.png)
“Të gjithë llojet e tingujve mund të jenë të dobishëm për të transmetuar emocione… është muzika e përbërë nga tingulli i realitetit”, do të shprehej muzikanti i njohur, Ennio Morricone.
Për figurën e tij vjen dokumentari i titulluar “ENNIO” nga regjisori me famë botërore Giuseppe Tornatore, një portret i plotë i Morricones, muzikantit më popullor dhe më produktiv italian të shekullit XX, si edhe më i dashuri për publikun ndërkombëtar, dy herë fitues i çmimit ”Oscar” dhe autor i mbi 500 kolonave zanore të paharrueshme.
Premiera ishte më 29 dhe 30 janar dhe më pas, në të gjitha kinematë nga data 17 shkurt.
Dokumentari rrëfen Morriconen, përmes një interviste të gjatë nga Tornatoren, me dëshmitë e artistëve dhe regjisorëve si: Bertolucci, Montaldo, Bellocchio, Argento, Taviani, Verdone, Barry Levinson, Roland Joffè, Oliver Stone, Quentin Tarantino, Clint Eastëood, Bruce Springsteen, skena fiction, muzikë dhe imazhe arkivore.
“Kam punuar për 25 vite, me Ennio Morriconen”, thotë Giuseppe Tornatore.
“Unë kam bërë pothuajse të gjithë filmat e mi me të, pa përmendur dokumentarët dhe reklamat. Gjatë gjithë kësaj kohe, miqësia jonë është konsoliduar gjithnjë e më shumë. Kështu, film pas filmi, si njohja e karakterit të tij si burrë dhe si artist i thelluar, gjithmonë mendoja se çfarë lloj dokumentari mund të bëja për të. Sot, kam realizuar ëndrrën”, është shprehur regjisori.
Ennio Morricone lindi në 10 nëntor 1928, në një zonë të Qytetit të Përjetshëm. Babai i tij, Mario, ishte një trumbetist, ndaj edhe trumpeta ishte instrumenti i parë që luajti ai. Ai filloi të shkruante muzikë që në moshën 6-vjeçare.
Morricone kompozoi muzikë për dramat në radio dhe luajti në një orkestër të specializuar në muzikë për filma.
“Shumica e këtyre rezultateve ishin shumë të shëmtuara dhe besoja se mund të bëja më mirë”, shprehet ai në një intervistë në 2001.
“Pas luftës, industria e filmit ishte mjaft e fortë këtu në Itali … por këto filma të rinj realistë nuk kishin muzikë të shkëlqyeshme. Më duheshin para dhe mendova se do të ishte mirë të shkruanim orkestrime filmike”.
“Gradualisht me kalimin e kohës, ai si regjisor dhe unë si kompozitor, u përmirësuam dhe arritëm më të mirën, për mendimin tim, në filmin “Na ishte një herë Amerika”, – është shprehur Morricone.
Filmat pa muzikën e Morricone
“Gjithmonë kam thënë se muzika në një film nuk është aspak një xhingël, por një nga elementët e rëndësishëm si skenari, fotografia dhe montazhi. Sigurisht, duke menduar për këtë tani, filmat e mi pa Morricone do të ishin ndryshe dhe kështu puna ime e ardhshme në mënyrë të pashmangshme do të ketë diçka ndryshe”.
“Linja sentimentale e ENNIO-s, – shton Tornatore, – sigurisht që nuk është e dëshiruar, në të vërtetë më është dashur ta mbys atë. Pra, është për emocionalitetin e një prej pjesëve të tij muzikore që nuk ka lindur kurrë spontanisht, por nga një eksperiment muzikor. Ai thoshte se frymëzimi nuk ekziston, duhet të punosh për të bërë muzikë”.
Mungesë e madhe në dokumentar është gruaja e Morricone, Maria Travia, dashuria e tij e madhe dhe e vetme.
“Fillimisht mendova ta intervistoja duke besuar se ishte e dobishme për filmin, por ajo refuzoi menjëherë. Më tha: “Mund të ta them pa u filmuar’. Dhe kishte të drejtë. Ajo është një femër me një personalitet aq të madh sa ndoshta duhet ta kisha ndërruar titullin në ENNIO E MARIA. Nëse ai ishte një gjeni i muzikës, pothuajse pa e ditur, ishte një gjeni i marrëdhënieve njerëzore, i aftë për të krijuar rreth tij një zinxhir mbrojtjeje që e ka mbrojtur atë”, përfundon ai.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
