.png)
Gazeta Si – Udhëheqësi më i afërt me arritjen e fitores në luftën e Lindjes së Mesme, është kryeministri izraelit Benjamin Netanjyahu: ai po arrin shumë nga qëllimet e tij në Iran dhe po grumbullon ato që i sheh si suksese të rëndësishme.
Netanjahu pretendon se lufta do ta sigurojë Izraelin dhe ka të ngjarë të jetë i bindur se kjo do të nxisë karrierën e tij politike që po vuan. Megjithatë, rreziqet afatgjata për Izraelin janë të shumta.
Suksesi i parë i Netanjahut ishte bindja e presidentit amerikan, Donald Trump për të sulmuar Iranin. Netanjahu ka qenë në pushtet me ndërprerje për tridhjetë vjet (mandati i tij i parë si kryeministër filloi në vitin 1996) dhe vazhdimisht e ka parë Iranin si kërcënimin më serioz dhe urgjent për sigurinë e Izraelit.
Kjo, për shkak të dy arsyeve: Irani mbështet dhe financon grupet anti-Izrael në të gjithë Lindjen e Mesme, të tilla si Hamasi dhe Hezbollahu, dhe programin e tij bërthamor, i cili mund të çojë në zhvillimin e një bombe atomike (të cilën e ka edhe Izraeli).
Të dyja kërcënimet janë reale, por Netanjahu shpesh i ka ekzagjeruar ato: në mënyrë të përsëritur në dekadat e fundit, ai ka pohuar se Irani ishte shumë afër pajisjes me një armë bërthamore, edhe kur kjo nuk ishte qartësisht e vërtetë (ende nuk është).
Këto ekzagjerime shërbyen për një qëllim kryesor: të bindnin Shtetet e Bashkuara të Amerikës të sulmonin Iranin së bashku me Izraelin.
Netanjahu u përpoq të bindte një president amerikan pas tjetrit, për një kohë të gjatë pa sukses. Në disa raste, këmbëngulja e Netanjahut ishte aq intensive, saqë i tensionoi marrëdhëniet, siç ndodhi me Barack Obamën (në detyrë midis viteve 2009 dhe 2017).
Megjithatë, me Trumpin gjërat shkuan ndryshe: Netanjahu “i kushtoi të gjitha përpjekjet e tij bindjes së një audience të përbërë nga një person i vetëm, presidenti Trump”, tha për “Wall Street Journal”, Aviv Bushinsky, një ish-këshilltar i kryeministrit.
Netanjahu e bindi Trumpin të sulmonte Iranin dy herë: së pari në qershor 2025, në Luftën 12-ditore, kur Izraeli dhe Shtetet e Bashkuara goditën infrastrukturën bërthamore të Iranit dhe më pas në luftën aktuale.
Për më tepër, në javët e fundit, izraelitët dhe amerikanët kanë vepruar ushtarakisht si partnerë të barabartë, me koordinim të ngushtë: ata ndajnë objektivat dhe zonat që do të goditen.
Fakti që Netanjahu e konsideroi edhe fillimin e luftës një sukses të madh, është i qartë nga fjalët e tij. Në konferencën e parë për shtyp pas fillimit të bombardimeve, ai tha: “Tashmë mund të themi me siguri: ky nuk është më i njëjti Iran, kjo nuk është më e njëjta Lindje e Mesme dhe ky nuk është më i njëjti Izrael”.
Në ditët që pasuan, Netanjahu vazhdoi ta përshkruante luftën si një transformim të rëndësishëm, i cili do të garantojë sigurinë afatgjatë të Izraelit dhe do të ndryshojë fatin e vendit: “Një fushatë fatale për vetë ekzistencën tonë”, e quajti ai.
Eyal Zamir, shefi i shtabit të ushtrisë, foli për “një operacion për të siguruar ekzistencën dhe të ardhmen tonë”.
Me këtë qëllim në mendje, Izraeli po e godet Iranin me forcën maksimale në dispozicion: në orët e para të luftës, vrau Udhëheqësin Suprem, Ali Khamenei dhe në ditët në vijim, sulmoi sistematikisht udhëheqjen iraniane: të martën, vrau Ali Larijanin, një nga politikanët më të rëndësishëm të vendit.
Edhe Donald Trump u habit që udhëheqësit iranianë të identifikuar nga Shtetet e Bashkuara si bashkëbisedues të mundshëm për negociatat e paqes ishin vrarë të gjithë nga Izraeli.
Qëllimi kryesor i Netanjahut është të përmbysë regjimin iranian. Megjithatë, nëse ai dështon ta bëjë këtë, synon të dobësojë jo vetëm regjimin, por Iranin në tërësi, sa më shumë që të jetë e mundur.
Në këtë pikë, qëllimet e Trump dhe Netanjahut ndryshojnë. Trump dëshiron një luftë sa më shpejt të jetë e mundur, një luftë që eliminon kërcënimet e menjëhershme, por nuk e prish plotësisht stabilitetin e Lindjes së Mesme.
Netanjahu, nga ana tjetër, dëshiron ta zgjasë luftën sa më gjatë që të jetë e mundur, sepse sa më shumë të zvarritet, aq më i dobët do të jetë regjimi.
Nëse kjo çon në një destabilizim të përgjithshëm të Iranit, nuk do të jetë problem për Netanjahun; përkundrazi, një Iran i destabilizuar dhe i fragmentuar do të ishte më i lehtë për t’u përmbajtur me forcë ushtarake.
Për Netanjahun, fakti që ai ka vendosur një precedent, është gjithashtu një fitore. Nëse Izraelit i është lejuar tashmë të sulmojë Iranin dy herë brenda pak muajsh, kjo do të thotë se mund të ketë një të tretë dhe një të katërt nëse, sipas pikëpamjes së qeverisë izraelite, kërcënimi iranian rishfaqet.
Kjo pasqyron doktrinën ushtarake që Izraeli ka përdorur për dekada në Rripin e Gazës, e cila u përshkrua me eufemizmin cinik të “kositjes së lëndinës”: bombardimi periodik sa herë që kërcënimi rishfaqet.
Në përgjithësi, Netanjahu e sheh sulmin kundër Iranit si kulmin e asaj që ai vetë e ka quajtur “Lufta e Shpëtimit”, e cila filloi më 7 tetor 2023, pas masakrës së Hamasit në tokën izraelite.
Ideja është që, pasi pësoi sulmin më serioz në historinë e tij, Izraeli tani dëshiron t’i japë fund armiqve të tij njëherë e përgjithmonë.
Kjo është arsyeja pse, përveç Iranit, ai ka rinisur luftën në Liban kundër Hezbollahut, milicisë shiite në aleancë me regjimin iranian.
Gjenerali Zamir, i përshkruan operacionet në Liban me një ton të ngjashëm me atë të përdorur kundër Iranit: qëllimi është çarmatosja e plotë e Hezbollahut, gjë që “do të zgjasë shumë”.
Përsëri, Zamir pohon se lufta kundër Hezbollahut është “lufta e brezit tonë, një luftë e rëndësishme dhe vendimtare, e cila do të përcaktojë të ardhmen dhe sigurinë tonë për shumë vite”.
Ky lloj retorike duket se po funksionon brenda Izraelit. Zgjedhjet legjislative janë planifikuar për këtë vjeshtë dhe partia Likud e Netanjahut po kryeson qartë në sondazhe.
Koalicioni i ekstremit të djathtë ende nuk ka vota të mjaftueshme për të siguruar shumicën në parlament, por Netanjahu pritet të bëjë fushatë të fuqishme me luftën në Iran në thelbin e saj.
Opozita është gjithashtu shumë e fragmentuar dhe mbahet peng nga retorika e Netanjahut ndaj Iranit. Të gjitha partitë izraelite (përveç atyre arabe, të cilat janë një pakicë e vogël), janë në favor të luftës dhe në fakt, disa udhëheqës të opozitës janë përpjekur ta sulmojnë Netanjahun me ashpërsi, duke propozuar sulme edhe më të dhunshme dhe të pamatura kundër Iranit.
Nëse karriera politike e “Bibit” dukej e mbaruar pas 7 tetorit 2023, kryeministri tani është rikthyer për të dominuar politikën izraelite.
Megjithatë, nuk është e qartë se sa i justifikuar është triumfalizmi i tij në planin afatgjatë. Hamasi nuk është mposhtur në Gaza, pavarësisht më shumë se dy viteve bombardimesh dhe sulmesh të egra, që rezultuan në dhjetëra mijëra viktima civile.
Hezbollahu nuk ka gjasa të çarmatoset plotësisht në Liban dhe regjimi iranian, të paktën për momentin, duket larg shembjes.
Izraeli sigurisht që i ka dobësuar armiqtë e tij, por nuk ka mposhtur asnjë, dhe nuk ka gjasa të sigurojë paqen e qëndrueshme që premton kryeministri.
Veprimet gjithnjë e më agresive dhe brutale të qeverisë së tij po dëmtojnë gjithashtu imazhin e vendit jashtë dhe mund të rrezikojnë mbështetjen që merr Izraeli.
Në Shtetet e Bashkuara, për herë të parë, njerëzit me një mendim negativ për Izraelin kanë tejkaluar në numër ata me një mendim pozitiv.
Pjesë të lëvizjes MAGA (Make America Great Again, lëvizja ekstremiste e Donald Trump), janë hapur kundër mbështetjes së SHBA-ve për Izraelin, ashtu si edhe një pjesë e të majtës amerikane. Në planin afatgjatë, ajo që Netanjahu i quan fitore, mund të kthehet kundër tij.
Përshtati: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje