.png)
“Pas një viti Aleksandri mbaron klasën e 9-të në Institutin e Fëmijëve që nuk Dëgjojnë e Shikojnë. Ankthi im ka nisur që këtë vit kur mendoj se ai do të qëndrojë gjithë ditën në shtëpi”. Majlinda është 50-vjeç dhe ka dy fëmijë. Aleksandri 16- vjeçështë fëmija i dytë, pas vajzës që sot është maturante.
Majlinda thotë se në moshën 4- vjeç Aleksandri diagnostikohet me sëmundjen e autizmit dhe prej asaj dite, jeta e familjes Rusi ndryshoi rrënjësisht.
“Lindja e Aleksandrit ishte një gëzim për të gjithë ne. Pas vajzës, ky ishte djali që prisnim të gjithë. Por gëzimi do na pritej në buzë kur mësuam sëmundjen, pas 4 vitesh që nuk fliste e reagonte si të gjithë fëmijët e tjerë”, tregon Majlinda dhe lotët i rrjedhin faqeve.
Djali është dhimbja e saj. Me rritjen e tij nisën të shfaqen dhe problemet e tjera, epilepsia ku kriza të herëpashershme e linin djalin dhe me ditë pa gjumë, e bashkë me të dhe Majlindën.
Në moshën 9-vjeç do të regjistrohej në klasën e parë në Institutin e Fëmijëve që nuk shikojnë e dëgjojnë.
Shpenzimet për Aleksandrin nisën të rriteshin bashkë me moshën pasi vetëm seancat me psikiatrin ishin 2 mijë lek ora. Nevojat për terapi me psikologë po ashtu e nga ana tjetër dhe medikamentet për trajtimin e epilepsisë që Majlinda i blen pa rimbursim.
“350 mijë lek më kushtojnë medikamentet në muaj. Nuk i marr të rimbursuara sepse nuk i jepnin efekt. Djali përfiton 13700 mijë lek pagesë kempi dhe po aq unë si nënë kujdestare. Por nevojat janë edhe më të mëdha”, thotë gruaja.
Por, sëmundja e Aleksandrit ka dëmtuar dhe gjendjen shëndetësore e psikologjike të Majlindës.
“Nuk më zë gjumi natën. Prej moshës 4 vjeç të Aleksandrit ndërpreva punën dhe qëndroj me të. Këto 12 vjet kanë kaluar me stres, vetë jam prekur nga hipertensioni, veshi i mesëm dhe mjekët më thonë se shkaktar është dhe stresi që përjetoj prej djalit”, thotë nëna e Aleksandrit.
Prej tij ka harruar gati dhe vajzën. Ajo është maturante dhe po mësohet tja dalë vetë sepse e di që të dy prindërit kanë Aleksandrin merakun më të madh.
“E vetmja kohë e imja e lirë ështa koha kur Aleksandri është në shkollë. Përpiqem të eci në këmbë në ajër të pastër, të qetësoj mendimet e të harroj për pak çaste situatën e djalit. Por pasditja në shtëpi është plot zhurma sepse ai në pamundësi tē flasë, vetëm thërret e vajza kërkon qetësi për të studiuar por nuk e lë ai”, tregon Majlinda.
Por edhe i jati Kujtimi mban përbrenda dhimbjen për të birin.
Ai punon gjithë ditën për të siguruar të ardhurat sepse është i vetmi burim i të ardhurave në familje.
Ndryshe nga familjet e tjera, ai nuk pushon dot fundjavave me familjen sepse i duhet të punojë. As pushime në verë nuk mund të bëjnë, sepse prioritet është djali, medikamentet dhe shpenzimet e terapive. I duhet të punojē 16 orë çdo ditë.
Ankthi i të dy prindërve të Aleksandrit është e ardhmja e tij.
Shqetësimi i prindërve të fëmijëve autikë është i njëjti, shërbim në shkollë me psikologë e logopedë që janë të pamjaftueshëm sepse në Institutin e Fëmijëve që nuk shikojnë e dëgjojnë është vetëm një psikolog.
Po ashtu prindërit kujdestarë kërkojnë që kujdestaria tu njihet si vjetërsi pune. Po ashtu ata kërkojnë një rivlerësim tē pagesës së kempit në bazë të paaftësisë.
Në fund, të gjithë ndajnë një ankth, si do të jetë e ardhmja e fëmijëve të tyre?
“Kur ne të mos jemi, kush do të kujdeset për të, ky është mendimi që më vjen në mendje sa herë fle dhe zgjohem. Të gjithë na thonë të bëhemi të forta por ne futemi në dhe e dalim prapë prej dhimbjes që ndjejmë për djemtë tanë”, thotë Majlinda.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
