Pse Trump nuk e sulmon ishullin Kharg, ‘zemrën e naftës’ së Iranit?

Gazeta Si – Në çdo luftë, ka një fazë mashtrimi. Strategët i ngatërrojnë kundërshtarët e tyre duke zbuluar informacione rreth lëvizjeve të mundshme për t’i mashtruar.

Ndoshta thashethemet që tregojnë ishullin Kharg si një objektiv të mundshëm për një operacion tokësor të SHBA-ve janë të vërteta, ose ndoshta është diçka më serioze, sepse nuk është një vend çfarëdo.

Ishulli, rreth 25 kilometra larg bregdetit iranian, është qendra e eksporteve të naftës: 90% e naftës bruto në botë rrjedh nga këtu, një pjesë e konsiderueshme e së cilës shkon në Kinë. Objektet e tij kanë qenë gjithmonë një segment strategjik dhe për këtë arsye Ajatollahët janë përpjekur t’i zhvillojnë dhe t’i mbrojnë ato.

Kjo ishte një zgjedhje e nevojshme, pasi ujërat e Gjirit janë të cekëta dhe ky rrip toke është një nga vendet e pakta ku mund të operojnë super-tankerët. Plani sjell në mendje formulat ushtarake të përmendura gjatë operacioneve amerikane në Venezuelë.

Pentagoni kishte konsideruar marrjen e kontrollit të disa impianteve të naftës si një mjet për të ushtruar presion mbi Karakasin.

Kjo doli e panevojshme, sepse Delta Force e sekuestroi në rezidencën e tij Nicolás Maduron. Por edhe më vonë, Uashingtoni tregoi interes për terminalin.

Studiuesit historikë kujtojnë precedentin e vitit 1979. Në një takim të mbajtur atë vit në Shtëpinë e Bardhë, presidentit të atëhershëm demokrat, Jimmy Carter iu paraqit një draft i një ndërhyrjeje për të rimarrë ishullin nga Irani.

Ideja mbeti në tryezë, pasi u konsiderua se nuk ishte e lirë nga të panjohurat. Nga ana tjetër, në periudhat e mëvonshme, gjatë konfliktit Iran-Irak (1980-88), vendi u bombardua nga forcat e Sadam Huseinit në një përpjekje për të goditur Republikën Islamike.

Dy vjet më parë, ishin izraelitët ata që morën në konsideratë operacione intensive dhe tani tema është rishfaqur, edhe pse bastisjet (të paktën deri në orët e fundit) shënjestruan objekte të tjera të naftës bruto dhe i lanë jashtë ekuacionit tubacionet e Kharg-ut.

Analistët e shohin këtë si një zgjedhje të qëllimshme, një mënyrë për të ruajtur një kartë “të rëndë” në përballje.

Nëse sulmet do të shkatërronin udhëheqjen, kontrolli i ishullit do ta privonte Teheranin nga një dalje strategjike, duke rritur vështirësitë e regjimit.

Megjithatë, një sulm i mundshëm paraqet rreziqe. Vendndodhja është në veri të Gjirit, iranianët kanë mjetet për të shkaktuar viktima dhe Shtëpia e Bardhë duhet të jetë e gatshme t’i pranojë ato, duke e ditur mirë se elektorati i saj sigurisht nuk është dakord me dërgimin e ushtarëve për misione afatgjata në terren.

Donald Trump, si zakonisht, ka qenë i lëkundur: ai ka përjashtuar, për momentin, mundësinë e unitetit të SHBA-ve brenda Iranit, por në të njëjtën kohë, i ka lënë të gjitha mundësitë të hapura.

Mediat kanë raportuar se një strukturë komanduese e Divizionit të 82-të Ajror ka anuluar papritur pjesëmarrjen në stërvitjet në Luiziana për të qëndruar në Fort Bragg, Karolina e Veriut.

Ka një kontingjent prej 5,000 burrash gati për t’u zhvendosur brenda pak orësh. Por ndoshta është rastësi e pastër, ose ndoshta parashutistëve u janë caktuar detyra të tjera.

Ekziston një pengesë e dytë. Rojet Revolucionare mund të nisin hakmarrje kundër objekteve saudite dhe të shteteve të tjera të Gjirit, duke përkeqësuar krizën e naftës. Mesazhi i Iranit është gjithmonë i njëjtë: nëse ne nuk mund të shesim naftë, as ju nuk mundeni.

Ndërkohë, ditët e fundit, pavarësisht luftimeve, punëtorët kanë ecur përpara, duke rritur prodhimin në Kharg dhe duke furnizuar me karburant disa cisterna. Kjo konfirmon se tregtia vazhdon, pavarësisht kostos.

Përshtati: Gazeta “Si”