.png)
I vendosur në arkipelagun Svalbard në Norvegji, Longyearbyen është vendbanimi më verior në botë. Atje, temperaturat e dimrit variojnë nga -13 në -20 C dhe banorët përgatiten për dy muaj e gjysmë errësirë të plotë në dimër, rrezik të vazhdueshëm nga arinjtë polarë dhe ortekë.
Në këtë mjedis ekstrem, një priftëreshë është përkushtuar për të ndihmuar popullsinë vendase me ndryshimet e mëdha me të cilat po përballen.
Për shekullin e kaluar, ekzistenca e këtij qyteti, duke përfshirë ndërtimin e tij, ka qenë në qendër të minierave të qymyrit. Kisha e saj e vogël, e ndërtuar në vitin 1921, luajti gjithmonë një rol të rëndësishëm në komunitet si një vend takimi dhe vend për shërbime fetare dhe tubime kulturore. Megjithatë, prodhimi i qymyrit në Svalbard do të pushojë tërësisht në vitin 2023 (Gruve 7 është miniera e fundit e kompanisë shtetërore norvegjeze që ende prodhon qymyr) në favor të energjisë më të qëndrueshme, duke riformuar plotësisht peizazhin ekonomik dhe social të qytetit. Ndërsa Longyearbyen bën tranzicionin, banorët e tij kanë priftëreshën Siv Limstrand si udhërrëfyesen e tyre shpirtërore dhe kisha është bërë një pjesë edhe më thelbësore e këtij komuniteti.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
