Bukuria nga Kavaja me shami, shofere autobusi në Itali për të thyer gjithë stereotipet

Gazeta italiane Corriere e Venetos ka sjellë si një histori optimizmi për të harruar 2020-ën e tmerrshme, atë të 37 vjeçares shqiptare nga Kavaja, e cila prej më shumë se një dekade jeton në Itali. Me besim musluman, e veshur me shami, ajo punon si shofere autobusi në vendin fqinj.

Në një botë ideale, historia e Bukurie Voka, një 37-vjeçare shqiptare nga qyteti i vogël i Kavajës që ndodhet disa kilometra nga Durrësi, do të ishte thjesht ajo e një gruaje që ka gjetur vendin e saj në botë si shofere autobusi. Ajo që e bëri atë të bëhet një simbol i emancipimit dhe integrimit të femrës, sidoqoftë, është shamija që bart, duke dëshmuar besimin e saj, por, mbi të gjitha, se dikush mund dhe duhet të besojë në një të nesërme në të cilën distancat midis kulturave nuk do të janë anësore, por mund të lidhen në disa “ndalesa” në rrugën e tolerancës, të mundësive konkrete të barabarta, të respektit të thellë të diversitetit. “Ajo që bëj për mua është shumë më tepër sesa thjesht një punë sepse çdo ditë kam sigurinë e të qenit e dobishme për njerëzit”, shpjegon Bukuria me zërin e qetë të dikujt që ndihet një person i përmbushur. E divorcuar dhe me një vajzë adoleshente, ajo mbërriti në Itali 13 vjet më parë, duke ndaluar në Bolonja përpara se të vendosej përgjithmonë në Merano rreth një dekadë më parë. Mandej, duke filluar nga gushti 2019, pika e kthesës: ajo u punësua nga Sasa si shofere. “Unë gjithmonë kam bërë punë që më kanë lejuar të jetoj me dinjitet – thotë ajo -. Përpara se të nisja punën në drejtimin e autobusëve, në fakt, unë punoja në një depo frutash në Gargazzone “.

Një trajektore njerëzore, ajo e Bukuries, e cila kapërcen pengesat dogmatike dhe klishetë arkaike. Prandaj, një përvojë që është e mirë për t’u përjetuar, veçanërisht pas asaj 2020 që shkatërroi COVID, ku kishte shumë pak arsye për të buzëqeshur.

Si muslimane, si ndiheni që jeni bërë simbol i emancipimit dhe integrimit femëror?

“Jam e lumtur nëse njerëzit më shohin si një simbol pozitiv. Sidomos nëse historia ime mund të ndihmojnë shumë gra që përpiqen, të arrijnë qëllimet e tyre pa përjetuar asnjë llojë kushtëzimi. Duke thënë këtë, duhet të rrëfej se gjatë shumë viteve që kam jetuar këtu, unë kurrë nuk jam ndjerë e përjashtuar ose viktimë e racizmit. Në Sasa, pra, kam një marrëdhënie të mirë me të gjithë “

Si lindi kjo ide për tu bërë shofere autobusi?

“Ishin dy momente vendimtare. E para ka ndodhur kur isha duke punuar në Gargazzone. Atje, shpesh mbaroja vonë dhe nëse nuk mund ta kapja autobusin në kohë, për mua do të thoshte të prisja një orë në të ftohtë ose në errësirë. Një ditë rastësisht u vonova, por shoferi, duke më parë duke vrapuar, ishte aq i mirë sa më priti. Një gjest që disa mund ta konsiderojnë banal, por që unë nuk e kam harruar kurrë. Arsyeja e dytë ishte takimi me shoqen time Maria, e cila tashmë ishte shofere. Ajo vazhdonte të më thoshte provoje … provoje … derisa u binda vërtet ta bëja “.

Dhe si e priti familja juaj në Shqipëri?

“Prindërit e mi ishin mjaft të befasuar, sepse në fillim hezitoja t’u tregoja. Unë e mbajta paksa lajmin duke mos ditur se si do të reagonin. Mandej, duke e ndjerë veten entuziaste për punën dhe të sigurt për atë që po bëja, vendosa tu tregoja. Ata më kuptuan dhe më mbështetën, gjithashtu sepse ndiheshin të lumtur dhe të qetë. Nëse ndiheshin të shqetësuar për faktin se unë mbaj shami, nuk e di sepse  nuk më kanë thanë kurrë gjë “.

A ju ka ndodhur të keni dëgjuar ndonjëherë ndonjë shaka pa kripë nga ndonjë koleg mashkull në lidhje me faktin se jeni një shofer femër dhe për më tepër me shami?

“Jo, përkundrazi … një miqësi është krijuar gjithashtu me shumë prej tyre. Unë do të thoja që ata janë të lumtur që më kanë në punë. Pastaj, të gjitha gratë, pavarësisht nga besimet e tyre fetare, kanë të drejtë të bëjnë atë që duan të përmbushin veten si njerëz. Për shembull, unë me të vërtetë i admiroj gratë police”.

Nga udhëtarët në vend?

“Jo drejtpërdrejt. Dikur, një person që unë e njihja më tregoi një dialog mes dy zonjave. Njëra prej tyre e konsideronte të çuditshme që unë vishja shami dhe drejtoja një autobus. Edhe pse ishte vetë bashkëbiseduesja e saj që tha se unë isha mirë në këtë punë dhe se në Sasa e dinë mirë se kë  punësojnë. Në përgjithësi, udhëtarët janë shumë të mirë dhe të respektueshëm ndaj meje “.

Sasa punëson njerëz të njëzet kombësive të ndryshme. Çfarë atmosfere ka në kompani dhe çfarë vlerësoni më shumë në këtë mjedis multikulturor?

“Ka shumë humanizëm: shumë kolegë gjithmonë e kanë treguar veten të jenë altruist dhe të dobishëm. Tek ne nuk është e rëndësishme nga vjen, por si je dhe si sillesh “.

Si mendoni se do të shihej një grua me shami duke drejtuar një autobus në Shqipëri?

“Sinqerisht nuk e di. Ndoshta do të dukej e çuditshme, por do të doja që të trajtohej me respekt, pikërisht siç ndodh këtu “./ Burimi: corrieredelveneto.corriere.it/