.png)
Nga Gazeta ‘Si’- Për të kuptuar strategjinë ushtarake të Donald Trump ndaj Iranit dhe retorikën e fortë të Sekretarit të Mbrojtjes Pete Hegseth, duhet parë përtej zhvillimeve të momentit dhe të rikthehemi më shumë se një shekull pas, te idetë e gjeneralit italian Giulio Douhet.
Në fillim të viteve 1920, ai argumentonte se luftërat moderne nuk do të fitoheshin më në terren, por përmes dominimit ajror dhe bombardimeve masive, të cilat synojnë jo vetëm ushtrinë, por edhe infrastrukturën dhe moralin e popullsisë civile.
Kjo filozofi, që ndikoi strategjitë ushtarake gjatë Luftës së Dytë Botërore dhe më pas në konfliktet e mëdha të shekullit XX, duket se gjen jehonë edhe sot në qasjen amerikane ndaj Iranit. Retorika e administratës aktuale, e cila premton një fushatë ajrore “më të fuqishme dhe më precize se kurrë më parë”, nuk përfaqëson domosdoshmërisht një risi strategjike, por më tepër një rikthim të një modeli të njohur, ku fuqia ajrore shihet si mjeti kryesor për të imponuar vullnetin politik dhe ushtarak.
Në thelb të kësaj qasjeje qëndron ideja se intensiteti dhe shkalla e bombardimeve mund të përshpejtojnë fundin e luftës duke goditur jo vetëm objektivat ushtarake, por edhe strukturat jetike të shtetit kundërshtar.
Një logjikë e tillë synon të dobësojë moralin e popullsisë dhe të krijojë presion të brendshëm ndaj regjimit, duke shpresuar në një lloj kolapsi politik nga brenda. Megjithatë, përvoja historike ka treguar se kjo është një llogari shpesh e gabuar. Nga bombardimet në Britani gjatë Luftës së Dytë Botërore, deri te konfliktet në Vietnam, Irak apo Kosovë, reagimi i popullsisë ka qenë shpesh i kundërt, duke forcuar rezistencën dhe solidaritetin kombëtar.
Në dekadat e fundit, çdo përparim teknologjik është shoqëruar me bindjen se lufta më në fund mund të fitohet nga ajri, me më shumë saktësi dhe më pak kosto njerëzore. Megjithatë, këto pritshmëri janë rrëzuar vazhdimisht nga realiteti në terren. Edhe në rastet kur fushatat ajrore kanë qenë intensive dhe teknologjikisht të avancuara, ato rrallë kanë arritur të përmbysin regjime apo të përfundojnë konflikte pa ndërhyrje tokësore.
Sot, përdorimi i inteligjencës artificiale dhe sistemeve autonome paraqitet si një element i ri që mund të ndryshojë balancën e luftës. Por, sipas kritikëve, edhe kjo mund të jetë një tjetër fazë e së njëjtës iluzion, ku teknologjia shihet si zgjidhje për një problem që në thelb është njerëzor dhe politik. Sjellja e popullsisë, dinamika e rezistencës dhe kompleksiteti i konflikteve moderne mbeten faktorë që nuk mund të parashikohen apo kontrollohen plotësisht nga ajri.
Lufta ndaj Iranit mund të interpretohet si një vazhdimësi e një tradite strategjike që i beson fuqisë ajrore si instrument vendimtar. Por historia sugjeron se ky besim shpesh ka prodhuar më shumë zhgënjim sesa rezultate të qëndrueshme, duke e lënë të hapur pyetjen nëse SHBA po përballet sërish me të njëjtin cikël pritshmërish të larta dhe realiteti të vështirë./ The Guardian
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje