.png)
Nga Gazeta Si- Udhëheqësit botërorë, përfshirë Presidentin Francez Emmanuel Macron, Kancelarin Gjerman Friedrich Merz dhe Kryeministrin e Mbretërisë së Bashkuar Sir Keir Starmer, janë mbledhur në Mynih për konferencën më të madhe të sigurisë dhe mbrojtjes në Europë.
Pyetja e nxehtë në mendjet e të gjithëve: a është SHBA-ja ende një aleat i Europës?
Fjalimi kryesor që të gjithë prisnin ishte nga Marco Rubio, sekretari i shtetit i SHBA-së.
A do t’i përsëriste ai sulmet e bëra ndaj Europës vitin e kaluar nga Zëvendëspresidenti i SHBA-së JD Vance apo do të ishte pajtues?
Salla ishte plot e përplot. Gjeneralë dhe admiralë, me medalje në uniformat e tyre, kryeministra dhe presidentë, diplomatë, ambasadorë, kongresmenë dhe kongresiste amerikane, politikanë europianë dhe ndihmësit e tyre, të gjithë prisnin me nervozizëm të dëgjonin se çfarë kishte për të thënë diplomati më i lartë i Presidentit Donald Trump.
Duartrokitjet nuk erdhën menjëherë. Në fakt, për minutat e para, ndërsa Rubio u ngrit në këmbë, filloi të tingëllonte shumë si një sulm i përsëritur ndaj Europës.
Tregtia e lirë, migrimi masiv, politikat e gjelbra mbi ndryshimet klimatike, të gjitha u kritikuan ashpër.
Ai madje foli për “një kult klimatik” që po dëmtonte ekonominë e Amerikës, ndërsa vazhdoi të kritikonte Kombet e Bashkuara, duke thënë se ato kishin dështuar të zgjidhnin konfliktet në Gaza dhe Ukrainë.
Sekretari i shtetit i SHBA-së, i rregullt dhe i krehur, qëndroi me njërën dorë në xhepin e pantallonave, duke e dhënë këtë nga një skenar i përgatitur në një podium.
Por më pas ai tha fjalët që të gjithë në dhomë donin të dëgjonin: “Fati ynë do të jetë gjithmonë i ndërthurur me tuajin (në Europë).”
“Fundi i epokës transatlantike,” vazhdoi të thoshte ai, “nuk është as qëllimi dhe as dëshira jonë… ne gjithmonë do të jemi fëmijë të Europës”.
Rubio foli për “krijimtari të çliruar”, për qëllime të përbashkëta në sigurimin e zinxhirëve të furnizimit për mineralet kritike dhe për kulturën europiane që ai e admironte aq shumë, një kontinent që i kishte dhënë botës Shekspirin, Mozartin dhe Rolling Stones.
Por kishte një kleçkë. Ajo që kemi së bashku, tha ai, është unike dhe “ne në SHBA nuk kemi interes të jemi kujdestarë të sjellshëm dhe të rregullt të rënies së menaxhuar të Perëndimit”.
Çfarë menduan njerëzit për këtë? Ishte përgjithësisht pozitive- rreth gjysma e audiencës u ngrit në këmbë në fund për ta duartrokitur.
Sigurisht që kishte një ndjenjë të prekshme lehtësimi që pas të gjitha trazirave të muajve të fundit, me tarifat dhe kërcënimin e një kapjeje të Groenlandës nga SHBA-të, aleanca transatlantike nuk kishte vdekur.
“Ishte një fjalim i mirë”, tha më pas Kaja Kallas, diplomatja më e lartë e BE-së.
“Mendoj se europianët psherëtijnë me lehtësim sepse po thuhej se Europa është e rëndësishme, se Europa dhe Amerika janë shumë të ndërthurura dhe aleatë të mirë, dhe kanë qenë për kaq shumë kohë dhe do të jenë në të ardhmen.”
Megjithatë, ajo nuk e mohoi se mbeten dallime të vërteta në politikë në disa fusha midis Uashingtonit dhe Europës.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
