.png)
Ne jemi mësuar me idenë se një popullsi e plakur është një gjë e keqe. Por kjo nuk është domosdoshmërisht e vërtetë, thotë Merryn Somerset Webb, kryeredaktore në Money Week.
Pranverën e kaluar, në fillim të pandemisë, mendohej se qëndrimi për një kohë të gjatë në karantinë mund të çonte në “një bum foshnjash.” Por në fakt ndodhi e kundërta.
Shkalla e lindjeve, e cila ishte në rënie, kanë rënë më tej gjatë vitit të kaluar. Në Angli dhe Uells jemi në nivelin 1.6 për grua. Pjesa tjetër e botës po shkon në të njëjtin drejtim dhe gjithashtu edhe në SHBA niveli i pjellorisë ra vitin e kaluar në 1.6.
Kjo përfaqësonte rënien e gjashtë vjetore radhazi. Japonia, Italia, Tajvani, Greqia dhe Portugalia janë të gjitha nën 1.5. Vetëm në Afrikën nën-Sahariane nivelet mesatare të lindshmërisë janë akoma ato që ne do t’i konsideronim të larta (mbi katër).
Ju mund t’ia atribuoni këtë përmirësimit afatgjatë i shifrave të vdekshmërisë së fëmijëve apo zhvendosjes ekonomike të krizës financiare globale.
Prirja e përgjithshme është shumë e qartë: në shumicën e vendeve të zhvilluara popullatat vetëm nuk po zvogëlohen sepse po plaken.
Ju do të mendonit se duke pasur parasysh histerinë e përgjithshme në lidhje me mbipopullimin planetar, të gjithë do të ishin mjaft të kënaqur.
Problemet, thonë pesimistët, janë të trefishta: pa më shumë të rinj për të mbështetur të moshuarit, raporti i varësisë do të rritet në nivele të paqëndrueshme; pa të rinjtë do të humbasim mojon tonë krijuese; dhe së fundmi, pa të rinj, kërkesa do të bjerë dhe ne do të përfundojmë në një spirale deflacioni afatgjatë.
Njerëzit e moshuar janë zëvendësues të mallrave, jo blerës aktivë – sa më shumë prej tyre të kemi, aq më shumë kërkesa e përgjithshme do të bjerë. Tingëllon tmerrshëm apo jo?
Por në fakt njerëzit e moshuar priren të shpenzojnë më shumë, sepse ata kanë më shumë para.
Po të shikojmë të dhënat e ONS 2018 do të shohim se shtëpitë me shpenzime më të larta të renditura sipas moshës së kryefamiljarit janë grupi 30-49.
Së pari,njerëzit nën-75 vjeç janë shpenzues mjaft të mëdhenj, dhe së dyti, në 2019, 49% e atyre që jetonin vetëm ishin 65 vjeç ose më shumë .
Statistikat e tjera tregojnë gjithashtu që shpenzimet e njerëzve të moshuar në të gjithë vendet e zhvilluara të G20, (të udhëhequr nga mosha mbi 50 vjeç) përbënin 22% të prodhimit të brendshëm bruto – dhe zënë më shumë se shpenzimet e kombinuara të PBB-së të Japonisë, Australisë, Kanadasë dhe Brazilit.
Ata gjithashtu u rritën me 9% nga 2010 në 2015,në vendet ku punësimi i njerëzve të moshuar po rritet më shpejt.
Në 2005 familja mesatare mbi 50 vjeç e udhëhequr në G20 shpenzoi 2,577 dollarë më pak se familja mesatare nën 50 vjeç. Por në vitin 2010 ndryshimi ishte në 367 dollarë.
Nëse kompanitë vërtet fillojnë të mendojnë për krijimin e produkteve që duan këta shpenzues më fleksibël, hendeku midis shpenzimeve të tyre dhe brezave të rinj zhduket plotësisht.
Si mund të rritet shpejt produktiviteti?
Një prej mistereve të mëdha të marketingut ka qenë prej kohësh këmbëngulja e sektorit se mënyra më e mirë për të shitur sende është t’i bësh të rinjtë ta dëshirojnë atë.
Unë mendoj se mënyra më e mirë për të shitur sende do të ishte t’i bësh njerëzit me para që t’i dëshironin ato. Mund të mos jetë aq shumë argëtuese që produkti juaj të tregtohet për moshën mbi 50 vjeç, por mendoj se është shumë më fitimprurës.
Lajme të tjera të mira me siguri vijnë në formën e pagave dhe produktivitetit. Duke mos supozuar rritje të produktivitetit, prodhimi padyshim që do të bjerë ndërsa bie popullsia që punon. Por pse nuk do të supozonit rritje të produktivitetit?
Mund të jetë fakti që disponueshmëria e lehtë e fuqisë punëtore me kosto të ulët në të gjithë botën (për shkak të hapjes së Kinës dhe riintegrimit të Europës Lindore në ekonominë globale) jo vetëm që ka krijuar dekada deflacioni, por gjithashtu ka vënë një kapak për rritjen e produktivitetit për dekada (kush ka nevojë të investojë në teknologji kur keni njerëz të lirë)?
Dhe tani, a mundet që mungesa e ardhshme e fuqisë punëtore të lirë ta ndryshojë këtë trend?
Pagat duhet të rriten, pjesërisht për shkak të rritjes së produktivitetit dhe pjesërisht për shkak të rritjes së fuqisë negociuese të të rinjve.
Pra, ne jemi mësuar me idenë që bustet e foshnjave dhe popullatat e plakura janë një gjë e keqe por në fakt ato mund të mos jenë. Kostot e dukshme janë të larta (shëndetësia dhe kujdesi social) por përfitimet janë anashkaluar.
Nëse duhet të shqetësoheni për diçka, shqetësohuni se dinamika do të shtojë impulset afatgjata inflacioniste që po ndërtohen tashmë në ekonomi. Mbani portofolin tuaj të përgatitur për këtë.
Burimi: Money Week. Përshtati Gazeta Si
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje