.png)
Gazeta Si – Finalja e Ligës së Kampionëve do të jetë Paris Saint-Germain kundër Arsenalit. Franca kundër Anglisë, por më konkretisht, Parisi kundër Londrës, dy metropole që kanë marrë me radhë titullin imagjinar të “kryeqytetit” të botës.
Një trajner spanjoll i provuar dhe fitues medaljesh nga njëra anë, një trajner spanjoll në zhvillim nga ana tjetër.
Kjo gjithashtu nuk ka ndodhur kurrë më parë, sepse në disa raste ka pasur finale tërësisht spanjolle, por të paktën njëri nga dy trajnerët ka qenë gjithmonë i huaj.
Një finale e parë e këtij lloji (por edhe Bayern kundër Arsenalit do të kishte qenë), me një arsye shtesë për interesin e saj: kurrë më parë nuk është luajtur një finale midis një skuadre franceze dhe një angleze.
Për PSG-në, është finalja e tyre e tretë, e dyta radhazi pas triumfit të sezonit të kaluar ndaj Interit. Një titull i Ligës së Kampionëve në kabinetin e tyre të trofeve, pra.
Arsenali, nga ana tjetër, ka luajtur vetëm një finale deri më tani, duke humbur ndaj Barcelonës në 2005-06 në Stade de France në Paris.
Asnjë skuadër nuk kishte lejuar kurrë të kalonin njëzet vjet midis finales së tyre të parë dhe të dytë. Ka një favorit të qartë për finalen e 30 majit në Budapest.
Padyshim që është Paris Saint-Germain. Ka shumë arsye për këtë. Para së gjithash, Luis Enrique e di punën e tij.
Përsosmëria me të cilën ai u përgatit për finalen e vitit të kaluar kundër Interit, bën të mendojmë se ajo natë mund të përsëritet, veçanërisht pasi skuadra ka mbetur praktikisht e pandryshuar.
Në gjysmëfinalen me dy ndeshje kundër Bayernit, PSG tregoi se fitorja mund të arrihet nga kushdo që shënon më shumë ose kushdo që performon më mirë në fushë.
Pastaj është një faktor i jashtëm. PSG praktikisht e ka fituar tashmë Ligën; ata vetëm duhet të zgjidhin një formalitet të vogël. Arsenali ka të ngjarë të duhet të djersitet deri në minutën e fundit të ndeshjes finale.
Por është një finale, dhe si e tillë, mund të fshehë gracka të paimagjinueshme. Një mbi të gjitha: vëmendja obsesive e Arsenalit ndaj goditjeve standarde, të cilat i kanë shndërruar në një armë vdekjeprurëse.
Kemi parë shumë nga kjo gjatë fazës së ligës së kësaj Lige të Kampionëve, por është një karakteristikë që mund të bëjë diferencën, edhe me nivelin e lartë që sjell në mënyrë të pashmangshme ndeshja më e rëndësishme e sezonit.
Kjo ndeshje të kujton disi finalen Manchester City-Inter, me skuadrën angleze shumë të favorizuar, por në vend të kësaj pothuajse u mbajt në barazim nga skuadra e Simone Inzaghit.
Janë dy mënyra në dukje të ndryshme për të arritur në finale. Me sa duket, sepse në fund, ishte mbrojtja që bëri diferencën.
Pas ndeshjes së parë midis PSG-së dhe Bayernit, Luis Enrique ishte një njeri i lumtur. Por fillimiht, ai kishte të drejtë të ishte i zemëruar, sepse në një moment ata po udhëheqnin 5-2 dhe e gjetën veten në 5-4.
Ai ishte i lumtur, sepse e dinte se mund të kishte luajtur ndryshe, duke kontrolluar ndeshjen me punën e palodhur të mesfushorëve Vitinha dhe Joao Neves, por edhe me përvojën e kapitenit dhe mjeshtrit Marquinhos të kombinuar me forcën e Pachos.
Sa i përket sulmit, kur ke një treshe si Doué, Dembelé dhe Kvaratskelia, dy shpërthime janë të mjaftueshme për të siguruar ndeshjen.
Por pas tre javësh e gjysmë, gjithçka do të jetë ndryshe dhe, rastësisht, Arsenali nuk ka humbur kurrë në këtë Ligë të Kampionëve. PSG është padyshim favoriti në Budapest. Ky është pikërisht rreziku i vërtetë.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje