 5 milionë.
Y acá el momento en que se enteró.
— Ataque Futbolero (@AtaqueFutbolero) June 15, 2026
Le cambió la vida en 90 minutos.
pic.twitter.com/Q1a4sTC4T4 https://t.co/04WxOGyS6K
Ndër ato që nuk mundën ta shihnin drejtpërdrejt ishte nëna e tij, e prekur nga kufizimet e qeverisë së Donald Trump mbi ekipet kombëtare afrikane.
“Ne punuam shumë për ta arritur këtë. E dinim që po luanim me një nga skuadrat më të mira në botë, por gjithashtu i dimë edhe cilësitë tona. Jemi shumë të lumtur”, shpjegoi ai në fund të ndeshjes për mikrofonat e DAZN.
Vozinha debutoi në vitin 2012 me ekipin kombëtar, pikërisht në një kohë kur federata kishte filluar të rekrutonte futbollistë të lindur në Portugali, të cilët ishin fëmijë ose nipër e mbesa të emigrantëve të Kepit të Gjelbër.
Një brez lojtarësh të stërvitur në Europë që ngritën nivelin e futbollit në këtë arkipelag. Por në portë, ishte gjithmonë ai. I rrethuar nga lojtarë të tjerë me histori të habitshme.
Me 600,000 banorë, Kepi i Gjelbër është vendi i tretë më i vogël në historinë e Kupës së Botës, vetëm pas Kuraçaos dhe Islandës.
I pavarur nga Portugalia në vitin 1975, ai u bashkua me FIFA-n në vitin 1986. Në fillim, ata nuk arritën të fitonin, derisa vendosën të fillonin të kërkonin europianë me rrënjë në arkipelag në vitin 2010.
Ishte një sukses. Dhe e gjithë kjo, pa shumë strukturë. Në fakt, trajneri, Lucio Antunes, kaloi orë të tëra para një ekrani duke kërkuar në faqet e internetit dhe rrjetet sociale për të gjetur lojtarë që mund të thirreshin.
Dhe kështu në vitin 2018 ai zbuloi Roberto Lopes, një lojtar që është djali i një banori të Kepit të Gjelbër dhe një irlandeze, i lindur në Dublin, ku ai luajti futboll.
Duke parë këtë emër, Antunes hetoi nëse ai kishte rrënjë në Kepin e Gjelbër. Dhe ai vendosi ta kontaktonte duke i dërguar një mesazh nëpërmjet LinkedIn.
Më vonë, Lopes tha: “Nuk e pashë mesazhin, nuk u kushtoja vëmendje shumë mesazheve që merrja në rrjetet sociale. Por disa muaj më vonë ai më shkroi përsëri dhe këtë herë e hapa mesazhin. Dhe nuk mund ta besoja.”
Kështu lindi “projekti LinkedIn”, me të cilin anëtarë të tjerë të Federatës filluan të përdorin rrjetet sociale për të gjetur futbollistë në të gjithë Europën me rrënjë nga Kepi i Gjelbër.
Kështu, nga 26 lojtarët e thirrur për Kupën e Botës, 14 kishin lindur jashtë Kepit të Gjelbër. Ata janë lojtarë me karriera modeste që dhanë performancën më të bukur të jetës së tyre kundër Spanjës.
Lojtarë si Ianique dos Santos Tavares, i cili në moshën 38 vjeç ka pasur një vit të shkëlqyer, pasi fitoi Kupën e Portugalisë me një ekip të Divizionit të Dytë, Torreense, dhe tani është në Kupën e Botës.
Lojtarë që i kanë parë të gjitha, por që në Atlanta përjetuan një ditë që nuk do ta harrojnë kurrë: ata e mbajtën Spanjën në barazim në një ndeshje në të cilën kryen vetëm një faull.
Magjia e Kupës së Botës është kjo- zbulimi i lojtarëve që ndryshe nuk do t’i zbulonit dhe emrat e të cilëve do t’i mbani mend vite më vonë.
Në vitin 1990 njerëzit zbuluan kamerunasin Omam-Biyiki dhe në vitin 1994, sauditin Saeed Al-Oëairan. Në vitin 2026, Vozinha dhe shokët e tij të ekipit janë zbuluar.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje