.png)
Nga Gazeta ‘Si’- Prej shumë vitesh tashmë, të gjithë po mundohemi të kuptojmë krizën e fertilitetit. Pse të rinjtë nuk po bëjnë fëmijë? Kjo është kthyer në një lloj loje shoqërore, ku shkëmbehen teori të ndryshme. A është kostoja e jetesës? Mikroplastikat? Ankthi klimatik.
Por tani ka dalë në pah një shpjegim tjetër, shumë më themelor, për mungesën e foshnjave. Nuk është vetëm se brezat e rinj nuk po bëjnë fëmijë – rezulton se ata as nuk po bëjnë seks fare.
Pak para Krishtlindjeve, “The Telegraph” kreu një sondazh të vetin me të rinjtë britanikë, i cili zbuloi se përqindja e 18–24-vjeçarëve që kryejnë marrëdhënie seksuale ka rënë ndjeshëm. Në tetor 2019 ishte 67 për qind, ndërsa në nëntor të vitit të kaluar kishte rënë në vetëm 43 për qind.
Një rënie prej 24 pikësh në vetëm gjashtë vjet? Edhe duke marrë parasysh mallkimin e Covid-it, kjo është tronditëse.
Me këtë ritëm, deri në vitin 2030 vetëm një pakicë fare e vogël e të rinjve të aftë për riprodhim – për të cilët seksi është “projektuar” biologjikisht – do ta praktikojnë atë.
Deri në 2050-ën, ndoshta seksi do të jetë një hobi i rrallë, si të luash eufoniumin. Aldous Huxley parashikoi foshnja të lindura në inkubatorë, por as ai nuk e pa ardhjen e një thatësire seksuale.
Këtë verë, Anketa Kombëtare e Qëndrimeve dhe Stileve Seksuale (Natsal) do të publikojë gjetjet e saj. Kjo anketë zhvillohet një herë në dhjetë vjet dhe ka shumë gjasa që edhe ajo të zbulojë një “seksapokalips” mes të rinjve.
Do të ketë debate kombëtare dhe çdokush do të ketë një mendim. Do ta analizojmë Gjeneratën Z si fermerë qumështi që rrinë përreth një demi që nuk prodhon, tundin kokën dhe përtypen me dhëmbët e vjetër: pse nuk e bëjnë? Çfarë po shkon keq? Në moshën time…
Por, teksa mendon për atë dem të gjorë dhe më pas për Gjeneratën Z, situata fillon të bëhet pak më e qartë. Nuk ka asgjë më pak joshëse sesa të shtyhesh drejt dhomës së gjumit nga prindërit, dhe të rinjtë tanë janë bombarduar me seks nga të rriturit që kur mezi zvarriteshin.
Në emër të heqjes së stigmatizimit, ata janë mësuar me çdo detaj të lodhshëm të çdo akti seksual të mundshëm. Të gjitha mënyrat e çuditshme dhe ezoterike se si pjesët e trupit njerëzor mund të fërkohen me njëra-tjetrën tani janë pjesë e kurrikulës.
Për brezin e “baby boomers”, edukimi seksual ishte ai një libër i vetëm, The Joy of Sex, që e gjenin të fshehur në sirtarin e çorapeve të prindërve. Për brezin tim, vajzat kishin Judy Blume dhe Jilly Cooper, dhe jo shumë më tepër. Ne pyesnim, imagjinonim, lexonim mes rreshtave.
Por për fëmijët e progresit nuk ka më “mes rreshtave”
Çdo gjë është eksplicite dhe çdo gjë është politike. Çdo identitet seksual dhe çdo fetish duhet eksploruar, jo thjesht për kënaqësi, por për të goditur patriarkatin heteronormativ. Erotike, apo jo?
Pastaj vjen pornografia, e cila deri vonë u paraqitej fëmijëve si diçka e padëmshme, madje e dobishme – një “burim”.
Ndërkohë që shumë gra kanë shkruar për prirjen e tmerrshme, të frymëzuar nga pornografia, për mbytje gjatë seksit, progresistët e mirë vonuan ta dënonin këtë praktikë.
E quajtën “lojë me frymëmarrjen”, nga frika se mos akuzoheshin për turpërim fetishesh – dhe pastaj çuditen pse vajzat e tyre zgjedhin të identifikohen si aseksuale.
Aseksualiteti, mendoj unë, është një nga identitetet seksuale me rritjen më të shpejtë dhe duket si një strategji e arsyeshme në një botë ku seksi përfshin mbytje. Por është edhe i rrezikshëm. Është e lehtë ta shpallësh aseksualitetin publikisht; shumë më e vështirë është të tërhiqesh më pas.
Ndërkohë, dhe krejtësisht pa nevojë, kemi futur në biznesin e zakonshëm të flirtimit një listë shtrënguese ligjesh të pamundura. Mos prek. Mos ndiq. Kërko pëlqim në çdo hap. Mos shiko. Kurrë.
Në metro ka postera që ndalojnë shikimin. Kur dua t’i vë në siklet të rinjtë njëzetvjeçarë në zyrën e Spectator, u them me sinqeritet se të shikuarit në metro dikur ishte një nga kënaqësitë e mëdha të adoleshencës. Kapje shikimin e një të panjohuri dhe, kur largoheshe, ktheje kokën nga platforma, përmes xhamit të trenit që nisej.
Ishte gjithashtu normale të mos shqetësoheshe shumë nëse një burrë vendoste dorën mbi gjurin tënd apo përkulej për një puthje. Thjesht e shtyje dhe e merrje si kompliment.
Nuk jam e sigurt nëse ndonjëri prej nesh që është rritur para vitit 2000 e kupton vërtet sa rrënjësisht kanë ndryshuar rregullat e takimeve romantike; sa shumë nga ajo që për mijëra vjet ka qenë joshje normale sot konsiderohet histerikisht e papranueshme.
Si pjesë e kërkimit për artikullin e “The Atlantic”, autorja Kate Julian intervistoi një të ri amerikan, Simonin, i cili pëlqente një vajzë me të cilën luante volejboll.
Pas disa vitesh zhgënjyese në aplikacionet e takimeve, ai mendoi t’i kërkonte një takim kësaj vajze reale, por në fund – sipas tij – arriti në përfundimin se kjo do të ishte “jashtëzakonisht e sikletshme”, madje edhe “pa takt”.
Julian shkruan: “Në fillim u pyeta nëse Simon ishte tepër i sjellshëm ose paksa paranojak. Por sa më shumë njerëz intervistoja, aq më shumë bindesha se ai thjesht po përshkruante një realitet kulturor në formim. ‘Askush nuk i afrohet më askujt në publik’, më tha një mësuese në Virxhinian Veriore.
‘Peizazhi i takimeve ka ndryshuar.’”
Sipas një sondazhi të “Economist”, 17 për qind e amerikanëve të moshës 18–29 vjeç besojnë se një burrë që e fton një grua për një pije përbën “gjithmonë” ose “zakonisht” ngacmim seksual.
Ky, pra, është ambienti “i lumtur” që kemi krijuar, ai në të cilin po rritet tani Gjenerata Alpha: plot pornografi dhe politikë, dhe me një ankth të thellë edhe për t’i kërkuar dikujt një takim.
Është më e keqja e të gjitha botëve romantike – dhe një grevë seksuale duket një reagim krejtësisht i arsyeshëm.
Burimi: “The Spectator” / Përshtati Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
