.png)
Gazeta Si – Për disa vite, pjesëmarrja e Izraelit në Festivalin e Këngës në Eurovizion, konkursi popullor evropian i muzikës, është kritikuar ashpër nga disa vende, të cilat e konsiderojnë atë të papranueshme për shkak të krimeve dhe dhunës së kryer në Gaza.
Pesë vende vendosën të mos marrin pjesë këtë vit dhe madje edhe tifozët e konkursit kanë demonstruar dukshëm dhe me zë të lartë kundërshtimin e tyre ndaj dy këngëtarëve që përfaqësuan vendin në vitet e fundit.
Megjithatë, pavarësisht reputacionit të tij të tmerrshëm, Izraeli ka performuar shumë mirë në konkurs në dy edicionet e fundit, duke u renditur përkatësisht në vendin e pestë dhe të dytë në renditjen e përgjithshme.
Ky sukses u përcaktua nga votimi i publikut: në vitin 2024, ishte vendi i dytë më i votuar në vend dhe në vitin 2025, madje doli i pari, një rezultat që padyshim nuk mund të shpjegohej nga efektiviteti dhe cilësia e këngëve të paraqitura në konkurs, të cilat ishin të ngjashme me shumë të tjera dhe në thelb të harrueshme.
Këto rezultate u arritën falë fushatave agresive të marketingut të financuara me qindra mijëra euro nga qeveria izraelite, kështu që lënia e një përshtypjeje të mirë në Festivalin e Këngës në Eurovizion është me rëndësi të veçantë.
Disa analistë ndajnë pikëpamjen se Izraeli e sheh Eurovizionin si një mjet të fuqisë së butë, të dobishëm për pastrimin e imazhit të tij dhe ndikimin në perceptimin e tij ndërkombëtar.
Disa detaje të këtyre fushatave ishin tashmë të njohura. Të hënën, “New York Times” zbuloi detaje të mëtejshme në një hetim të gjatë: gazetarët që e kryen atë, Mara Hvistendahl dhe Alex Marshall, konsultuan dokumente zyrtare nga EBU (Bashkimi Evropian i Transmetimeve, konsorciumi i transmetuesve publikë evropianë që organizon Konkursin e Këngës në Eurovision) dhe qeveria izraelite, dhe intervistuan më shumë se 50 persona me njohuri për çështjen.
Ata zbuluan se gjatë dy viteve të fundit, Izraeli ka shpenzuar më shumë se një milion euro duke promovuar këngëtarët e tij në Eurovizion, duke mobilizuar me sukses një numër të madh votash falë rregullit që, deri vitin e kaluar, u lejonte shikuesve të votonin deri në 20 herë për një artist të vetëm.
Këngëtari dhe kompozitori Doron Medalie i tha “New York Times” se Izraeli filloi të investonte në fushatat reklamuese të Eurovizion që në vitin 2018, vitin kur fitoi konkursin me këngën “Toy”, të shkruar nga Medalie dhe të interpretuar nga Netta Barzilai.
Sipas Medalie, qeveria shpenzoi më shumë se 100,000 dollarë (rreth 85,000 euro) duke promovuar këngën në mediat sociale.
Në vitet pasuese, Izraeli vazhdoi të shpenzonte shuma të ngjashme për të mbështetur këngëtarët e tij, pjesërisht sepse Konkursi i Këngës në Eurovision është një ngjarje shumë e ndjekur në vend.
Megjithatë, në vitin 2024, qeveria e ngriti standardin si kurrë më parë: sipas të dhënave nga agjencia izraelite e reklamave të para nga “New York Times”, më shumë se 800,000 dollarë u investuan në fushata reklamuese për atë edicion. Fondet erdhën kryesisht nga Ministria e Punëve të Jashtme.
Koha nuk ishte rastësi: lufta në Rripin e Gazës kishte filluar tetë muaj më parë, disa vende evropiane po kritikonin hapur veprimet e kryeministrit Benjamin Netanjahu dhe fushatat e para të presionit ishin organizuar për të kërkuar përjashtimin e Izraelit nga eventi.
Ofensiva brutale e Rafah ishte duke u zhvilluar pikërisht në ato javë. Sipas qeverisë izraelite, arritja e një rezultati të mirë në konkurs mund të përmirësonte reputacionin e saj midis vendeve të tjera evropiane.
Konkursi u zhvillua në Malmö të Suedisë, nga 7 deri më 11 maj, dhe këngëtarja izraelite, Eden Golan performoi shumë mirë: ajo u rendit e pesta në përgjithësi dhe e dyta në votimin e publikut.
Ajo gjithashtu mori më shumë vota në vendet shumë kritike ndaj Izraelit, përfshirë Spanjën dhe Holandën, një rrethanë që nxiti dyshime dhe ankesa të përhapura. Transmetuesi slloven RTVSLO i kërkoi EBU-së një shpjegim, por nuk mori përgjigje.
“New York Times” ka marrë informacion më të detajuar në lidhje me fushatën promovuese të financuar nga qeveria izraelite për Konkursin e Këngës në Eurovision të vitit të kaluar, të mbajtur në Bazel të Zvicrës, nga 13 deri më 17 maj.
Gjatë performancës së saj, këngëtarja izraelite, Yuval Raphael u kritikua ashpër nga publiku, me fishkëllima, britma dhe shfaqje të flamujve palestinezë; megjithatë, ajo u rendit e dyta në përgjithësi dhe e para në votimin e publikut.
Strategjia e Izraelit u dokumentua në detaje në një hetim nga transmetuesi kombëtar finlandez YLE. Në thelb, qeveria e kishte Yuval Raphael të bënte një video duke i nxitur vendet e tjera të votonin për të.
Videot, të regjistruara në gjuhë të ndryshme evropiane dhe të shpërndara kryesisht përmes reklamave të paguara në YouTube, ishin krijuar për të arritur shikuesit në vendet pjesëmarrëse.
Në çdo video, Raphael theksoi se rregullat e Konkursit të Këngës në Eurovision lejonin votimin për të njëjtin artist deri në 20 herë.
Netanjahu gjithashtu publikoi një postim në kanalet e tij të mediave sociale duke i inkurajuar njerëzit të votonin për Raphael 20 herë, ashtu siç bënë disa ambasada evropiane dhe grupe pro-Izraelit.
Shkurt, fushata nuk kishte të bënte aq shumë me bindjen e shikuesve tradicionalë të Eurovizionit, sesa me mobilizimin e njerëzve që ishin tashmë të motivuar fort për të mbështetur Izraelin për arsye politike ose identiteti, duke përdorur të gjitha njëzet votat e disponueshme për të votuar për Raphael. Funksionoi.
Për t’ju dhënë një ide, “New York Times” vlerësoi numrin e votave që Izraeli mori vitin e kaluar në Spanjë, ndoshta vendi evropian më kritik ndaj Izraelit.
Sipas të dhënave të publikuara nga transmetuesi publik spanjoll, u hodhën gjithsej 142,688 vota. Raphael mori 33.34 përqind të votave, ose 47,570 vota.
Grupi ukrainas Ziferblat i renditur i dyti, mori 9,620 vota. Më poshtë është shpërndarja e votës së publikut në Spanjë, e përpiluar nga “New York Times”.
Votat për secilin vend janë të rrumbullakosura (nuk mund të votoni për vendin tuaj, prandaj mungon Spanja).
Diferenca midis Raphael dhe Ziferblat mund të duket e madhe, por ndryshimi u përcaktua nga vetëm disa mijëra njerëz, secili prej të cilëve hodhi vota të shumëfishta.
“New York Times” vlerësoi se, me nga njëzet vota secili, 2,379 do të kishin qenë të mjaftueshme. Për më tepër, për të tejkaluar sondazhet publike, do të nevojiteshin shumë më pak: nëse 482 votues do të kishin hedhur të gjitha njëzet votat e disponueshme, Raphael do ta kishte tejkaluar përsëri Ziferblat.
Pas Eurovizion 2025, disa vende evropiane, përfshirë Irlandën, Spanjën dhe Holandën, shprehën dyshime në lidhje me vlefshmërinë dhe transparencën e votimit publik.
Kërcënimet në rritje për bojkot e bindën EBU-në të mbante një votim në asamblenë e saj të përgjithshme për të vendosur nëse do ta përjashtonte apo jo Izraelin nga eventi.
Votimi, i planifikuar për në nëntor, u anulua pasi u arrit një marrëveshje armëpushimi midis Izraelit dhe Hamasit në fillim të tetorit.
Takimi u mbajt përfundimisht në dhjetor. Fokusi i votimit, megjithatë, nuk ishte përjashtimi i mundshëm i Izraelit, por miratimi i një sërë ndryshimesh në rregulla. Më të rëndësishmet janë ai që uli numrin maksimal të votave nga vendi nga njëzet në dhjetë; ai që i ndalonte artistët dhe transmetuesit televizivë – dhe për rrjedhojë botuesit e tyre, d.m.th., qeveritë kombëtare – të “angazhoheshin në mënyrë aktive, të lehtësonin ose të kontribuonin” në fushata promovuese që “mund të ndikonin në rezultatin e votimit”; ai që dekurajon “fushatat promovuese joproporcionale”, veçanërisht ato të ndërmarra nga palë të treta, duke përfshirë agjencitë qeveritare; dhe ai që lejon juritë e ekspertëve të muzikës nga secili vend të votojnë në gjysmëfinale (për një farë kohe, ata kishin votuar vetëm në natën finale), me një peshë afërsisht të barabartë me atë të publikut.
Nëse transmetuesit do t’i kishin pranuar këto ndryshime, ata do të kishin rënë dakord në mënyrë implicite të mos e përjashtonin Izraelin nga Konkursi i Këngës në Eurovizion.
Të gjithë transmetuesit evropianë votuan pro përveç atyre nga Spanja, Sllovenia, Islanda, Holanda dhe Irlanda. Në shenjë proteste, të pesë kanë vendosur të mos marrin pjesë në konkursin e këtij viti.
Pavarësisht ndryshimeve në rregulla, Izraeli publikoi një video në të cilën këngëtari i vendit, Noam Bettan, i kërkon audiencës të “Votojë për Izraelin 10 herë” – ngjashëm me atë të vitit të kaluar. Drejtori i Eurovizionit, Martin Green, i ka kërkuar transmetuesit izraelit KAN ta heqë atë.
Konkursi i Këngës në Eurovizion po mbahet në Austri këtë vit, sepse edicioni i vitit 2025 u fitua nga këngëtari austriak JJ.
Gjysmëfinalja e parë ishte të martën, më 12 maj dhe e dyta të enjten, më 14 maj. Vendet që kanë zgjedhur të bojkotojnë e kanë bërë këtë në mënyra të ndryshme.
Irlanda dhe Spanja, e cila është ndër sponsorët kryesorë të Eurovizion, nuk do të marrin pjesë dhe as nuk do ta transmetojnë finalen.
Në Spanjë, televizioni publik do të transmetojë një mbrëmje muzikore alternative, ndërsa në Irlandë do të shfaqet një film i animuar.
Në Slloveni, përveç tërheqjes nga konkursi, programimi i televizionit publik do të përqendrohet në përmbajtje rreth Palestinës.
Holanda dhe Islanda kanë miratuar një formë më pak radikale bojkoti: ato nuk do të konkurrojnë, por do të vazhdojnë të transmetojnë Konkursin e Këngës në Eurovision në kanalet e tyre përkatëse publike.
Përshtati: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje