Argjentina para gjysmëfinales kundër Anglisë: Ishujt Falkland janë tanët

Gazeta Si – Le të mos lëmë asgjë jashtë. Në prag të gjysmëfinales së Kupës së Botës midis Argjentinës dhe Anglisë, ministri i Jashtëm i Buenos Airesit, Pablo Quirno, luajti kartën e tij të fortë: Ishujt Malvinas ishin – dhe mbeten – një pjesë integrale e Argjentinës.

Plaga e shkaktuar gjatë konfliktit të rrufeshëm të vitit 1982 – kur regjimi i gjeneralëve urdhëroi pushtimin e arkipelagut Atlantik të njohur si Ishujt Falkland, një nga mbetjet e fundit të perandorisë koloniale britanike – nuk është shëruar.

Dhe ky është rasti më të mirë për të ringjallur ndjenjat irredentiste sesa gjysmëfinalja e Kupës së Botës midis Albiceleste dhe ekipit kombëtar të Madhërisë së Saj Britanike?

Disfata ushtarake e 44 viteve më parë nuk e ndryshoi mendjen e popullit argjentinas: ishujt, të humbur mes rrymave Atlantike, u përkasin atyre.

Dy ditë më parë, në një artikull për gazetën e përditshme “La Nación”, diplomati më i lartë i qeverisë sovraniste të Javier Milei shfrytëzoi momentin: “Çështja e Malvinave mbetet e hapur dhe relevante. Gjithashtu na fton të reflektojmë mbi kuptimin e vërtetë të Malvinave për Argjentinën. Përgjigja, natyrisht, shkon përtej përkujtimit të thjeshtë”. Shkruar dhe miratuar nga ministri i Jashtëm, Pablo Quirno.

Ky nuk është thjesht një apel nacionalist: Komiteti Special i OKB-së për Dekolonizimin (i cili ekziston ende), ka përsëritur thirrjen e tij për Argjentinën dhe Mbretërinë e Bashkuar që të rifillojnë negociatat për të zgjidhur çështjen e sovranitetit mbi Ishujt Falkland – ose Malvinat, varësisht nga preferenca.

Me fjalë të tjera, siç pohon një rezolutë e OKB-së e vitit 1982, çështja mbetet e pazgjidhur për Buenos Airesin.

“Historia, ligji dhe bashkësia ndërkombëtare bashkohen për të mbështetur legjitimitetin e pretendimit tonë”, deklaroi ministri Pablo Quirno.

“Ishujt Falkland prekin një tel të thellë brenda kombit tonë sepse ato tejkalojnë interpretimin e thjeshtë kartografik; ato përfaqësojnë integritetin tonë territorial dhe shtrirjen tonë oqeanike”.

Si pasojë, administrata Milei nuk po braktis pretendimet e saj për arkipelagun, veçanërisht, sepse “në vitin 1833, Mbretëria e Bashkuar pushtoi ishujt përmes një akti force që nuk u autorizua kurrë nga vendi ynë, shkeli integritetin territorial argjentinas dhe dëboi autoritetet tona kombëtare dhe popullsinë e vendosur ligjërisht”.

Në çdo ditë tjetër të vitit, këto fjalë – për të cituar Bob Dylan – do të ishin hedhur në erë. Por jo me ndeshjen e futbollit kundër Anglisë vetëm pak orë larg.

Dhe çfarë ndeshjeje që është. Messi dhe shokët e tij të ekipit kanë vendosur të dalin në fushë të veshur me një uniformë tërësisht blu në vend të fanellës së tyre klasike me vija të bardha dhe blu qielli.

Është e njëjta uniformë unike e veshur më 22 qershor 1986, gjatë çerekfinales së Kupës së Botës kundër Anglisë – një ndeshje që hyri në histori për “Dorën e Zotit” dhe golin ku Maradona la gjysmën e ekipit britanik pas tij për ta bërë rezultatin 2-0.

Është gjithashtu fanella e veshur gjatë ndeshjes së Kupës së Botës 1998 me anglezët, të cilën argjentinasit gjithashtu e fituan. Ekziston edhe një dozë supersticioni.

Futbolli dhe politika po përzihen përsëri. Është e paqartë se cila po e çon tjetrën drejt atij qëllimi të ëndërruar: nëse çështja e Malvinave po shërben për të nxitur lojtarët drejt finales së Kupës së Botës, apo nëse një fitore e mundshme mund të ndihmojë në sjelljen e një pretendimi nacionalist në tryezën e negociatave. Futbolli, shkurt, si vazhdimi i luftës me mjete të tjera.

Përshtati: Gazeta “Si”