Parukieri italian u vra nga shqiptarët për një borxh 300 euro, më pas trupi iu dogj mes gomave

Gazeta Si – Një borxh i reduktuar në 300 euro, një makinë me qira e padhënë dhe më pas një ndëshkim shembullor: pesë plumba të goditura nga afër pasi e detyruan viktimën të gjunjëzohej dhe më pas trupi i djegur midis gomave për të fshirë të gjitha gjurmët dhe, mbi të gjitha, për të dërguar një mesazh.

Kjo është ajo që del nga hetimi i Drejtorisë Antimafia të Distriktit të Barit për vrasjen e parukierit italian, Francesco Diviesti, 26-vjeçarit nga Barleta, i cili u zhduk më 25 prill të vitit të kaluar dhe u gjet i vdekur katër ditë më vonë në një shtëpi fshati në fshat midis Minervino Murge dhe Canosa di Puglia.

Hetuesit besojnë se ishte një krim i kryer sipas metodave “më të egra” të mafies, një shprehje e një gjuhe kriminale “arkaike” të bazuar në frikësim dhe frikë.

Sipas mediave italiane, ekzekutimi ndodhi si pjesë e një skeme tentative zhvatjeje që përfshinte një borxh fillestar prej 500 eurosh, i cili më vonë u ul në 300 euro, pasi një makinë iu dha me qira të dyshuarit kryesor, 41-vjeçarit shqiptar, Igli Kamberi.

Dhuna thuhet se u shkaktua nga një mosmarrëveshje për kilometrazhin e makinës. Ky gjest u interpretua si një sfidë ndaj autoritetit të grupit.

“Diviesti vuri në dyshim fjalën e 41-vjeçarit, rolin e tij udhëheqës. Një vepër penale që duhet të pastrohet me gjak, sipas gjuhës më arkaike të pushtetit mafioz”, shpjegoi Giuseppe Gatti, zëvendësprokuror i DDA-së së Barit, gjatë konferencës për shtyp të mbajtur sot pas ekzekutimit të masave paraprake gjatë operacionit me SPAK në Shqipëri.

Sipas rindërtimit të hetuesve, i riu u rrëmbye, u detyrua të gjunjëzohej dhe u vra me pesë të shtëna nga dy pistoleta të ndryshme.

Më pas erdhi një përpjekje për të mbuluar të gjitha gjurmët: trupi i djegur midis disa gomave, në një skenë që hetuesit e përshkruajnë si simbolike, por edhe të egër.

“Një mesazh për të gjithë: ata që bëjnë gabime paguajnë. Me gjak”, tha prokurori Roberto Rossi.
Këtë mëngjes, hetimi çoi në ekzekutimin e masave paraprake kundër 14 personave – dhjetë shtetas shqiptarë dhe katër italianë, përfshirë katër gra – të akuzuar për vrasje me paramendim të rënduar me metoda mafioze, tentativë zhvatjeje, posedim dhe mbajtje pa leje të armëve, ndihmë dhe inkurajim, pastrim ndërkombëtar parash dhe shkelje të masave parandaluese.

Operacioni u koordinua nga Zyra e Detektivëve Kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar të Barit në bashkëpunim me Prokurorinë Speciale të Tiranës, me mbështetjen e Eurojust, dhe u krye në Itali, Shqipëri dhe Spanjë.

Në qendër të hetimit është Igli Kamberi, i cili nga hetuesit besohet të jetë kreu i një grupi që dyshohet se kontrollonte trafikun e drogës në Barletta “me metoda mafioze”.

I arratisur menjëherë pas krimit, 41-vjeçari u arrestua më vonë në Hungari me 24 kilogramë kokainë të pastër si pjesë e një hetimi tjetër të koordinuar nga Zyra e Prokurorit të Tranit.

Sipas DDA-së, dy italianë, një burrë dhe një grua nga Barletta, ishin gjithashtu të përfshirë, të akuzuar për ndihmë në mbulimin e vrasjes dhe mosraportim të njohurive të tyre tek autoritetet gjyqësore.

Hetuesit flasin për një organizatë të strukturuar, me bazë në Shqipëri, të dedikuar për trafik droge dhe pastrim ndërkombëtar parash.

Por krimi i Diviestit, theksojnë hetuesit, përfaqëson mbi të gjitha një demonstrim publik të aftësisë së grupit për të frikësuar.

“Përmes kësaj vrasjeje”, vërejti Gatti, “u shfaq një dhunë që synonte të nxiste nënshtrimin”. Hetimi zbuloi gjithashtu një klimë frike që rrethonte krimin.

Një mik i viktimës, pasi fillimisht u tregoi hetuesve për tentativën e zhvatjes, duke përmendur disa emra, thuhet se u tërhoq pasi u gjet trupi.

“Ai e tërhoqi deklaratën, sepse kishte frikë nga njerëzit që konsideroheshin të rrezikshëm”, raportoi prokurorja Daniela Chimienti. Kjo, sipas DDA-së, konfirmon se frika vazhdon të jetë “arma më efektive” në operacionet mafioze.

“Kjo është përgjigjja nga Shteti që kemi pritur dhe mbërriti pas një viti. Është një kënaqësi e madhe për ne, veçanërisht sepse konfirmon atë që kishim thënë dhe menduar tashmë për të dyshuarit”, domethënë, “se ata janë të rrezikshëm”, thotë Maria Marzocca, nëna e Francesco Diviestit.

“Kemi dëgjuar të flitet sot për mafien shqiptare dhe trafikun ndërkombëtar të drogës, por gjithmonë kam të njëjtën pyetje: çfarë lidhje kishte djali im me këto gjëra? Ai punonte në dyqanin e babait të tij si parukier, ishte vetë baba dhe nuk dilte natën”.

“Sigurisht, – pranon ajo, ai kishte një rreth të njohurish që nuk më pëlqenin; e diskutonim, por roli i një prindi është gjithmonë kompleks. Arrestimet për mua dhe familjen time janë vetëm fillimi dhe e falënderojmë policinë, tek e cila gjithmonë kemi besuar”, vazhdon ajo, duke rrëfyer se “kisha frikë. Si miqtë e Francesco-s, sepse këta janë njerëz të rrezikshëm, por nuk mund të ndalesha: më shkulën lëkurën, zemrën dhe nuk kisha alternativë tjetër”.