.png)
Gazeta Si – Gjeolokacioni në telefonin inteligjent nuk ndalet në moshën 18 vjeç. Të dish se ku ndodhet një fëmijë në çdo kohë është bërë e thjeshtë – hap një aplikacion për smatphone.
Shumë prindër e gjejnë këtë qetësuese, por rrezikon të shndërrohet në një formë mbikëqyrjeje të përhershme.
Paradoksi është se teknologjia e projektuar për të rritur sigurinë, shpesh prodhon efektin e kundërt: sa më shumë të monitorosh, aq më shumë shqetësime dhe frikëra lindin.
Kjo theksohet nga një studim i ri i kryer nga Universiteti i Miçiganit, i cili zbuloi se më shumë se gjysma e prindërve vazhdojnë të monitorojnë vendndodhjen e fëmijëve të tyre, edhe pasi ata arrijnë moshën madhore.
Kjo praktikë gjithnjë e më e përhapur ngre pyetje në lidhje me ekuilibrin delikat midis mbrojtjes, besimit dhe pavarësisë.
Monitorimi digjital nuk ndalet në moshën 18 vjeç – Sipas sondazhit, monitorimi i gjeolokacionit nuk kufizohet vetëm tek adoleshentët dhe të miturit.
Shumë prindër vazhdojnë të gjurmojnë lëvizjet e fëmijëve të tyre edhe kur ata janë të rritur. Arsyet ndryshojnë.
Gjashtëdhjetë e tetë përqind e të anketuarve thanë se përdorin gjurmimin për t’u ndjerë më të qetë, 64% e konsiderojnë të dobishëm në rast urgjence dhe një pjesë më e vogël, 17%, e përdorin atë për të verifikuar nëse fëmija i tyre është në një vend që e konsiderojnë të sigurt.
Këto shifra tregojnë se dëshira për mbrojtje nuk zvogëlohet, ndërsa fëmijët rriten, por ato gjithashtu nxjerrin në pah rrezikun e varësisë psikologjike nga mjetet digjitale.
Pse gjeo-lokacioni mund të rrisë ankthin – Ndryshe nga sa mund të mendohet, të kesh akses të vazhdueshëm në vendndodhjen e fëmijëve, nuk të ndihmon gjithmonë të qëndrosh i qetë.
Për gati një në katër prindër, monitorimi i vazhdueshëm përfundon duke nxitur ankthin. Ekspertët shpjegojnë se shikimi i një të dhëne të vetme, siç është një vendndodhje gjeografike, pa e ditur kontekstin mund të çojë në keqinterpretime.
Një vonesë, një ndalesë e papritur ose një lëvizje e pazakontë, mund të gjenerojë shqetësime të pabaza dhe skenarë negativë që shpesh nuk korrespondojnë me realitetin.
Me fjalë të tjera, të dish se ku është dikush, nuk do të thotë të dish se si është, çfarë po bën ose nëse ka nevojë për ndihmë.
Rreziqet për pavarësinë e fëmijëve të rritur – Sipas studiuesve që e kanë analizuar fenomenin, problemi lind kur monitorimi bëhet një prani e vazhdueshme në jetën e fëmijëve.
Mbikëqyrja e vazhdueshme mund të ndërhyjë në përparimin natyror drejt autonomisë dhe përgjegjësisë personale.
Rreziku është krijimi i një marrëdhënieje të bazuar në kontroll dhe jo në besim. Për më tepër, gjurmimi mund të gjenerojë një ndjenjë të rreme sigurie: njohja e vendndodhjes së një personi nuk garanton aftësinë për të ndërhyrë menjëherë në rast rreziku.
Ekspertët theksojnë se përballimi i situatave të papritura, marrja e vendimeve të pavarura dhe të mësuarit për të menaxhuar rreziqet janë hapa themelorë në rritjen e çdo të riu të rritur.
Dialogu dhe rregullat e përbashkëta për përdorim të informuar – Sondazhi tregon se pothuajse të gjithë fëmijët janë të vetëdijshëm se prindërit e tyre po gjurmojnë vendndodhjen e tyre.
Megjithatë, vetëm një pjesë e tyre kanë lirinë për të zgjedhur nëse do ta mbajnë apo jo aktiv këtë funksion.
Për këtë arsye, specialistët i inkurajojnë familjet të diskutojnë hapur çështjen. Ndërsa fëmijët hyjnë në moshën madhore, ndarja e vendndodhjes së tyre duhet të jetë një zgjedhje e rënë dakord reciprokisht, jo një detyrim i nënkuptuar.
Në rrethana të caktuara, të tilla si një udhëtim në një vend të panjohur ose një takim potencialisht i ndjeshëm, gjurmimi i vendndodhjes mund të jetë një mjet i dobishëm.
Megjithatë, ai nuk duhet të zëvendësojë aftësinë e fëmijëve për të vlerësuar në mënyrë të pavarur rreziqet dhe për të adoptuar sjellje të kujdesshme.
Si ta kapërceni nevojën për të monitoruar vazhdimisht – Ekspertët këshillojnë prindërit të rifusin forma më të thjeshta dhe më pak invazive të komunikimit.
Një mesazh me tekst, një telefonatë ose një marrëveshje për të kontrolluar periodikisht mund të ofrojë të njëjtën qetësi mendore pa e shndërruar marrëdhënien në mbikëqyrje të vazhdueshme.
Hapi më i rëndësishëm, megjithatë, mbetet ai kulturor: njohja e faktit që fëmijët, sapo të bëhen të rritur, kanë të drejtën për hapësirën dhe zgjedhjet e tyre.
Pranimi i faktit që ata mund të bëjnë gabime, është pjesë e procesit të rritjes dhe ndihmon në ndërtimin e marrëdhënieve më të ekuilibruara bazuar në besimin e ndërsjellë.
Përshtati: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje