.png)
Në autobusin me axurrët që largoheshin nga Ëembley me kupën në krahë, të dielën në mbrëmje ata kënduan – është dokumentuar nga Marco Verratti – “Piu bella cosa”, nga Eros Ramazzotti.
Një triumf ndërkombëtar i futbollit me kolonën zanore të Ramazzottit. “Unë jam një mik shumë i mirë i Verratti-t, i cili tashmë më ka dërguar video nga koret e tyre ditët e fundit… çfarë ndjesie e mrekullueshme. E pashë finalen në Greqi me miq italianë dhe polakë. Një gëzim pas kaq shumë vuajtjesh. Urime gjithashtu edhe grupit Maneskin. Dhe tani shpresojmë që gjërat të shkojnë mirë në çdo kuptim, jo vetëm në sport dhe muzikë”, thotë Eros me pushime në Greqi, ndërsa ishte në radio me Fabio Rovazzi.
Sot është Dita e Eros Ramazzotti, por unë ju kërkoj të mbani mend ditët e tjera themelore në jetën tuaj. Le të kthehemi në ditën që ju kuptuat që do të bëheshit këngëtar?
Duhet të kem qenë 4-5 vjeç. Muzika ishte në shtëpi: babai këndonte dhe gjyshi, të cilin nuk e takova kurrë, ishte gjithashtu një muzikant. Momenti kur mendova se mund të ishte rruga ime ishte kur Ravera më bëri të këndoj Castrocaro.
A u ndjetë “i lindur në buzë të periferive”?
Është një ndjenjë që nuk vdes kurrë dhe qëndron gjithmonë brenda teje. Një përvojë e bukur që më kaliti pozitivisht. Familja, megjithatë, ishte thelbësore: babai im dhe nëna ime ishin njerëzit e duhur për t’u rritur në mënyrën më të mirë. Në ato pjesë më duket se koha po qëndron akoma, shoh miq të asaj kohe që kanë jetë të thjeshtë dhe të lumtur, herë pas here vijnë për të më vizituar nëpër botë. Ata më kushtuan një pikturë murale në fasadën e një shtëpie afër asaj ku unë kam lindur dhe rritur: e përuruan atë afër izolimit të parë dhe mezi pres të shkoj ta shoh.
Ditën kur pandemia ju shpërtheu në datën e fundit të turneut botëror në Los Anxhelos, çfarë mendonit?
Se kemi qenë me fat sepse, ndryshe nga të tjerët, kemi arritur të bëjmë të gjitha datat, përveç datës së fundit. Për muzikën shpresoj që gjithçka të fillojë sërish, ngadalë, por duket se jemi sërish larg. Kur kthehem ato ditë kujtoj frikën. Ne ishim në Kankun gjatë një pushimi dhe, duke parë se çfarë kishte filluar të ndodhte në Itali, menduam se do të ishte më mirë të ktheheshim te familjet tona. Ne ishim të bllokuar për disa ditë për shkak të çështjeve të fluturimit. E dija që prindërit e mi ishin mirë, edhe nëse fakti që ishin në Franciacorta, afër zonës më të prekur, më shqetësonte. Gjatë pandemisë, krijimtaria ime u zgjerua, unë shkrova 60 këngë për albumin e ri, i cili do të dalë në treg në vitin 2022: virusi më dha shtysën për t’u përmirësuar.
Ditën kur kuptuat që kishit arritur kulmin e botës, a e ktheni kokën pas në vendlindje?
Zemra dhe koka janë ende atje ku kam lindur. Unë kurrë nuk kam menduar “Unë jam numri 1”. Por kujtoj me kënaqësi historitë ekstreme të udhëtimit të menaxherit tim Roberto Galanti: një herë ai u kthye nga malet përreth Teheranit dhe më tha se kishte dëgjuar këngët e mia edhe atje.
A keni pasur frikë ndonjëherë që nuk do të jeni më Eros?
Edhe nëse nuk i shes më disqet e vjetra, nuk është problem. Por gjeta rrugën e duhur, njësoj si 10-13 vjet më parë, që është krijimi i një ekipi. Atë mënyrë pune e kisha lënë mënjanë, mbase ndihesha i kënaqur dhe frenova pak.
Dita kur u penduat për diçka?
Më ndodh kur e trajtoj keq dikë. Unë jam dikush që më pëlqen të jem në një cep, pa qenë bezdisës. Edhe nëse dikush më kërkon një selfie, ndërkohë që jam duke ngrënë, unë ngrihem dhe e bëj atë. Maksimumi, makaronat ftohen.
Dita e lotëve?
Kur mamaja u largua. Ishte e vështirë sepse fatkeqësisht nuk mund të isha atje me të. Kur ishte gjallë, e kam shijuar kohën me të. Dhe nëse pjesa artistike vjen nga babai, kam marrë karakterin e fortë prej saj, një kalabrez i mirëfilltë.
Ajo e të qeshurit?
Të 40-tat e mia, por nuk mund të them pse. Mister.
Dita e “jo” që ju kushtoi më shumë në karrierën tuaj?
Në vitet ‘90 Clive Davis (një nga kompanitë më me ndikim në histori) më donte në Nju Jork të filloja karrierën time në Amerikë. Por unë kisha nevojë të isha në familje me Mishel, Aurora ishte gati të vinte në jetë … Unë sërish do t’i thosha jo. Unë nuk jam ai që kërkon sukses.
Ajo e “jo”-s private?
Për Monica Bellucci. Ishte një kohë kur si ajo edhe unë ishim të lirë. Thjesht ka mbetur një kujtim i bukur.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
