.png)
Komuniteti Menonite në Chihuahua, Meksikë, mund t’i gjurmojë rrënjët e tij qysh një shekull më parë, kur njerëzit e parë të tillë erdhën duke kërkuar tokë bujqësore ideale, izolim nga bota e jashtme dhe ruajtjen e fesë së tyre.
Aty, mënyra e jetesës është e thjeshtë, praktikisht pa përdorimin e energjisë elektrike apo internetit. Komuniteti mbështetet veten përmes traditës së tij shekullore të bujqësisë: misër, spec djegës, pambuk, qepë.
Por jeta mund të jetë e vështirë për ta pasi teknologjia moderne zvarritet më pranë pragut të tyre. Nuk është aq e lehtë të ruash izolimin e tyre sa ishte njëqind vjet më parë.
Nga rezervat e ulëta të ujit për shkak të thatësirës të përkeqësuar nga ndryshimet klimatike deri tek rritja e kostos së naftës për pompat bujqësore, komuniteti ka sfidat e veta ndërsa kërkon të lulëzojë dhe të rritet.
Për 100 vitet e fundit, Meksika ka qenë shtëpia e fermerëve menonitë, të cilët emigruan nga Kanadaja.
Ndërsa Menonitët zgjeruan tokën e tyre bujqësore në Chihuahua, kërkesa për ujë u rrit. Gjatë viteve, ata janë përballur me akuza për fundosje të puseve të paligjshme nga fermerët vendas, të cilët ankohen se qeveria i trajton ato ndryshe.
Gjuha amtare e Menonitëve është Plautdietsch, një përzierje unike e gjermanishtes, dialekteve prusiane dhe holandishtes. Shumë Menonitë, veçanërisht burra që ndërveprojnë me punëtorët vendas, flasin gjithashtu spanjisht.
Nga shkollat te dyqanet e përgjithshme, pothuajse gjithçka që u nevojitet Menonitëve, ata kanë ndërtuar për veten e tyre brenda kufijve të komuniteteve të tyre.
Menonitët në përgjithësi e mbarojnë shkollën në moshën 12-vjeçare. Djemtë dhe vajzat ulen të ndarë në klasa, ashtu si burrat dhe gratë në stolat e kishës të dielave.
Nuk është e pazakontë të shohësh një fëmijë më të vogël se 10 vjeç duke drejtuar një traktor ose duke ngarë një karrocë me kuaj në rrugët e bardha dhe me pluhur brenda komunitetit.
Këta njerëz me sy blu dhe flokë bjonde martohen të rinj dhe fokusohen në zgjerimin e familjeve të tyre. Shumë fermerë thonë se kanë më shumë se 10 fëmijë.
Në këtë mënyrë, ata e praktikojnë fenë e tyre gjatë jetës së tyre të përditshme. Burrat punojnë në fusha, ndërsa gratë mirëmbajnë kopshtet në shtëpi dhe kujdesen për fëmijët.
Ndërveprimi i Menonitëve me botën e jashtme është kryesisht i kufizuar në marrëdhëniet e tyre me njerëzit vendas që punojnë për ta si punëtorë në komunitet ose në udhëtimet në qytet për të blerë mallra.
“Traditat janë të jetosh në heshtje në një lagje pa kamionë, pa goma, pa energji elektrike”, tha një nga banorët. “Traditat tona vijnë nga Rusia, nga Rusia në Kanada dhe nga Kanadaja në Meksikë.
“Unë nuk e njoh teknologjinë. Kështu kam lindur dhe kështu kam qenë gjatë gjithë jetës sime. Kështu më pëlqen të vazhdoj”, shtoi ai.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
