Fundi i iluzionit amerikan të Giorgia Melonit

Nga Gazeta ‘Si’– Axhenda “America First” e Presidentit amerikan Donald Trump e kishte bërë pothuajse të pashmangshme një përplasje me Kryeministren italiane Giorgia Meloni.

Për vite me radhë, Meloni është paraqitur si një nga aleatet më të afërta europiane të Trumpit dhe si një urë komunikimi mes Uashingtonit dhe Bashkimit Europian.

Megjithatë, pavarësisht afërsive ideologjike në çështje si emigracioni dhe debatet kulturore, Italia nuk mund t’i shpëtonte kritikave të lëvizjes MAGA.

Trump dhe mbështetësit e tij kanë shprehur vazhdimisht pakënaqësi për vendet që, sipas tyre, përfitojnë nga garancitë e sigurisë amerikane pa kontribuar mjaftueshëm. Italia, me shpenzimet relativisht të ulëta për mbrojtjen dhe suficitin tregtar ndaj SHBA-së, u gjend në qendër të këtyre kritikave.

Përplasja mori përmasa më të mëdha pasi Trump ironizoi Melonin, duke pretenduar se ajo kishte kërkuar me ngulm një fotografi me të gjatë samitit të G7 dhe se po përdorte marrëdhënien me të për përfitime politike në Itali. Ndryshe nga shumë liderë të tjerë botërorë që zgjedhin të injorojnë sulme të tilla, Meloni reagoi publikisht, duke i cilësuar pretendimet e Trumpit si të pavërteta.

Ajo deklaroi se marrëdhënia e saj me Trumpin nuk po i sillte përfitime politike, por përkundrazi po i kushtonte në aspektin e popullaritetit. Reagimi i saj u konsiderua i menduar mirë politikisht, në një vend ku qëndrimet ndaj Trumpit janë kryesisht negative dhe ku Meloni përballet me zgjedhje të rëndësishme vitin e ardhshëm.

Edhe partnerët e saj në koalicion, veçanërisht nga Forza Italia, dolën në mbështetje të Kryeministres. Ministri i Jashtëm Antonio Tajani i cilësoi komentet e Trumpit si serioze dhe fyese, ndërsa anuloi një vizitë të planifikuar në Shtetet e Bashkuara.

Megjithatë, opozita italiane argumenton se kjo situatë tregon gabimin e Melonit për të besuar se mund të ndërtonte një raport të privilegjuar dhe të qëndrueshëm me Trumpin.

Sipas kritikëve të saj, administrata Trump e sheh politikën ndërkombëtare përmes logjikës së fuqive të mëdha dhe jo përmes aleancave tradicionale.

Një pikë kthese në marrëdhëniet mes tyre duket se ishte konflikti me Iranin. Vendimi i Trumpit për të ndërmarrë veprime ushtarake kundër Teheranit u prit me skepticizëm në Itali, ku ekziston shqetësimi për pasojat ekonomike dhe përshkallëzimin e tensioneve në Lindjen e Mesme.

Në këtë klimë, afërsia e Melonit me Shtëpinë e Bardhë filloi të perceptohej gjithnjë e më shumë si barrë politike. Kryeministrja italiane nisi të mbante një distancë më të madhe nga Uashingtoni, duke refuzuar edhe përdorimin e bazave italiane për operacione amerikane.

Nga ana tjetër, figura pranë lëvizjes MAGA kanë kritikuar përpjekjet e Melonit për t’u paraqitur si ndërmjetëse mes SHBA-së dhe Europës. Sipas tyre, Trump nuk ka nevojë për ndërmjetës dhe preferon komunikimin e drejtpërdrejtë me liderët që i konsideron të rëndësishëm.

Pavarësisht tensioneve të fundit, shumë analistë besojnë se nuk kemi të bëjmë me një shkëputje përfundimtare. Marrëdhëniet strategjike mes Italisë dhe SHBA-së mbeten të rëndësishme për të dyja palët dhe Roma vazhdon të mbështetet te partneriteti transatlantik.

Megjithatë, përplasja Trump–Meloni tregon se afërsia ideologjike nuk garanton gjithmonë marrëdhënie të qëndrueshme politike.

Në politikën e Trumpit, interesat kombëtare dhe raportet e forcës shpesh mbizotërojnë mbi miqësitë personale apo afërsitë ideologjike. Për Melonin, sfida tani është të ruajë balancën mes marrëdhënieve me Uashingtonin dhe nevojës për të forcuar pozicionin e saj brenda Europës./ Politico