Aktorja: Pas shahut, do bëhem mbretëresha e Londrës

“Kur shkoj për të punuar në Los Anxhelos herë pas here has në tabelat e shahut dhe kalimtarët shikojnë. Unë shoh fytyrën time dhe pastaj ndjej një dridhje pas shpine dhe i them vetes: qetësohu, gjithçka është mirë! Për mua ka qenë një përvojë surreale”. Anya Taylor-Joy flet për emocionet që e pushtuan pasi ishte në qendër të vëmendjes tetorin e kaluar, nga një aktore e re si shumë të tjera, me paraqitje në filma si Split dhe Barry ose seri televizive si Peaky Blinders, në një yll planetar falë rolit në “Mbretëresha e shahut”.

“E kujtoj me shumë gëzim atë eksperiencë, sepse të gjithë morëm pjesë me pasion, por sinqerisht askush prej nesh nuk e imagjinoi që një film për një fëmijë të apasionuar pas shahut do të bëhej më i shikuari në botë, duke u shndërruar në një fenomen. Për të qenë e sinqertë mundohem të mos mendoj shumë për të se është një çmenduri totale”.

Taylor-Joy, e lindur në Miami më 16 prill 1996, më e vogla nga gjashtë fëmijët e bankierit Dennis Alan Taylor dhe psikologes Jennifer Marina Joy, tani është aktorja më e dëshiruar e Hollivudit: ajo do të jetë në filmin pasardhës të Mad Max Fury Road me titull “Furiosa” ku do të luajë personazhin që ishte Charlize Theron; pastaj në përshtatjen e romanit “A Laugh in the Dark” nga Vladimir Nabokov, dhe së fundi në filmin e ri nga David O. Russell, i cili tashmë ka fituar Oskarin për Jennifer Lawrence për “Il lato positivo”. Tani, nga 4 nëntori, do ta shohim në kinema në “Last Night in Soho”, një thriller me elementë fantastikë për të cilët, shpjegon aktorja, “unë isha zgjedhur para se Mbretëresha e Shahut të dilte në treg”. Në filmin nga Edgar Wright, Anya është një prani në ëndërr: kur Eloise (Thomasin McKenzie) shkon në Londër për të studiuar si stiliste dhe gjen një dhomë me qira në Soho, ajo fillon të ëndërrojë të kthehet në kryeqytetin anglez të viteve gjashtëdhjetë, duke u shndërruar në Sandie (Taylor-Joy), një këngëtare aspiruese dhe balerinë, e cila po kërkon ndihmën e një menaxheri të klubit (Matt Smith) në përpjekjen për të depërtuar; vetëm për të zbuluar anën e errët të asaj bote vezulluese. “Sandie është një grua e vetmuar, e konsumuar nga ambicia e shfrenuar”, shpjegon aktorja “dhe ajo nuk ka frikë të dalë përpara për të marrë atë që dëshiron, edhe me çfarëdolloj kostoje”.

Çfarë roli luan ambicia në karrierën tuaj?

Unë gjithmonë shpresoj të kem të njëjtin pasion si kur xhirova filmin tim të parë (The Witch, në 2015, ed) që mezi prisja të zgjohesha në 4 të mëngjesit për të shkuar në shesh xhirim. Aktrimi nga ana tjetër ka qenë gjithmonë ëndrra ime që kur isha një vajzë e re. Unë gjithashtu i shkrova një letër prindërve të mi për t’ua treguar.

Dhe çfarë shkruhej në letër?

Se doja të bëhesha aktore dhe do të bëja gjithçka për të ndjekur qëllimin tim, edhe nëse ata nuk më lejonin. Për fat të mirë ata vendosën të më mbështesin.

Ky film zhvillohet në Londër, aty ku ju jetoni. Çfarë marrëdhënie keni me qytetin?

Në fillim isha armiqësore me të sepse u transferova atje kur isha gjashtë vjeç me prindërit e mi nga Buenos Aires. Unë ende flisja spanjisht dhe isha mësuar të isha në mes të qenve dhe kuajve, në kontakt të ngushtë me natyrën, kështu që kur u gjenda në këtë metropol kaotik u ndjeva e çorientuar. Por në Londër u rrita, u shkollova, dhe jam dashuruar me të dhe ndihem shumë mirë, aq sa tani kur zbarkoj në aeroportin e Heathrow ndihem vërtet në shtëpinë time.

Sidoqoftë, personazhi juaj jeton në Soho të viteve gjashtëdhjetë. Si ishte të zhyteshit në atmosferën e asaj kohe?

Fantastike, sepse kur mora skenarin nga Edgar Wright zbulova se ai tashmë kishte zgjedhur të gjithë muzikën: leximi dhe dëgjimi i asaj muzike më hodhi në atë botë magjike, si dhe më ndihmoi të kuptoja menjëherë tonin e skenave të ndryshme. Për fat të mirë, këngët e viteve gjashtëdhjetë kanë qenë të preferuarat e mia që kur isha 16 vjeç, dhe meqenëse unë gjithmonë përgatis një listë dëgjimi për çdo personazh që luaj, këtë herë shijet e Sandie-t përputheshin në mënyrë perfekte me të miat.

Të luanit Sandie ju ka bërë nostalgjike?

Për shkak të pandemisë dhe bllokimit ka qenë më e lehtë të strehohesh në të kaluarën, sado e idealizuar. Unë jam nostalgjik për të kaluarën time, do të doja të udhëtoja mbrapa në kohë për të gjetur se si ishte bota 60 vjet më parë. Nëse do të kthehesha në Londër në atë kohë mendoj se do të më pëlqente gjithçka, rrobat, klubet, mënyra për t’u argëtuar. Por rrëfej se do të kisha probleme të trajtoja mënyrën se si trajtoheshin gratë në atë kohë. Edhe unë kam qenë në situata të pakëndshme për shkak të meshkujve, për fat sot është më e lehtë të refuzosh ose të thuash që nuk ndihesh rehat në një situatë të caktuar.

Çfarë marrëdhënie keni me bukurinë e saj?

Të them të vërtetën unë kurrë nuk i kam dhënë shumë peshë bukurisë. Kjo pasi kur isha fëmijë, nëna ime më thoshte gjithmonë se duhej të përqendrohesha në bukurinë e brendshme, dhe kështu bëra gjithmonë.

Çfarë efekti ka te ju atëherë të shikoni veten në ekran?

Në fillim të karrierës sime bëra një film pas tjetrit dhe vetëm pas tre vjetësh ata filluan të dilnin në kinema. Në atë moment e gjeta veten duke menduar se të tjerët do të më shihnin në ekran, dhe unë duhej të merresha me të, sepse deri atëherë realiteti i kinemasë kishte shkuar në shesh xhirim. Me kalimin e kohës mësova të shikoja veten dhe të ndahesha nga aktorja që luan personazhin. Më duket shumë e dobishme të shikoj xhirimet e fundit për të kuptuar se si jam përshtatur dhe për të mësuar se si të lëviz më mirë në skenë.

Në këtë film ju vallëzoni dhe këndoni. Si ishte të hynit në botën e një showgirl?

Në fakt nuk është aq e komplikuar. Fillova të kërceja kur isha tre vjeç dhe mora mësime deri në moshën 15 vjeç, kur kalova një fazë rebelimi dhe nuk doja të vishja më këpucë. Në retrospektivë, megjithatë, isha e lumtur që trupi im ende mban mend se si të kalojë në kohë në muzikë. Edhe me këndimin u ndjeva e përgatitur, sepse gjithmonë më ka pëlqyer të këndoj.

Çfarë indikacionesh ju dha regjisori për t’u përgatitur për këtë rol?

Të gjithë e dinë që Edgar Wright është një pasionant i zjarrtë që vazhdimisht u sugjeron miqve të tij se cilat filma të shikojnë dhe rishikojnë. Mund ta imagjinoni se çfarë mund të ndodhë kur dikush është një aktor që duhet të aktrojë në një nga filmat e tij! Ai na dha një listë të gjatë filmash për të parë dhe studiuar: më i rëndësishmi për mendimin tim ishte “Poor Cow”, e xhiruar nga Ken Loach dhe me të riun Terence Stamp, me të cilin ishte një nder i vërtetë të punoja.

Ndoshta në këtë pikë të karrierës suaj, ju nuk duhet të kaloni nëpër audicione për të marrë një rol. Por cili ishte audicioni më i çuditshëm që mbani mend?

Audicionet mund të jenë të tmerrshme, kjo është e sigurt. Një herë më duhej të bëja një me një aktor shumë të famshëm dhe të luaja një skenë ku personazhi im duhej të ligështohej. Unë vërtet nuk e dija si ta bëja dhe kështu papritmas fillova të tronditem dhe pastaj u hodha në tokë. Në atë moment ai më tërhoqi jashtë skenës. Natyrisht që nuk e kam marrë kurrë atë pjesë.

Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.