.png)
Kanë kaluar 13 vjet që kur mamaja ime u largua për të punuar në Shqipëri si punëtore filipinase jashtë shtetit (OFW). Më parë, babai im ishte ai që punonte në Tajvan. Ne kemi qenë një familje e thjeshtë që jetonim bashkë dhe bënim pushimet kur prindërit caktonin datat.
Tani jemi të gjithë larg dhe, përkundër gjithë kohës që më është dhënë për t’u mësuar me një jetë të tillë, ku marrëdhënia familjare është e bazuar ne distancë, nuk e kapërceva kurrë pjesën e të qarit sa herë që ishte koha për të thënë mirupafshim.
Nëna ime u nis për në Shqipëri disa ditë më parë. Herën e parë që ajo u nis për në Shqipëri, unë qava shumë dhe i dërgova mesazhe sapo ajo hipi në autobusin për në Manila.
Para se të largohej, ajo u sigurua që unë të kujdesesha për motrat e mia më të vogla në vend të saj. Gjërat ndryshuan me shpejtësi. E ndjeva kur m’u desh të bëja projektet e mia shkollore pa më ndihmuar njeri. Kisha më pak kohë për të luajtur sepse më duhej të shisja akullore në kohën time të lirë. Më duhej gjithashtu të ngrihesha herët për të ngrohur ujin me dru zjarri. Shtoji kësaj edhe faktin se duhej të ndihmoja babain për të bërë gati motrat e mia për në shkollë.
Kur ajo na tha për herë të parë se po kthehej, prita që çdo autobus që shihja në autostradë të ndalonte. Mbaj mend që ndihesha aq e emocionuar sa e thërrisja në çdo autobuz që ndalonte.
E përqafova fort në momentin që u kthyem në shtëpi. Ajo duhej të largohej sërish pas dy muajsh. Ajo lamtumirë ishte më pak e dhimbshme se e para, por ne përsëri qamë.
Mora më shumë përgjegjësi ndërsa u rrita, sepse kjo do të thoshte të pakësoja ngarkesën e babait tim. Të ndihmoja gjithashtu do të thoshte të ndihmoja nënën time ndërsa ajo ishte jashtë vendit. Më dukej sikur isha rritur.
Ajo bënte pushime këtu në Filipine një herë në dy vjet. Hera e fundit që u kthye ishte në vitin 2017. Ajo qëndroi vetëm një javë pasi kërkoi leje sepse gjyshja ime vdiq. Më pas erdhi Covid-19. Ajo nuk kishte qenë në shtëpi për pesë vjet.
Ajo më në fund erdhi në shtëpi në korrik për të qëndruar për pak më shumë se një muaj. Ajo dukej si një njeri i huaj në shtëpi tashmë. Jam mësuar ti bëj të gjitha vetëm, por ajo më riktheu “bezdisjen” për të riorganizuar dhomën time dhe për të ngrënë mëngjes, gjëra që ne nuk i bënim prej kohësh tashmë. Dy ditë para se ajo të largohej, vendosa të ulem dhe të flas me të.
Ne qamë. Ajo më tregoi më shumë për anën e saj të historisë. Një anë shumë ndryshe nga ajo që shohim në Facebook-un e saj. Ajo ndihej kaq e vetme. Më tregoi se duhet të mendojë për çdo gjë në një shtëpi që nuk është e saja dhe se duhet të pastrojë çdo cep të asaj shtëpie, si të ishte e vetja.
Unë vetëm tani e kuptoj realisht se sa e vështirë ka qenë për të. Këtë bisedë e kishim disa herë tashmë. E kisha kuptuar përmes telefonatave se kishte mall por mendoja se pjesën e vështirë e kalonim ne, kur në fakt ajo ishte vetëm, në një vend tjetër.
Sa herë që ajo kthehet, më kujtohen gjërat që më kanë munguar. Dhe ndjenjat që i largoja pa e ditur, kthehen dhe më lajnë si bojë që spërkat mbi telajo të bardhë. Para se të mund t’i përpunoja siç duhet këto ndjenja, do të ishte koha që ajo të largohej. Dhe unë do të jem zemërthyer përsëri.
E megjithatë nuk mund t’i them të qëndrojë.
Mendoj se një pjesë e imja nuk u rrit kurrë. Unë ende ndihem si një fëmijë që ka nevojë për mamanë.
Unë kam të njohur, kushërinj dhe miq që kanë gjithashtu një ose dy prindër OFW. Shpesh, i shikoj dhe shoh një pjesë të vetes. Ne të gjithë kemi atë lloj pavarësie dhe ndajmë atë qëndrim indiferent ndaj gjërave që nuk mund t’i ndryshojmë. Mendoj se për disa prej nesh mospërfillja është një fasadë; për disa, është rezultat i kujtimit të vazhdueshëm se jo gjithçka do të jetë ideale. Nuk mbaj mëri dhe jam mirënjohëse për sakrificat e prindërve të mi. Megjithatë, ndonjëherë nuk mund të mos mendoj për gjërat që mund të kenë qenë ndryshe.
Në mendjen time, ëndërroj për një vend ku askush nuk duhet të largohet për të përballuar nevojat e familjes. Aty ku asnjë familje nuk ka një anëtar të munguar sepse ka mjaft vende pune që ofrojnë paga të mjaftueshme. Aty ku një person vendos të bëhet OFW vetëm sepse dëshiron vërtet dhe do të kthehet në shtëpi sipas kushteve të veta.
Tani për tani, mendoj se është në rregull që unë të qaj. Është ngushëllim të dish se ndjenjat e mia janë të vlefshme. Pas kësaj, unë do të eci përpara me babin tim, motrat e mia dhe nënën time.
*Shkrim nga Rovena Joy Flores, 21 vjeç nga Nueva Vizcaya, Filipine. Ajo ka treguar historinë e familjes së saj, e ngjashme me shumë familje të tjera filipinase ku prindërit shkojnë të punojnë në vende të tjera, ndër to edhe në Shqipëri.
Burimi: Inquirer.net. Përshtati: Gazeta “Si”.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
