.png)
Gazeta Si – “Kanë hyrë në shtëpi!… Po përpiqen të hyjnë!…”. Zëri është një frymë. Ajo thotë: “Unë quhem Dorin…”. Ose diçka e tillë. Një grua.
E fshehur në atë që ka mbetur nga Nir Oz, banesën e saj nën sulm, disa kilometra larg Gazës. E padukshme, në të vetmin cep të sigurt që i ka mbetur. E rrethuar, në një tmerr që e zgjoi në mëngjes.
Dorin i dëgjoi të shtënat, thotë pak nga pak, pothuajse duke habitur intervistuesin televiziv, hapi sytë dhe makthi ishte tashmë përreth, duke u endur nëpër dhoma. Toka e lulishteve, e cila lulëzoi në Negev, befas ishte bërë vendi i çakallëve. Luleshtrydhe dhe gjak.
Dorin është në telefon me Israel-N12, në një transmetim “live”. Një pëshpëritje, jo më, se e dëgjojnë bishat: “Sapo kanë hyrë, prapë!…”. Përpiqet të japë disa informacione të dobishme për ata palestinezë të armatosur rëndë: “Ata qëllojnë plumba të veçantë, pashë që ka shumë shtëpi të shkatërruara…”.
Dëgjohen më shumë goditje. Heshtje. Në studio është ankth: “Dorin je akoma online? ‘Po…’. Gjithçka në rregull? Ju lutemi dërgoni ndihmë…”.
Nuk ka shumë bateri. Dhe pas disa minutash, Dorin gjithashtu zhduket në të shtunën e zezë të Izraelit.
Një Shabbat pa shalom, një tjetër Kippur dhe ndoshta edhe më keq. Askush nuk e di nëse Dorin ia doli.
Do të mësohet disa orë më vonë se edhe në Nir Oz kanë rrahur izraelitë, kanë vrarë dhe tërhequr zvarrë gratë dhe fëmijët në një kamionçinë.
Të bërtitura, gëzim, lutje, gjuajtje me armë në ajër për të falënderuar për këtë plaçkë lufte pengjesh: Allah-u akbar dhe tmerri është edhe më i madh.
Llogaritë në Telegram janë vendet e reja për pretendime, video dhe foto. Sa u kapën? Izraeli nuk e zbulon: “Dhjetëra”, pranon Daniel Hagarg, zëdhënësi i ushtrisë, në mes të pasdites, “por nuk mund të jap indikacione të tjera, ne kemi ende njëzet e dy vende të sulmuara”.
Dikush e ka shitur shtrenjtë jetën, janë pesë palestinezë të vrarë në periferi të Sderotit. Dhe në Be’eri dhe Ofakim, rreth njëzet kilometra larg Rripit, po tentohet një operacion për të liruar pengjet para se të përfundojnë në tunelet e nëndheshme të terroristëve.
Ka një numër që qarkullon: të paktën pesëdhjetë izraelitë, ushtarë dhe civilë, nëna dhe fëmijë, madje edhe disa punëtorë aziatikë.
Një video tregon tre fytyra të të tmerruara, ata janë civilë dhe jo ushtarë dhe dy janë gra. “Ne i kemi çuar në vende të sigurta, – thotë Abu Obeida, – ata janë të sigurt në tunelet tona në Gaza”.
Të sigurt… “Le t’u sjellim lajmin e mirë robërve tanë palestinezë, – lavdërojnë Brigadat al-Qassam, – ne kemi dhjetëra oficerë dhe ushtarë të kapur në duart tona”.
Agjencia e lajmeeve të Hamasit, “Shebab Neës”, saktëson se “janë 35 të arrestuar”. Të ndaluar? “Mos i quani pengje”, paralajmëron ashpër Khaled Qadouri, udhëheqësi i lëvizjes islamike: “Ata janë robër lufte”.
Dhe Saleh al-Arouri, një shef tjetër, shton. “Po, të burgosur. Ne do t’i përdorim ato për të bërë një shkëmbim. Ju keni future në burgjet tona palestinezët, ne kapëm njerëzit tuaj”.
I morën në një mijë mënyra. Nga flokët e tyre, duke i rrahur, duke i lidhur, duke i shtyrë në kolona si qengja të pafajshëm të destinuar për therje.
“Po depërtojnë në strehën time kundër raketave!”, bërtet Ella në celularin e saj, e fshehur në bunkerin e kibucit Be’eri, e lidhur me një TV live në internet: “Dëgjoj shumë të shtëna armësh. Na thanë se terroristët janë në mensë. Dëgjojmë shumë të shtëna. Kam humbur kontaktet me familjen time. E di që babai im është rrëmbyer. Nuk e di nëse nëna ime është gjallë. Askush nuk na thotë ku të shkojmë, çfarë të bëjmë…”.
Në momentin e sulmit, shumë fëmijë po flinin në kasollet e Sukkot, streha biblike në shkretëtirë.
E bëjnë për një javë, në fund të shtatorit dhe e premtja ishte nata e fundit e kampingut. Kur u dëgjuan të shtënat, prindërit i çuan me shpejtësi në dhomat e sigurta, por ndonjëherë nuk ndihmonte.
Nuk është për t’u habitur: askush nuk ka besuar, pagabueshmëria krenare që mashtroi izraelitët në kohën e Luftës Gjashtë Ditore, prej disa kohësh.
Izraeli në orët e fundit është dukur si një gjigant i vogël, i çarmatosur. “Ku ishte siguria jonë? – pyet i tmerruar ish-shefi i marinës, Eli Maron – Ku ishte policia jonë? Ky është dështimi i inteligjencës”.
Pengje izraelit. Çfarë tronditjeje. Askush nuk do të mbetet pas, kanë thënë gjithmonë qeveritë e Jeruzalemit.
Por kush po i shpëton të gjithë këta njerëz tani? Ekziston një protokoll i veçantë për robërit: megjithatë, deri më tani ka pasur gjithmonë disa pengje.
Dhe Hamasi nuk kishte arritur kurrë të merrte kaq shumë civilë. Lufta e pafund në Gaza filloi me Gilad Shalit, në vitin 2006 dhe aty rikthehet.
Asokohe një ushtar u rrëmbye thuajse rastësisht dhe në mes të rrugës. Hamasi e mbajti atë për më shumë se pesë vjet.
Izraelitët pushtuan Gazën dhe u përpoqën ta rimarrin ushtarin e tyre. Prindërit e djalit ngritën një tendë për muaj të tërë para zyrës së Netanjahut.
Dhe një vend i tërë u mobilizua duke mbledhur para, duke vendosur afishe, duke nisur apele.
Gjithçka më kot: në fund, Izraeli e ktheu Shalitin, po, por vetëm në këmbim të një mijë palestinezëve të liruar nga burgu.
Një kundrejt një mijë! Këtë herë të gjitha burgjet duhet të zbrazen. Dhe ndoshta nuk do të mjaftonte.
Përshtati: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
