Numrat e censusit të fundit në Britani, 10 milionë banorë (një në gjashtë) kanë lindur jashtë vendit

Gazeta Si – Që Britania e Madhe, është një vend multietnik, nuk është një zbulim për asnjë, por të dhënat nga regjistrimi i fundit i popullsisë, të sapo publikuar, ishin gjithsesi një surprizë.

Rezulton se në Angli dhe Uells, deri në dhjetë milionë njerëz (ose një në 6 banorë) kanë lindur jashtë vendit; në Londër rreth 40% e banorëve kanë lindur në një vend të huaj, me kulmin mbi 50% në disa lagje.

Nga të gjithë këta emigrantë, mbi 40% mbërritën në dhjetë vitet e fundit: 680,000 vetëm në vitin 2020, një vit para regjistrimit, pavarësisht kufizimeve të udhëtimit për shkak të Covid 19.

Sa i përket kombësive të origjinës, indianët janë në krye, me 920,000, të ndjekur nga polakët me 743,000, pakistanezët me 632,000, rumunët me 538,000 dhe irlandezët me 324,000.

Por surpriza e vërtetë janë italianët, të cilët hyjnë në dhjetëshen e parë për herë të parë dhe përfundojnë në vendin e gjashtë me 276,000, përpara Bengalit me 273,000 dhe nigerianët me 270,000.

Në total, janë pothuajse 4 milionë europianë, më pak se 5 milionë e gjysmë që kishin aplikuar për qëndrim të përhershëm pas Brexit: një shenjë se shumë janë kthyer në shtëpi pas Covidit.

Në çdo rast, imigracioni në dekadën e fundit ishte më i përmbajtur se në dekadën e mëparshme dhe ai nga Evropa u ngadalësua pas Brexit.

Por shifrat e regjistrimit ende tregojnë një rrëshqitje sizmike në përbërjen sociale të Anglisë dhe rinisin debatin mbi emigracionin, tashmë të ndezur nga mbërritjet (tashmë 40,000 këtë vit) të emigrantëve me varka të vogla që kalojnë kanalin e La Manshit nga Franca.

Qeveria e Rishi Sunak është nën presion: sipas një sondazhi, gati 60% e opinionit publik beson se autoritetet kanë humbur kontrollin e kufijve, që ishte një nga qëllimet e paralajmëruara të Brexit, ndër të tjera.

Në Ministrinë e Brendshme është Suella Breverman, e njohur si “Cruella”, një eksponente e së djathtës së fortë të Partisë Konservatore dhe një avokate e një frenimi drastik të emigracionit: një ditë më parë në Parlament ajo foli edhe për “pushtim”, duke ngjallur një kor kritikash për një gjuhë të cilësuar si “flakë”. Por në fakt goditi një nerv.

Kryeministri, megjithatë, është kapur mes krahut të konservatorëve dhe botës së biznesit, e cila kërkon edhe më shumë emigrantë për të përballuar mungesën e fuqisë punëtore.

Dhe zëdhënësi i Sunak përshëndeti rezultatet e regjistrimit, duke deklaruar se “Mbretëria e Bashkuar ka qenë gjithmonë vendi i diversitetit dhe ne e festojmë këtë fakt”.

Nuk ka dyshim se Britania është bërë e shkëlqyer nga imigracioni: dhe fakti që kryeministri është me origjinë indiane është aty për ta vërtetuar këtë (ashtu si vetë Braverman dhe ministri i Jashtëm Cleverley janë fëmijë emigrantësh, ndërsa kancelari Hunt, i vetmi i bardhë ndër ministrat kryesorë, ka një grua kineze).

Por nuk janë vetëm tabloidet e krahut të djathtë si “Daily Mail” që denoncojnë presionin e paqëndrueshëm mbi sistemin shëndetësor dhe arsimor, si dhe mbi kohezionin social.

Qeveria e Boris Johnson kishte zbatuar tashmë zgjidhje drastike, si deportimi i emigrantëve që mbërrinin ilegalisht në Ruanda.

Por plani ishte bllokuar nga Gjykata Evropiane e të Drejtave të Njeriut. Tani, ministrja Braverman po kërkon marrëveshje me Paraguajin, Perunë dhe Belizen për të krijuar një skemë të ngjashme.

Ajo që duket e përjashtuar, është bllokimi i gomoneve në Kanal: përkundrazi, po arrihet një marrëveshje me autoritetet franceze (të cilat aktualisht po mbyllin një sy) për të parandaluar nisjet.

Përshtati: Gazeta “Si”