Miliarderët zgjedhin Patagonian si strehë për fundin e botës!

Gazeta Si – Harrojini grumbujt e jahteve në Monte Karlo apo klientelën e pasur që mbush plot Costa Smeralda-n.

Një ditë, njerëzit më të pasur të planetit mund të vendosin të takohen për një vakt të vonë paraditeje në vendet më elegante të Patagonisë.

Bëhet fjalë për një ndryshim këndvështrimi të nxitur nga instinkti i mbijetesës, e jo nga ndonjë pasion i përbashkët – dhe pak i besueshëm – për kampingun apo natyrën e egër.

Agjentët lokalë të pasurive të paluajtshme janë plotësisht të vetëdijshëm për këtë; kundër çdo parashikimi, ata po përballen me një vërshim kërkesash për prona në këtë zonë.

Çfarë ka speciale Patagonia? – Duke gjykuar nga karakteristikat e saj, Patagonia duket si një lloj bunkeri në qiell të hapur – një oaz i aftë për t’i mbijetuar çdo katastrofe, që nga një apokalips bërthamor e deri te një Luftë e Tretë Botërore “e thjeshtë”.

Në fund të fundit, bëhet fjalë për një cep të botës që është në thelb i izoluar dhe potencialisht vetë-mjaftueshëm, i aftë të plotësojë në mënyrë të pavarur nevojat e veta për energji dhe ujë.

Natyrisht, nevojiten burime për t’i shfrytëzuar këto thesare të fshehura, veçanërisht në një skenar ekstrem. Megjithatë, kjo nuk përbën problem për ata që duket se e kanë vënë syrin te Patagonia.

Admiruesit ultra-të pasur të Argjentinës – Disa miliarderë – veçanërisht ata me lidhje në Silicon Valley – e kanë zgjedhur atë rajon si vendin për të krijuar një strehë për fundin e botës.

Drejtori ekzekutiv i Palantir, Peter Thiel, është një shembull i tillë, ndonëse figura e parë kyçe në këtë “zhvendosje drejt jugut” me dëshirë të plotë është një individ specifik: Martín Varsavsky.

Varsavsky e njeh mirë Argjentinën – është vendi nga i cili u largua me familjen në moshën 16-vjeçare për t’i shpëtuar diktaturës – edhe pse më vonë e krijoi pasurinë e tij mes Spanjës dhe Shteteve të Bashkuara.

Deri më sot, ai ka themeluar pesë kompani të reja (startupe), secila prej të cilave ka arritur një vlerësim që tejkalon 1 miliard dollarë.

Ëndrra “Waman” – Me pak fjalë, ai zotëron një pasuri që i mundëson të mendojë për një perspektivë afatgjatë – madje deri në atë pikë sa të planifikojë një vendstrehim për pensionim në tokën e të parëve të tij.

Projekti e ka tashmë një emër, “Wamani”, dhe përbëhet nga një pronë e gjerë, e projektuar për t’i bërë ballë edhe një Armagedoni.

Megjithatë, mos e imagjinoni si bunkerët bërthamorë të zymtë e stereotipikë; “Waman”-i është një mini-univers i vetë-mjaftueshëm në pjesën perëndimore të Argjentinës, i pajisur me pistë ajrore dhe që shtrihet në një territor pesë herë më të madh se Manhatani.

Vizioni apokaliptik i Varsavskyt – Ambiciet e Varsavskyt shkojnë përtej thjesht krijimit të një strehe të sigurt.

Sipërmarrësi i teknologjisë po punon tashmë për një roman që imagjinon jetën në Wamani pasi një luftë bërthamore të ketë shkatërruar një pjesë të madhe të Shteteve të Bashkuara, Evropës dhe Azisë.

Në thelb, bëhet fjalë për një manifest në formë narrative, ku protagonistë janë Martín Varsavsky dhe familja e tij teksa largohen me nxitim nga Madridi, pasi ai vëren lëvizje të pazakonta detare përmes satelitit.

“Ne jemi tashmë në Luftën e Tretë Botërore; vijat e frontit janë përcaktuar”, deklaroi manjati në një intervistë për “Financial Times”, duke parashikuar një konflikt global të pashmangshëm që do ta bënte zotërimin e një strehe “plotësisht të arsyeshme”.

Ky argument bindi edhe mikun e tij, Peter Thiel; Varsavsky ka pranuar se ka diskutuar me të për një “arratisje” të mundshme drejt Argjentinës, gjë që e shtyu Thielin të blinte një shtëpi në Buenos Aires dhe tokë në Uruguai.

Drejt “Konit Jugor” – Në fakt, plani i Varsavskit nuk kufizohet vetëm te Patagonia. Në vizionin e tij, Argjentina – dhe i gjithë rajoni i “Konit Jugor” – mund të shndërrohej në një strehë për shoqëri të reja e komplekse në rast të ndonjë katastrofe të mundshme.

Në fund të fundit, kjo pjesë e planetit ndodhet larg objektivave të mëdha ushtarake dhe rrezikut të reshjeve radioaktive.

Megjithatë, problemi qëndron te fakti se shpëtimi në një skenar të tillë duket se është privilegj ekskluziv i atyre që kanë mundësi financiare për ta siguruar atë.

Banorët e Eugenio Bustos – një qytezë aty pranë me 12,000 banorë – e kanë kuptuar këtë dhe ushqejnë dyshime të forta lidhur me projektin “Waman”.

“Është vërtet e çuditshme të blesh kaq shumë tokë vetëm për vete, pa pasur ndonjë plan tregtar”, i tha “Financial Times”-it një punonjës i një pike karburanti, i cili preferoi të mbetej anonim.

Një “vizë për qetësi shpirtërore” të mundshme – Fillimisht demokrat, Varsavsky ka ndjekur hapat e Elon Musk-ut, duke kaluar gradualisht në krahun e djathtë.

Sot, ai është një mbështetës i zjarrtë i Javier Milei-t. Ai e ka shoqëruar presidentin në disa udhëtime në San Francisko për t’u takuar me drejtues të industrisë së teknologjisë dhe ka ngrënë shpesh darkë me të në Buenos Aires.

Marrëdhënia mes të dyve është e tillë, saqë sipërmarrësi madje i sugjeroi presidentit të krijonte një rezervë kombëtare gjysmëpërçuesish dhe transformatorësh elektrikë.

Veçanërisht, thuhet se Varsavsky propozoi që kreu i “Casa Rosada”-s të vendoste një “vizë për qetësi shpirtërore” për të ndihmuar manjatët të zhvendoseshin në Argjentinë.

Në fund të fundit, pse të mos konkurrosh me Zelandën e Re dhe Islandën – destinacione të preferuara prej kohësh nga manjatët që tmerrohen nga Apokalipsi?

Përshtati: Gazeta “Si”