.png)
Gazeta Si – Samira zgjohet herët për të shkuar në tregun Tajrish, në veri të Teheranit. Asaj po i mbarojnë patëllxhani, vezët dhe domatet për “kotlet bademjam”, të cilat janë toptha me patëllxhan, qiqra dhe nenexhik.
Do t’i hajë për darkë sonte. Nëna e saj kujdeset për orizin me perime dhe peshk – “Zakonisht ishte salmon, por kohët e fundit nuk kemi mundur ta gjejmë”. Ëmbëlsirën do ta marrë një fqinj.
Është Novruzi, Viti i Ri Persian, festa e lashtë zoroastriane që përkon me ditën e parë të pranverës. Këtë vit, në kalendarin iranian, është 1405.
Samira shpjegon se në këtë ditë, njerëzit shprehin dëshirat e tyre më të dashura. Ajo e e saj është “një jetë si e jotja”: e lirë dhe në paqe.
Ajo nuk mund ta imagjinojë se si do të jetë të ribashkohet me një luftë që po shpërthen, ndërsa ndoshta një re e dendur tymi ngrihet nga dritarja, ose një shpërthim tjetër “do të më shpërthejë zemrën”, thotë ajo.
Kur VPN-ja i lejon të rilidhet – ndërprerja e internetit ka zgjatur njëzet ditë – ajo shton: “Nuk është festë, ne po festojmë një rilindje”.
Për shumë iranianë, është e vështirë të lundrojnë në gamën e emocioneve që sjell kjo luftë. Ata përpiqen të përshtaten me këtë jetë anormale dhe të shkojnë në treg, ose për një kafe.
Por bombat janë të tmerrshme, të paktën po aq të tmerrshme sa ideja e vazhdimit të jetesës nën një diktaturë.
Ata shpresojnë që regjimi të bjerë dhe janë të zemëruar për ndërtesën e shembur, nga e cila, për fat të mirë, arritën të shpëtonin një fëmijë të gjallë nga rrënojat.
Ata janë të zemëruar për spitalin, shkollën e dëmtuar. Qielli është i frikshëm, sepse bombat po bien prej andej. Por edhe rrugët janë të pasigurta, sepse paraushtarakët Basij po shumëfishojnë pikat e kontrollit.
“Të ndalojnë, të kërkojnë dokumentet, të trajtojnë si kriminel. Në një sekondë, mund të përfundosh në burg, i akuzuar për kush e di se çfarë”, shkruan Ali.
Ai na çon në një bisedë në Telegram ku shkëmbejnë informacione rreth pikave të kontrollit, shënojnë rrugët, numrin e rojeve dhe incidentet.
Një i ri shkruan se ushtria përdor ndërtesat publike si baza: “Ata përzihen me ne për të na përdorur si mburoja njerëzore”.
Paranoja dhe dyshimi janë të larta. Po ashtu edhe makina e shtypjes. Televizioni shtetëror terrorizon qytetarët, duke i kërcënuar ata përmes “yjeve” të tij që të mos guxojnë të protestojnë.
Pavarësisht se autoritetet janë të angazhuara në luftën kundër armiqve të tyre të hershëm – Izraelit dhe Shteteve të Bashkuara – regjimi nuk po e lëshon kontrollin e tij.
Për herë të parë dje, agjencia e shtypit “Judicial” njoftoi varjen e tre të rinjve që kishin marrë pjesë në protestat e janarit.
Emrat e tyre ishin Mehdi Ghasemi, Saleh Mohammadi dhe Saeed Davoudi. Ata u ekzekutuan në qytetin e Qom, në jug të Teheranit, pasi u dënuan për krimin e madh të moharebeh, “luftë kundër Zotit”.
Gjykata i shpalli ata fajtorë për përfshirje në vrasjen e dy oficerëve të policisë dhe për “veprime operative” në emër të Izraelit dhe Shteteve të Bashkuara.
Mehdi mbushi 19 vjeç një javë më parë dhe ishte një mundës profesionist, duke luajtur për ekipin kombëtar.
Saleh ishte gjithashtu 19 vjeç dhe një kampion në mundje. Saeed ishte pak më i vjetër. Ata u morën në pyetje në një gjyq të shpejtë, pa avokat, dhe u detyruan të pranonin gënjeshtrat, tha Mehdi, para se të vdiste.
“Ata vrasin për të terrorizuar njerëzit”, shkruan “Iran Human Rights”. “Kemi frikë se numri i ekzekutimeve do të rritet në ditët në vijim. Dhe me internetin që nuk funksionon, kemi frikë se shumë gjëra do të mbeten të fshehura”.
Më 8 janar, në të njëjtën errësirë si sot, Sarah – një mjeke në një qytet të madh – u mor nga klinika sekrete ku ajo kishte trajtuar protestuesit e plagosur. E çuan në burg, e morën në pyetje dhe më pas e përdhunuan.
Ajo shkruan se e hodhën në një qeli dhjetë metra katrorë me tridhjetë ose dyzet persona. Marrja në pyetje e parë zgjati nga ora 11 e natës, deri në orën pesë të mëngjesit.
Krimi i saj ishte trajtimi i protestuesve të rinj që ishin goditur nga plumbat e regjimit. Marrja në pyetje e dytë ishte ferr.
“Më rrahën, pastaj më grisën rrobat. Së pari më prekën pjesët intime, duke më poshtëruar dhe pastaj më përdhunuan, njëri pas tjetrit. Pata shumë gjakderdhje dhe as nuk më dhanë një pecetë higjienike për ta ndaluar”.
Ajo u lirua vetëm tre javë më parë, pak para se të fillonte lufta. Sarah thotë se nuk ka më frikë nga asgjë, dhe as nuk ka më asnjë dëshirë.
Benjamin Netanjahu vazhdon t’i bëjë thirrje popullit iranian që t’i japë regjimit një shtytje të fundit për ta përmbysur atë.
Ndihmësit e tij të ngushtë i kanë kujtuar atij, se nëse miliona gra dhe burra do të dilnin në rrugë sot, siç bënë në dhjetor dhe janar, do të ishte masakër.
Aliu zemërohet: “Askush nuk interesohet për popullin tonë; mbi 1,300 njerëz kanë vdekur këtu në njëzet ditë”.
Flitet shumë për ngushticat e mbyllura dhe fuçitë rekord të naftës, “por askush nuk duket se interesohet për efektin e luftës tek iranianët”, vazhdon i riu, i cili do të jetë vetëm në shtëpi këtë mbrëmje.
Ndërkohë, Samira po përgatit menunë. Ajo shkruan se është traditë të përfshihet një libër nga poeti i madh persian, Hafez në tryezën e Novruzit.
Që nga viti 1979, regjimi ka rekomanduar përdorimin e Kuranit në vend të tij, por shumica e iranianëve nuk dëgjojnë.
Samira është e fiksuar me këtë citat: “Një ditë drita do të të përçojë, edhe nëse jeta jote është një kafaz tani”.
Burimi: “Corriere della Sera”; Përshtati: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje