Tre vëllezërit e Ali Larijanit, gati t’i zënë vendin si të besuar të Mojtaba Khameneit?

Gazeta Si – Është një zinxhir i vazhdueshëm, nga babai te djali ose nga vëllai te vëllai, gjaku i jetës që e mban regjimin e Ajatollahëve larg rrëzimit nën bombat amerikane dhe izraelite.

Çdo zyrtar dhe politikan i lartë e di se ka një shënjestër në shpinë dhe vija e trashëgimisë është tashmë e përcaktuar.

Ky ishte rasti për Mojtaba Khamenein, Udhëheqësin e ri Suprem të Iranit, i cili mori përsipër trashëgiminë e rëndë të babait të tij, Aliut.

Dhe ka të ngjarë të jetë e njëjta gjë edhe për Ali Larijanin, Ish-Sekretarin e Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare, i ekzekutuar një ditë më parë nga forcat izraelite në Teheran.

Tre vëllezërit dhe ambicia e tyre – Tre burra po garojnë për postin e ish-liderit të fortë të Teheranit, të gjithë të lidhur me prejardhje dhe gjak (të lartë).

Këtë herë, ata nuk janë bij, por vëllezër. I pari është Sadegh Amoli Larijani, kreu më i ri i gjyqësorit të Iranit.

Ai mban çallmën e bardhë të një kleriku, pema gjenealogjike e të cilit nuk lidhet me Profetin Muhamed. Ai është favoriti për të zëvendësuar vëllanë e tij, i konsideruar prej kohësh udhëheqësi “de facto” i Teheranit, i fshehur në hijen e Khameneit dhe për të zëvendësuar Mojtabën si Udhëheqës Suprem nëse sulmet izraelite e godasin përsëri.

Pastaj janë dy vëllezërit e tjerë: Mohamed Javad Larijani, këshilltar i ish-Udhëheqësit Suprem dhe sekretar i Këshillit të Lartë për të Drejtat e Njeriut të Teheranit dhe Bagher Larijani, një mjek i dëbuar nga Kanadaja gjatë një konference endokrinologjie.

Figura në rritje, negociatorë ekstremistë dhe gjeneralë – Roli i Larijanit në Komitetin e Mbrojtjes mund të zëvendësohet nga Said Jalili, ish-kryenegociator për çështjen e ndjeshme bërthamore dhe një mbështetës i flaktë i zgjidhjes së konfliktit përmes bombave dhe raketave në vend të negociatave.

Gjithashtu në rritje, sipas gazetarit të opozitës, Faramand Alipour, janë gjeneralët Eskandar Momeni, ministri aktual i Brendshëm dhe Ahmadreza Radan.

Jo vetëm një pasardhës, por një ekip i tërë kandidatësh potencialë është gati. Udhëheqja është e bashkuar, ose të paktën këmbëngul të japë atë përshtypje.

Ideja i mbijeton burrave dhe nuk ka zgjidhje tjetër, sepse për Teheranin, çdo boshllëk pushteti është kaos. Dhe kaosi lë shkëndija të vogla shprese që mund t’i lejojnë popullsisë të ngrejë kokën dhe të ndezë përsëri rrugët e kryeqytetit kundër ajatollahëve. Ndoshta një herë e përgjithmonë.

Përshtati: Gazeta “Si”