.png)
Nostalgjia mund të jetë një gjë shumë qesharake. Niveli i zemërimit që rrethon tashmë njerëzit kur vjen orari i programeve të Krishtlindjes do të sugjeronte se dikur kemi jetuar në një epokë të lavdishme të shikueshmërisë sezonale – speciale sitcom (komedi televizive), drama kryesore dhe filmat e rinj më të mëdhenj. Aq i mrekullueshëm ishte formacioni, gjoja, saqë ne do të hiqnim dorë nga gjumi pas ngrënies dhe do të merreshim me gjithë zemër me televizorin.
Por a ishim vërtet më mirë në të kaluarën e Krishtlindjeve? A nuk është vetëm se ne të gjithë jemi nostalgjistë në zemër që i vendosim programet festive në krye? Gjithçka ishte shumë më mirë atëherë, apo jo?
Ne ishim më shumë një familje lojërash në tavolinë që kishte gjasa të përfundonim në grusht për një lojë?
Gjithsesi, në emër të kërkimit kulturor, vendosa të gërmoj pak në oraret e së shkuarës sonë, për të parë nëse kujtimet tona kolektive janë të rreme. Gjetjet e mia vërtetojnë se, në përgjithësi, ne na trajtuan një përzierje të banales dhe të mërzitshmes plotësisht.
Po, shumë Krishtlindje u gjallëruan nga një paraqitje e Morecambe dhe Wise, por shpejt gjërat fillojnë të duken shumë të lodhshme.
Nëse do të uleshit në divan dhe do të kalonit nëpër kanale të ndryshme në vitin 1995, do t’i nënshtroheshit dyfishtë mjerimit nga Walford në BBC One, ndërsa kanali rival ITV mund të mblidhte vetëm një speciale të Robson dhe Jerome. Kalendari i programeve të vitit 1981 dukej njëlloj dëshpërues. Ideja e një specialeje në atë kohë dukej e largët.
Ndryshe, ju duhej të zgjidhnit nga ndonjë argëtim “special” i quajtur London Night Out, (serial) i paraqitur nga Tom O’Connor, te një shfaqje e Paul Daniels dhe versioni muzikor filmik i Scrooge, me protagonist Albert Finney – një kënaqësi në shumë mënyra, por një dekadë e vjetër në këtë skenë.
Me siguri, gjysmë shekulli më parë, në zemër të të ashtuquajturës epokë të artë të TV, gjërat do të ishin më mirë?
Shikuesit në vitin 1971 do të duhej të duronin kënaqësitë e dyshimta të Circus-it të Billy Smart, një estradë me Reg Varney nga On the Buses dhe një pantomimë të regjistruar në Teatrin Richmond me Roy Castle dhe Cilla Black. Unë supozoj se kjo mund të konsiderohet shikim i përsosur, nëse nuk ju pëlqejnë sugjerimet e ashpra seksuale.
Pra, e shihni, mendja bën truke qesharake me ju, dhe nëse vërtet e shijonit shikimin e televizorit në ditën e Krishtlindjes, ndoshta do të ishte për shkak se ju ishit pjesë e një prej atyre familjeve të rralla që në të vërtetë ia dolën, dhe kështu u përforcua përvoja juaj nga një shkëlqim i përbashkët.
Sigurisht, televizioni në shekullin 21 është një çështje komplekse.
Gjithnjë e më pak prej nesh i shikojnë gjërat si familje, me Krishtlindjet që janë një nga rastet e rralla kur lëmë mënjanë zakonet tona fragmentare.
Dhe ndoshta për shkak se të gjithë jemi mësuar të krijojmë oraret tona, jemi bërë më pak tolerantë ndaj shijeve të të tjerëve.
Ndryshe nga vitet e kaluara, tani thjesht mund të hyni në një dhomë tjetër dhe të shikoni lojën “Squid”.
Në të vërtetë, unë dyshoj se, gjatë viteve të fundit, shumë familje thjesht shikojnë më shumë dhe kjo mund të nënkuptojë ngritjen e Netflix-it, vazhdimin e “The Simpsons” në Sky ose kapjen e episodeve të njëpasnjëshme të Hetimit të përplasjeve ajrore në “National Geographic”.
Marrë nga The Telegraph, përshtati në shqip Gazeta Si
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
