Sapo mbusha 60 vjeç, por ndihem si 22 vjeçe

Unë isha në kolegj kur fillova të kuptoja më në fund se e gjithë jeta ime po mbizotërohej nga vala e dytë e feminizmit, një forcë që transformoi kulturën amerikane.

Gjatë gjithë jetës sime i kisha pasur dyert e hapura, dhe rezultoi në mënyrë të pavetëdijshme se kjo ishte falë sakrificës dhe këmbënguljes pasionante të grave.

Kuptova gjithashtu se nuk do të doja të zbarkoja në këtë planet në asnjë moment tjetër se sa të asaj kohe.

Një grua e lindur në Alabama në vitin 1961 e ka pak qejf nostalgjinë…

Problemi i vetëm me të lindurit në 1961 është se në 2021 ju do të mbushni 60 vjeç, diçka që edhe unë e bëra javën e kaluar. Është shumë e çuditshme të vazhdosh të ndihesh 22, edhe pse çdo pasqyrë – çdo vitrinë e dyqanit madje edhe dera e lëmuar e ashensorit – ta përplas në fytyrë të vërtetën.

Gjashtëdhjetë është pika në të cilën njerëzit duhet të pranojnë se nuk janë më në moshë të mesme.

Madje kohët e fundit më vjen në mendje ajo që thashë më sipër se nuk do të doja të kisha lindur as një minutë më vonë se viti 1961. Javën e kaluar ia përmenda këtë mendim një shoqeje dhe përgjigja e saj ishte e menjëhershme, sikur ta kishte pasur në majë të gjuhës: “Sepse nuk do të na duhet të jetojmë kataklizmën?”

Pikërisht.

Edhe pse jo tamam ashtu. Në ditët kur titujt janë plot, me stuhi zjarri, përmbytje katastrofike, kolaps të biodiversitetit dhe pandemi të pafund dhe një fushatë dezinformuese dëshpëruese për të mohuar urgjencën klimatike – në ato ditë, po. Patjetër që po. Në ato ditë, jam e lumtur që jam 60 vjeç, sepse kjo do të thotë se me siguri nuk do të jetoj për të dëshmuar kataklizmën që po vjen nëse njerëzimi nuk do të ndryshojë rrugën e tij në kohë.

Por kjo nuk është mënyra se si unë mendoj në shumicën e ditëve. Në shumicën e ditëve jam thjesht mirënjohëse për 60 vitet që kam pasur.

Kartolinat shaka për ditëlindjen që nisin të vijnë në moshën 40-vjeçare ishin qesharake 20 vjet më parë, sepse ishin shumë larg realitetit. Tani janë qesharake sepse janë shumë të vërteta. Një nga kartat që mora javën e kaluar më shpërfaqte një fotografi vintage të grave të shëndosha me rroba banje që dukeshin jashtëzakonisht si unë me rroba banje. “Në moshën tuaj, noti mund të jetë i rrezikshëm”, shkruhej në kartolinë. “Rojet e shpëtimit nuk do lodhen aq shumë.”

Kam qeshur aq fort sa më dridhej barku, një tipar i të qenit 60 që më shqetëson vetëm pak. Fundja kjo jam unë tani.

Do ndiheni me fat që keni arritur në moshën 60 vjeç, pavarësisht prirjes gjenetike për kancer; pavarësisht nga efektet e vazhdueshme të Covid-it, që me sa duket do të më shoqërojë për pjesën tjetër të jetës sime; pavarësisht se u mbijetova infeksioneve të tjera – streptokokut, pneumonisë – që mund të më kishin vrarë nëse jo për fatin e pastër të lindjes pas shpikjes së antibiotikëve. Shumë sëmundje infektive që dikur vrisnin njerëz me miliona, as që më duhej të shqetësohesha sepse isha me fat që kisha lindur pas disponueshmërisë së gjerë të vaksinave.

Dhimbja përballë plakjes do të ishte një përgjigje e dobët ndaj një fati kaq të mirë.

Falë atij fati të jashtëzakonshëm, të pajustifikuar, kam jetuar aq gjatë sa të jem i rrethuar nga miqtë e vërtetë. Gjashtëdhjetë vjet më kanë dhënë kohë të mësoj se miqësia e vërtetë nuk vjen nga afërsia – ndjekja e të njëjtave shkolla ose pjesëmarrja në të njëjtën kishë ose të kesh fëmijë në të njëjtën moshë ose votimi për të njëjtët kandidatë politikë.

Miqësia krijohet me kalimin e kohës, përmes fatit të mirë dhe tragjedisë, dhe miqtë e vërtetë janë ata që vazhdojnë ta duan njëri-tjetrin edhe kur nuk është e përshtatshme, madje edhe kur nuk janë gjithmonë dakord.

Kam jetuar aq gjatë sa të mësoj, gjithashtu, se ajo që është e bukur dhe e gëzueshme është pothuajse gjithmonë kalimtare dhe nuk duhet të shpërdorohet kurrë…

Këto janë të njëjtat mësime që duhet të na mësojë pandemia, një njohje për jetë a vdekje e asaj që ka vërtet rëndësi. Unë ende nuk mund ta besoj se ndodhi.

Ndoshta mençuria është e tepërt për ta kërkuar nga një kulturë në kontrollin e traumave kolektive. Ndoshta mençuria mund të fitohet vetëm me kalimin e kohës, edhe nëse koha në vetvete nuk është garanci…

Marrë nga New York Times/ Përshtati në shqip Gazeta “Si”

Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.