.png)
Pas viteve kur pranimi i çdo forme trupore u kthye në një mesazh të fuqishëm kulturor, moda dhe rrjetet sociale duket se po rikthejnë idealin e dobësisë. Por sot, ndërsa trupat e dobët lavdërohen gjithnjë e më shumë, të flasësh hapur për këtë prirje është kthyer në tabu.
Industria e modës po përjeton një rikthim të dukshëm drejt trupave të dobët. Sfilatat, personazhet e famshme dhe rrjetet sociale po promovojnë gjithnjë e më shumë një ideal estetik që dukej se ishte sfiduar nga lëvizja për pozitivitetin ndaj trupit (body positivity).
Një shembull domethënës ishte edhe Vogue World Milano, ku 97,5% e modeleve kishin përmasa trupore deri në masën xs. Ndërkohë, prania e kompanisë farmaceutike Eli Lilly, prodhuese e barnave për humbje peshe si Zepbound dhe Mounjaro, nxiti debat mbi marrëdhënien mes modës, bukurisë dhe industrisë së dobësimit.
Në fund të viteve 2010, lëvizja ‘body positivity’ fitoi popullaritet të madh, duke promovuar pranimin e trupave të ndryshëm dhe kundërshtuar paragjykimet ndaj njerëzve me forma më të plota. Personazhe si Lizzo dhe Meghan Trainor u kthyen në simbole të kësaj fryme, ndërsa markat e modës dhe bukurisë filluan të përfshinin modele me përmasa të ndryshme në fushatat e tyre.
Megjithatë, kjo gjithëpërfshirje nuk zgjati siç pritej. Sipas të dhënave të industrisë, prania e modeleve me përmasa më të mëdha në pasarela ka rënë ndjeshëm, ndërsa standardi tradicional i dobësisë po rikthehet në qendër të vëmendjes.
Një rol të rëndësishëm në këtë ndryshim kanë luajtur edhe mediat sociale. TikTok dhe Instagram janë mbushur me përmbajtje për fitnesin, transformimet fizike, trajtimet estetike dhe barnat GLP-1. Mesazhi që përcillet shpesh është se trupi mund dhe duhet të përmirësohet vazhdimisht.
Në këtë realitet, edhe vetë fjalori ka ndryshuar. Nuk flitet më aq shumë për dieta dhe humbje peshe, por për proteina, makronutrientë, tonifikim dhe mirëqenie fizike. Dobësia promovohet në mënyrë më të tërthortë, përmes gjuhës së shëndetit dhe fitnesit.
Ndërkohë, përdorimi i barnave për dobësim ka rikthyer në qendër të debatit marrëdhënien mes pamjes së jashtme dhe shëndetit. Edhe personazhe të njohura që dikur përfaqësonin pozitivitetin ndaj trupit kanë folur hapur për humbjen e peshës, duke nxitur diskutime mbi ndryshimin e standardeve kulturore.
Por problemi nuk është dëshira individuale për të humbur peshë. Çështja është presioni shoqëror për t’iu përshtatur një ideali të caktuar dhe mënyra se si ky presion maskohet pas mesazheve për shëndetin dhe vetëkujdesin.
Ekspertët dhe aktivistët theksojnë se pranimi i trupit nuk duhet të nënkuptojë detyrimin për ta dashur pamjen tonë çdo ditë. Një alternativë është neutraliteti ndaj trupit (body neutrality), që e zhvendos vëmendjen nga pamja e jashtme dhe thekson se vlera e një njeriu nuk përcaktohet nga forma apo pesha e tij.
Sot, megjithatë, duket se jetojmë mes dy mesazheve kontradiktore: nga njëra anë na thuhet të pranojmë çdo trup, ndërsa nga ana tjetër na shfaqen vazhdimisht modele dobësie dhe transformimesh fizike si standardi i dëshirueshëm.
Ndoshta trashëgimia më problematike e kësaj periudhe nuk është zhdukja e pozitivitetit ndaj trupit, por fakti që kemi mësuar të mos flasim hapur për peshën, ndërkohë që presioni për të qenë të dobët vazhdon të jetë më i pranishëm se kurrë.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje