.png)
Nga Gazeta Si- Lionel Messi është 39 vjeç. Ai është 1.70 metra i gjatë- më i shkurtër se pothuajse çdo mbrojtës kundër të cilit luan. Ai nuk ka qenë kurrë çuditërisht i shpejtë, dhe tani është më i ngadaltë.
E megjithatë, duke parë këtë Kupë Bote, do të ishte e vështirë të përmendësh një lojtar që shkakton më shumë dëme: ai ka shënuar më shumë gola deri më tani (gjashtë), së bashku me Kylian Mbappé të Francës.
Si mundet dikush me kaq pak nga ajo që ne mund ta quajmë atletizëm (të paktën në krahasim me bashkëmoshatarët e tij) të jetë ende lojtari më i mirë në fushë?
A ka vërtet rëndësi atletizmi?
Ndoshta enigma është në anën e gabuar. Shumë veta habiten nga Messi vetëm sepse na është treguar një histori rreth asaj që e bën një atlet të madh, dhe historia ka të bëjë kryesisht me trupin: shpejtësia, gjatësia, forca, forma fizike.
Krahasuar me atë histori, Messi duket si një përjashtim.
Por çfarë ndodh nëse vetë historia është problemi? Po sikur futbolli të mos ketë qenë kurrë një garë atributesh fizike?
Johan Cruyff, lojtari, menaxheri, komentatori dhe filozofi i madh holandez i futbollit, e pa qartë këtë gjysmë shekulli më parë.
Ai tha: Çfarë është shpejtësia? Shtypi sportiv shpesh e ngatërron shpejtësinë me depërtimin. Nëse filloj të vrapoj pak më herët se dikush tjetër, dukem më i shpejtë!
Është një vërejtje që tingëllon si enigmë, por një lojtar i shpejtë shpesh nuk është ai me këmbë më të shpejta. Ata janë shpesh ata që nisen më shpejt dhe mbërrijnë të parët. Ajo që duket si shpejtësi është shumë shpesh një avantazh i fituar nga perceptimi.
Rëndësia e skanimit
Merrni parasysh se çfarë ndodh në sekondat para se Messi të marrë një pasim. Shikojeni atë për 30 sekonda kur topi nuk është askund afër tij: koka e tij rrallë qëndron e palëvizshme. Një vështrim mbi shpatullën e majtë, një tjetër në të djathtë, pastaj përsëri te lojtari me top.
Asgjë nga kjo nuk duket e jashtëzakonshme derisa të kuptoni se ai tashmë ka mbledhur informacione që të tjerët ende nuk i kanë gjetur, ose të paktën janë më pak të aftë në gjetjen e tyre.
Kur topi arrin tek ai, ai tashmë e di se ku janë mbrojtësit dhe shokët e ekipit dhe ku do të hapen boshllëqet. Kontrolli, kthesa, pasimi që ndan mbrojtjen: e gjithë kjo është pjesa e lehtë. Pjesa e vështirë ndodh para se ai ta ketë prekur topin.
Kjo është diçka që mund ta masim.
Për më shumë se një dekadë, është studiuar se si lojtarët e futbollit mbledhin informacion para se të marrin topin. Duke punuar me atletë nga akademitë e të rinjve deri te profesionistët e lartë, ekspertët vendosën sensorë të vegjël lëvizjeje në pjesën e pasme të kokës së tyre dhe regjistruan se sa shpesh dhe sa gjerë ktheheshin për të parë përreth gjatë një ndeshjeje.
Ato po matnin atë që ne e quajmë eksplorim vizual- ose, më thjesht, skanim.
Po bënin një pyetje të thjeshtë: sa shikojnë lojtarët përreth para se topi t’i arrijë, dhe a ka rëndësi kjo?
Zbulimi ishte i qëndrueshëm dhe i qartë. Lojtarët që skanuan më shpesh në sekondat para se të merrnin topin ishin më të shpejtë për të lëshuar pasimin e tyre të radhës, më të prirur të ecnin me topin sesa ta luanin atë në mënyrë të sigurt prapa, dhe më të prirur të luanin një pasim përpara që në fakt kërcënonte kundërshtarin.
Informacioni që ata mblodhën para se topi të mbërrinte formësoi atë që ata ishin në gjendje të bënin pasi ai mbërriti. Skanimi është mënyra se si një lojtar e merr atë informacion në radhë të parë.
Puna e ekspertëve ndan dy qëllime të skanimit. I pari është orientimi: të shikosh përreth për të zbuluar se çfarë ofron e gjithë fusha, cilat opsione ekzistojnë, ku është rreziku dhe çfarë mund të bëhet e disponueshme.
I dyti është specifikimi: shikimi më i imët dhe i mëvonshëm që udhëzon ekzekutimin e një pasimi.
Orientimi vjen i pari dhe është ai që ekspertët tentojnë ta lëmë pas dore, si në kërkim ashtu edhe në stërvitje, sepse ndodh larg topit, kur nuk duket se po ndodh asgjë dramatike. Megjithatë, është themeli. Nuk mund të synoni një pasim që nuk e keni parë kurrë atje.
Cruyff e tha kështu: Ekziston vetëm një moment në të cilin mund të arrini në kohë. Nëse nuk jeni atje, jeni ose shumë herët ose shumë vonë!
Këtu është vendi ku Messi ndalon së qeni një anomali dhe bëhet shembulli më i qartë i imagjinueshëm i asaj që shpërblen sporti. Ai kurrë nuk i ka mposhtur kundërshtarët kryesisht me trupin e tij. Ai i mposht ata me kohë dhe e fiton atë duke parë më shpejt.
Nëse është më i ngadalshëm, nuk ka rëndësi, sepse nuk po garon me askënd- ai është rregulluar, nëpërmjet një perceptimi më të hershëm dhe më të mirë, që të mos ketë nevojë kurrë për të.
Trupi më i shkurtër, më i ngadalshëm dhe që po I kalon mosha për futboll nuk është një pengesë që ai e kapërcen nëpërmjet gjenialitetit. Është një shenjë se trupi nuk ka qenë kurrë kryesor.
Sigurisht, skanimi nuk është e gjithë historia. Teknika, përvoja dhe taktikat e ekipit kanë rëndësi. Por pa informacion në kohë, këto cilësi rrallë kanë mundësinë të shprehen.
Ka një mësim në këtë: perceptimi është diçka që mund të zhvillohet, qëllimisht, tek lojtarët që nuk do të jenë kurrë më të shpejtët ose më të gjatët.
Të dhënat sugjerojnë se zakoni i skanimit të fushës para se të mbërrijë topi mund të stërvitet që në moshë të re.
Ku jeton vërtet madhështia
Kemi kaluar një shekull duke ndërtuar atletë në palestër, por shumë më pak kohë duke ndërtuar atë që Messi bën me bollëk.
Pra, herën tjetër që dikush pyet veten se si një 39-vjeçar, vetëm 1.70 m i gjatë, po dominon ende një Kupë Bote, shikoni kokën e tij, jo këmbët e tij.
Madhështia nuk është fshehur kurrë në trup. Ajo ishte gjithmonë në shikim.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje