.png)
Një studim i publikuar në revistën shkencore Nature, që analizoi të dhënat e mbi 844 mijë të rriturve në katër vende, tregon se indeksi i masës trupore nuk është gjithmonë tregues i saktë i obezitetit. Studiuesit kërkojnë që diagnoza të marrë parasysh edhe perimetrin e belit, shpërndarjen e yndyrës dhe ndikimin e saj në funksionimin e organizmit.
Indeksi i masës trupore (BMI) përdoret gjerësisht për të përcaktuar nëse një person është mbipeshë apo obez, por një studim i ri ndërkombëtar tregon se kjo metodë, e vetme, mund të çojë në klasifikime të pasakta dhe të mos pasqyrojë gjendjen reale shëndetësore të individit.
Studimi, i publikuar në revistën Nature, përfshiu 844,108 të rritur nga Kina, Mbretëria e Bashkuar, Shtetet e Bashkuara dhe Spanja. Rezultatet sugjerojnë se diagnoza e obezitetit duhet të shkojë përtej një numri të vetëm të llogaritur nga pesha dhe gjatësia.
BMI nuk tregon sasinë e saktë të yndyrës në trup, mënyrën se si ajo shpërndahet dhe nëse ka filluar të dëmtojë organet apo funksionet e përditshme të organizmit. Për këtë arsye, dy persona me të njëjtin BMI mund të kenë gjendje shëndetësore dhe rreziqe krejt të ndryshme.
Profesor Francesco Rubino, autor kryesor i studimit dhe drejtues i Kirurgjisë Metabolike dhe Bariatrike në King’s College London, thekson se personat me obezitet duhet të marrin kujdes mjekësor në përputhje me nevojat e tyre individuale, pa trajtim të panevojshëm, por edhe pa neglizhuar rreziqet reale.
Dy kategori të reja për klasifikimin e obezitetit
Në janar të vitit 2025, një komision ndërkombëtar i publikuar në revistën The Lancet Diabetes & Endocrinology propozoi një mënyrë të re për diagnostikimin e obezitetit, duke dalluar dy kategori kryesore: obezitetin klinik dhe atë paraklinik.
Obeziteti klinik përfshin rastet kur yndyra e tepërt trupore ka filluar të dëmtojë funksionimin e organeve ose kufizon aktivitetet e përditshme të individit.
Ndërsa obeziteti paraklinik karakterizohet nga prania e yndyrës së tepërt dhe rritja e rrezikut për probleme shëndetësore, por pa dëmtime të dokumentuara të funksioneve të organizmit.
Studiuesit analizuan këtë ndarje për të kuptuar nëse ajo mund të ndihmojë në identifikimin më të saktë të personave që kanë nevojë për trajtim të menjëhershëm dhe atyre që mund të përfitojnë nga masat parandaluese.
Rezultatet treguan se përdorimi vetëm i BMI-së mund të mbivlerësojë ose të nënvlerësojë praninë e obezitetit. Shtimi i matjeve të perimetrit të belit dhe raportit të belit me gjatësinë ndihmoi në reduktimin e këtyre gabimeve.
Sipas analizës, vetëm BMI-ja mund të mos identifikojë yndyrën e tepërt trupore në nivele të obezitetit te deri në 8.6% e pjesëmarrësve, ndërsa mund t’i klasifikojë gabimisht si obezë deri në 3.1% të tyre.
Jo çdo person me obezitet ka të njëjtin rrezik
Një tjetër gjetje e rëndësishme lidhet me ndryshimet në rrezikun shëndetësor mes dy kategorive.
Obeziteti klinik përbënte 23% deri në 31% të të gjitha rasteve të obezitetit në popullatat e studiuara, ndërsa prevalenca e tij në popullatën e përgjithshme varionte nga 5.6% në 10.9%.
Personat me obezitet klinik rezultuan të kishin një rrezik dukshëm më të lartë të vdekshmërisë, krahasuar me ata që kishin obezitet paraklinik. Kjo tregon se prania e yndyrës së tepërt nuk mjafton për të përcaktuar shkallën e dëmtimit shëndetësor.
Gjithashtu, studimi zbuloi se shumica e personave me obezitet paraklinik në fillim të vëzhgimit, konkretisht 77% deri në 91%, nuk kaluan në obezitet klinik gjatë një periudhe ndjekjeje prej 10 vitesh.
Profesor Rubino thekson se obeziteti paraklinik nuk duhet konsideruar automatikisht si një sëmundje aktive, por as si një gjendje pa rrezik. Sipas tij, disa persona mund të kenë nevojë për ndërhyrje parandaluese, por trajtimi duhet të përshtatet sipas rrezikut individual.
Drejt një diagnostikimi më të personalizuar
Studiuesit argumentojnë se ndryshimi i mënyrës së diagnostikimit mund të ndihmojë mjekët të përcaktojnë më saktë se kush ka nevojë për trajtim dhe kush mund të përfitojë nga monitorimi dhe parandalimi.
Profesor An Pan, autori i parë i studimit nga Universiteti i Shkencës dhe Teknologjisë Huazhong në Wuhan të Kinës, thekson se dallimet në ecurinë shëndetësore mes obezitetit klinik dhe paraklinik u vunë re në mënyrë të qëndrueshme në vendet dhe grupet etnike të analizuara.
Sipas studiuesve, këto rezultate mbështesin përdorimin më të gjerë të kornizës së re për të përmirësuar diagnostikimin, trajtimin dhe politikat shëndetësore kundër obezitetit.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje