.png)
Gazeta Si – Çdo samit është një spektakël, veçanërisht kur protagonistët janë Donald Trump i paparashikueshëm, i cili në të kaluarën ishte ylli i reality shoë-t “The Apprentice”, dhe kinezët, të apasionuar pas koreografisë së madhe të masave.
Takimi me Xi Jinping paraqiti menjëherë një shfaqje të “gjuhës së trupit”, të studiuar për të projektuar pushtetin.
Vëmendja ishte në shtrëngimin e duarve midis dy presidentëve, në qilimin e kuq nën shkallët e Sallës së Madhe të Popullit.
Është e ditur mirë se Donaldi tenton të kapë dorën e atyre që takon, duke e mbajtur atë për një kohë të gjatë, pastaj duke e kthyer atë, dhe nëse dëshiron të tregojë afërsi të dashur, duke e sjellë atë në gjoksin e tij në një mënyrë të provuar që megjithatë tregon forcë dhe pothuajse nënshtrim nga kundërshtari i tij.
Xi ishte i përgatitur mirë; ai buzëqeshi dhe e mbajti dorën lart, duke marrë vetëm një përkëdhelje të shkurtër në shpinë nga e majta. Një barazim në raundin e parë, pra.
Trump shënoi një pikë kur të dy ecën në podium për të dëgjuar himnet kombëtare: ai vendosi dorën mbi shpatullën e Xi-së, pothuajse sikur të ishte zoti i shtëpisë.
Ai kishte bërë të njëjtën gjë edhe me Mbretëreshën Elizabeth, duke thyer tabunë që ndalon absolutisht prekjen e një monarku britanik.
Një mirësjellje e jashtëzakonshme u tregua ndërsa ai ngjitej shkallëve që të çonin në ndërtesën madhështore me pamje nga Sheshi Tiananmen.
Presidenti amerikan po përshpejtonte hapat për të ruajtur ekuilibrin, duke u dukur i lodhur dhe në një moment të caktuar, Xi u ndal dhe filloi të fliste e të tregonte me gisht, sikur të ilustronte disa detaje të ndërtesës.
Duket si një dredhi e çastit për ta lënë mysafirin më të moshuar të merrte frymë (Trump do të mbushë 80 vjeç më 14 qershor, Xi feston ditëlindjen e 73-të më 15 qershor).
E njëjta skenë, me një pauzë, ndodhi më vonë gjatë vizitës në Tempullin e Qiellit në Pekin.
Elon Musk krijoi një hapësirë për veten e tij, i rreshtuar me ministra dhe udhëheqës të industrisë së teknologjisë në shesh: shefi i Tesla-s ishte i vetmi që nxori telefonin dhe xhiroi një video: një turist në Sheshin Tiananmen.
Fjalimet hapëse para kamerave treguan një ndryshim të qartë në stilin e komunikimit.
Xi lexoi fjalimin e tij, të përqendruar në parime: thirrja për “stabilitet” që mbështet politikën e vendit; thirrja për të qenë “partnerë dhe jo rivalë, pavarësisht dallimeve tona”.
Kina, të paktën në këtë fazë, është ende një përzierje ambicieje dhe pasigurie; nuk dëshiron të paraqitet si një superfuqi në imazhin e Shteteve të Bashkuara, duke kërkuar menaxhim të kujdesshëm të marrëdhënieve dhe jo një zgjidhje përfundimtare.
Trump foli pa paralajmërim, shprehu entuziazëm për turmën e të rinjve që e pritën duke valëvitur buqeta me lule dhe flamuj dhe vlerësoi edhe një herë marrëdhënien e shkëlqyer personale që ai beson se ka me Xi, duke luajtur kështu kartën e lajkave.
Natyrisht, Xi nuk do të bëjë asgjë për ta mohuar atë (ose edhe për ta konfirmuar, sepse ai ende përfaqëson Perandorinë Kineze me mijëvjeçarët e saj të historisë, fillimisht dinastike dhe më pas komuniste).
Një shfaqje e vogël e hollësisë në gjuhën kineze në tryezën e bisedimeve: transformimi i emrit të Rubios në shkronja kineze e riemërtoi atë Lu Bi Ao.
Ky truk shërben gjithashtu për të anashkaluar faktin se shefi i politikës së jashtme të Uashingtonit është sanksionuar dy herë nga Pekini dhe teorikisht nuk do të lejohej më kurrë të shkelte në Republikën Popullore.
Zëdhënësi i Ministrisë së Jashtme kineze shpjegoi: “Ai u sanksionua kur ishte senator; sot është Sekretar i Shtetit”. Pra, një rol i ndryshëm dhe një person i ri, me një emër të ri (kinez).
Jashtë transmetimit brenda Sallës së Madhe të Popullit, mes turmës së gazetarëve që nuk donin t’i bindeshin menjëherë urdhrit për të liruar terrenin për fillimin e bisedimeve konfidenciale, u dëgjua një zë i fuqishëm që bërtiste: “Largohu që këtej, dreqin”, me sa duket nga një agjent i Shërbimit Sekret Amerikan në krye të detyrës. Përkthimi do të ishte mjaft vulgar.
Dhe përsëri, në Tempullin e Qiellit, ndodhi një moment tensionues kur sigurimi kinez u përpoq të bindte një zyrtar të Shërbimit Sekret Amerikan se nuk mund të hynte në vendin e shenjtë me një armë nën xhaketë. Çështja u zgjidh me një kompromis pas gjysmë ore negociatash.
Burimi: “Corriere della Sera”; Përshtati: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje