.png)
Gazeta Si – Armëpushimi SHBA-Iran, tashmë është në rrezik. Draft-marrëveshja e paraqitur Uashingtonit dhe Teheranit nga Pakistani (nën udhëzimin e fshehtë të Kinës), kishte kërkuar rihapjen e Ngushticës së Hormuzit në këmbim të ndalimit të sulmeve ajrore amerikane ndaj Republikës Islamike për dy javët e ardhshme.
Marrëveshja tashmë e paqëndrueshme u dobësua më tej nga sulmet izraelite në Bejrut, kryeqytetin libanez.
Ndërsa orët kalonin, akuzat u shkëmbyen shpejt në këtë pikë: sipas ajatollahëve dhe Pasdaranit, armëpushimi përfshin vendet e rajonit; megjithatë, SHBA-të dhe (veçanërisht) Izraeli nuk e përfshinin.
Ndërkohë, Ngushtica e Hormuzit ishte rihapur, për kënaqësinë e madhe të tregjeve në mbarë botën. Ky gëzim, megjithatë, ishte jetëshkurtër, pasi Garda Revolucionare, përballë asaj që e konsiderojnë shkelje të marrëveshjes, vendosi ta mbyllë përsëri Hormuzin.
Çështja libaneze – Për Kryetarin e Parlamentit iranian, Mohammad Bagher Ghalibaf (i cili, sipas thashethemeve, u kursye nga sulmet amerikane në javët e fundit, sepse konsiderohej “i besueshëm” për negociata të mundshme në të ardhmen), veprimi i Izraelit shkel një pikë kyçe të planit të zhvilluar nga Teherani, të cilin Donald Trump e konsideron një bazë të shëndoshë për negociata.
Sipas miliarderit, megjithatë, Libani nuk është përfshirë në marrëveshje: një pikëpamje e ndarë nga aleati i tij, kryeministri izraelit Benjamin Netanjahu, i cili është i vendosur të ndjekë qëndrimin e “luftës së përjetshme”.
Ngushtica e Hormuzit dhe minat – Ngërçi midis ministrive të Jashtme (dhe operacioneve izraelite në Liban), ka pasur në mënyrë të pashmangshme pasoja në Ngushticën e Hormuzit, një faktor vendimtar në ekuilibrin ekonomik global.
Mbyllja e Ngushticës nga Irani ka shkaktuar rritje të çmimeve të naftës dhe gazit, duke shkaktuar një krizë të përhapur energjetike me pasoja, jo vetëm në sektorin e transportit.
Në platformën e tij të mediave sociale, “Truth”, vetëm disa orë para se të skadonte ultimatumi, Trump kishte lënë të kuptohej se rihapja e pikës së ngjitjes ishte një parakusht për negociata, duke gjetur një shkëndijë shprese te ministri i Jashtëm iranian, Araghchi: “Nëse sulmet kundër Iranit ndalen, forcat tona të fuqishme të armatosura do të ndërpresin operacionet e tyre mbrojtëse”.
Në javët e fundit, Republika Islamike ka kërcënuar vazhdimisht të bombardojë cisternat e naftës dhe anijet kontejnerë që sfidonin bllokadën.
Kjo masë u anulua, pasi u shpall armëpushimi midis palëve. Vetëm disa orë më parë, Izraeli vendosi të ecë përpara me operacionet në Liban: sulmet ajrore të shtetit hebre goditën 100 objektiva ushtarake në dhjetë minuta në jug të Bejrutit, duke rezultuar në mijëra të plagosur dhe qindra njerëz të zhvendosur, sipas Kryqit të Kuq Libanez.
Teherani beson se ka epërsinë, pasi kontrollon në mënyrë efektive Ngushticën e Hormuzit. Edhe nëse Ngushtica do të rihapej, kompanitë e transportit detar janë të kujdesshme për kalimin e saj: jo vetëm për shkak të “taksës” që do të duhet t’i paguajnë Gardës Revolucionare (një dollar për fuçi, që duhet të paguhet në juan kinez ose monedha të qëndrueshme, për të anashkaluar sanksionet ndërkombëtare), por edhe për shkak të kostove të larta të sigurimit, duke pasur parasysh rreziqet që fshihen në ujërat që ndajnë territorin persian nga Gadishulli Arabik.
Jo vetëm dronë dhe sulme nga anijet patrulluese Pasdaran, por mbi të gjitha, minat në shtratin e detit të Ngushticës.
Aktualisht, anijet mund të kalojnë vetëm me autorizim paraprak (dhe pagesë të një “takse”) nga marina iraniane, e cila, megjithatë, paralajmëron kundër përdorimit të rrugëve alternative më afër bregdetit persian për shkak të pranisë së mundshme të eksplozivëve në rrugën e zakonshme detare më larg. Rezultati është se qindra anije dhe mijëra njerëz janë të bllokuar në ujërat e Gjirit.
Uraniumi i pasuruar – Në fund, çështja bërthamore. “Askush nuk do të na ndalojë në pasurimin e uraniumit: thirrjet janë iluzione”.
Kështu tha kreu i Organizatës së Energjisë Atomike të Iranit, Mohammad Eslami, i cili hodhi poshtë me vendosmëri pretendimet e Shteteve të Bashkuara në lidhje me programin bërthamor të Republikës Islamike.
Një pikë tjetër mospajtimi midis Uashingtonit dhe Teheranit: Shtëpia e Bardhë, përmes zëdhënëses, Karoline Leavitt, flet për një “vijë të kuqe”, ndërsa Ghalibaf pohon se Irani ka të drejtë të mbajë kontrollin mbi burimet e tij, madje edhe ato që potencialisht mund të përdoren për luftë.
Shtetet e Bashkuara do të donin të shihnin centralet Natanz, Isfahan dhe Fordow të çmontuara, ndërsa ajatollahët nuk kanë ndërmend të zvogëlojnë ose ndalojnë programin e tyre.
Kjo është një pikë thelbësore, sepse Shtetet e Bashkuara hynë në konflikt përkrah Izraelit pikërisht për këtë arsye.
Përshtati: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje