Libra

Poezia, shoqëruese e ditëve të vështira

Sot është Dita Botërore e Poezisë e themeluar nga UNESCO që në vitin 1999. Poezia është një veprimtari veçanërisht e përshtatshme në kohët e dhimbjes dhe rezistencës, siç janë këto që kemi përjetuar javët e fundit. Për këtë arsye, Dita Botërore e Poezisë – e themeluar në 1999 nga UNESCO – ka një kuptim të veçantë sot. Janë gjithmonë të vlefshme dhe aktuale vargjet e Eugenio Montale: “Shpirti jeshil që kërkon / jetën aty vetëm / kafshon nxehtësinë dhe shkretimin, / shkëndija që thotë / gjithçka fillon kur gjithçka duket / për të marrë një rol”.

Një ftesë supreme për të shpresuar, një rrëmujë përulësie dhe përhumbjeje e botës së vështirë. Arti i fjalës përkon me përmbushjen e plotë të identitetit njerëzor në çdo gjendje dhe përgjatë çdo ndarësi gjeografik dhe të brendshëm.

Ekzistojnë nisma të shumta dixhitale për të rritur këtë moment reflektimi. Duke u nisur nga Maratona e Poezisë së Brendshme, e udhëhequr nga kampioni i poezisë, Simone Savogin, i cili fton në këtë kauzë, nga mesnata e 21 Marsit, jo vetëm poetë nga e gjithë bota (Europa, Amerika Latine, Azia), por edhe aktorë, muzikantë dhe këngëtarë.

#Tëndarëportëbashkuar quhet, përkundrazi, propozimi i CUUM (Klubi Unesco për Urbino dhe Montefeltro). Videomesazhet e bëra nga poetë, shkrimtarë dhe aktorë shfaqen në rrjetet sociale dhe në kanalet e tjera të Klubit “me qëllim të forcimit të një trashëgimie jo-materiale, të përfaqësuar pikërisht nga poezia, në mënyrë që të ruajë vitalitetin dhe vlerën e këtij automjeti të pazëvendësueshëm të shprehjes së lartë artistike”.

Ndërkohë, ka edhe nisma të tjera që kanë në thelb leximi e heshtur dhe të kursyer të librave.

21 Marsi është shpallur nga UNESCO-ja si Dita Botërore e Poezisë që prej vitit 1999. Vendimi që u mor në kongresin e 30-të të kësaj agjencie, zhvilluar në Paris, ka si objektiv kryesor mbështetjen e diversitetit linguistik përmes shprehjes poetike.

Në të njëjtën kohë, caktimi i një dite ndërkombëtare për poezinë bëhet edhe me qëllimin për t’i kthyer kësaj gjinie të letërsisë funksionin e saj të parë, traditën gojore.

Ndërsa në kohët antike, në Greqinë e lashta poemat e Homerit mësoheshin përmendësh nga aedët dhe recitoheshin kryesisht në mjedise publike, tashmë duket se poezisë i ka humbur ky tipar i vet kryesor. Në këtë mënyrë UNESCO-ja kërkon që përmes recitaleve të ndryshme, përmes takimeve poetike dhe mbrëmjeve artistike të krijojë një urë lidhjeje mes poezisë dhe formave të tjera të artit si teatri, kërcimi, muzika, piktura etj., e në të njëjtën kohë të mbështesë poetët e rinj, t’i promovojë ata dhe të krijojë një imazh tërheqës për poetin, që shpeshherë shihet si dikush që nuk është më në modë…


Copyright © Gazeta “Si”



Më Shumë