Kuarteti që sundon Iranin dhe mban frenat e regjimit pas vdekjes së Ali Khameneit

Gazeta Si – Republika Islamike, e cila ka qenë gjithmonë një republikë burrash – klerikësh, ushtrie, besnikësh të Revolucionit – më në fund ka gjetur më të rëndësishmin nga të gjithë: Mojtaba Khamenein.

Tani që Udhëheqësi Suprem ka një emër dhe mbiemër, të njëjtë me paraardhësin e tij, ekuilibri i regjimit duket – të paktën në sipërfaqe – më i fortë.

Ndërsa Irani është i zhytur në një luftë të egër me Shtetet e Bashkuara dhe Izraelin dhe pas vrasjes së Ali Khameneit, pushteti është përqendruar në duart e një kuarteti kyç të linjës së ashpër: Ali Larijani, Mohammad Bagher Ghalibaf, Mojtaba Khamenei dhe Ahmad Vahidi.

Këta burra, të mbijetuar ndaj bastisjeve izraelito-amerikane që i prenë kokën pjesës më të madhe të establishmentit, kanë mbushur boshllëkun që kërcënonte të bëhej një humnerë.

Ata e kanë bërë këtë duke ndërthurur klerin, parlamentin, komandën dhe forcat e armatosura, duke hapur një rrugë që duket gjithnjë e më e militarizuar, ku Pasdaranët – ose miqtë e tyre të ngushtë – zënë hapësira gjithnjë e më të mëdha.

Mojtaba Khamenei është djali i Ajatollahut të ndjerë dhe më 9 mars, Asambleja e Ekspertëve e emëroi atë Udhëheqës Suprem.

I plagosur në këmbë gjatë sulmeve, ai ende nuk është shfaqur në publik, por zgjedhja e emrit të tij u dërgon një mesazh të qartë armiqve të tij dhe botës: Republika Islamike nuk po tërhiqet asnjë hap.

Ky është një sinjal shqetësues, sepse lidhjet e tij shumë të ngushta me Gardën Revolucionare mund ta shtyjnë regjimin drejt një represioni edhe më të ashpër.

Si Udhëheqës Suprem, Mojtaba ka fjalën e fundit për gjithçka që ka rëndësi: politikën e jashtme dhe të brendshme, strategjitë e mbijetesës dhe hakmarrjen.

Shumë pak dihet për Mojtabën. Ekspertët e përshkruajnë atë si njeriun në hije të babait të tij, atë që drejtonte fijet pas kuintave, gjithmonë larg skenës.

Dhe është pikërisht kjo hije që mbjell dyshime për të ardhmen. A do të jetë më i ashpër në çështjet bërthamore?

A do të bëhet Bin Salman i Teheranit? Megjithatë, fati politik i Republikës Islamike duket se qëndron kryesisht në duart e Ali Larijanit, një veteran bërthamor, ish-kryetar i Parlamentit dhe tani kreu i Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare – një rol që Khamenei sapo ia kishte besuar atij – i cili thuhet se refuzoi të shtynte përpara emërimin e Mojtabës.

Larijani është njeriu pragmatik i aftë të shtypë protestat me grusht të hekurt, të negociojë me Omanin dhe Moskën dhe të kërcënojë Trumpin: “Ki kujdes mos eliminohesh ti!”.

Vëlla i klerikëve të fuqishëm, ai është ngjitësi institucional në këtë kuartet pushteti, ai që njoftoi këshillin e përkohshëm pas Khameneit dhe që tani po menaxhon luftën, duke lënë në hije të ashtuquajturin president reformist Masoud Pezeshkian.

Pastaj është Mohammad Bagher Ghalibaf, kryetari aktual i Parlamentit dhe një ish-komandant i Pasdaranëve.

Ai është përgjegjës për pushtetin legjislativ dhe ushtarak. Me përvojë si kryetar bashkie i Teheranit dhe kreu i Gardës Revolucionare, ai kontrollon buxhetin dhe ligjet për të financuar reagimin ndaj luftës.

Ai është personi që donte Mojtabën. Ahmad Vahidi është komandanti i ri i Pasdaranëve. Ai zëvendësoi Pkapour, i vrarë në bastisje në ditën e tij të parë.

Akuzohet për bombardimin në Buenos Aires kundër AMIA-s, Shoqatës Hebraike, i cili vrau 85 persona. Një ish-komandant i Forcës Quds, ai orkestron raketa dhe përfaqësues. Quhet “muskuli i regjimit” dhe është pasqyrimi i tij më i mirë.

Burimi: “Corriere della Sera”; Përshtati: Gazeta “Si”