.png)
Javën e kaluar gazetarja nga Zelanda e Re, Charlotte Bellis, e cila që nga gushti kishte ndjekur pushtimin e Kabulit nga talebanët për “Al Jazeera” tha se fillimisht duhej t’u drejtohej talebanëve për ndihmë në lindje.
Në fakt, për shkak të kufizimeve të koronavirusit në fuqi në Zelandën e Re, ajo nuk kishte mundur të gjente një vend të lirë në strukturat e caktuara nga qeveria për ata që duhet të bënin karantinën e detyrueshme përpara se të mund të lëviznin lirshëm në vend, dhe kërkesa e saj për të prenotuar një vend të tillë ishte refuzuar.
Bellis në këtë situatë të vështirë ia doli të martën, më 1 shkurt, kur qeveria i ofroi asaj një vend të lirë në një objekt, duke e lejuar atë të kthehej në vendin e saj.
Bellis tregoi historinë e saj në një artikull të botuar në gazetën e Zelandës së Re “New Zealand Herald”, të cilën ditët e fundit shumë e kanë marrë dhe komentuar: si për shtrembërimet e krijuara nga një sistem shumë i veçantë dhe i ngurtë kufizimesh, i cili po e bën të vështirë kthimin në vend për shumë qytetarë të Zelandës së Re; si për imazhin disi “pozitiv” që ka dhënë kjo histori për talebanët, të cilët megjithatë udhëheqin një nga regjimet më konservatore dhe joliberale në botë, veçanërisht në lidhje me të drejtat e grave.
Bellis, e cila tani është gjashtëmuajshe shtatzënë, zbuloi se ishte shtatzënë sapo shkoi në Katar. Partneri i saj, Jim Huylebroek, është një fotoreporter belg që punon për “Neë York Times” në Kabul. Bellis ishte një nga tri gratë e pranishme në konferencën e parë për shtyp të talebanëve, e cila pyeti se çfarë do të bënin me të drejtat e grave dhe vajzave. Është një episod që ajo e citoi në artikullin e saj, duke nënvizuar se sa “tmerrësisht paradoksale” ishte që ajo tani e pa veten të kërkonte ndihmë nga talebanët për të lindur.
Bellis dhe Huylebroek nuk janë të martuar, dhe atje të qenit shtatzënë pa qenë të martuar është e paligjshme. Për këtë arsye, në Doha (vendi ku ajo jetonte) gjinekologia e saj i kishte bërë të qartë se kishte dy mundësi: të martohej, ose të largohej nga vendi.
Bellis atëherë kishte vendosur të përpiqej të kthehej në Zelandën e Re me partnerin e saj, por pa ia arritur: me kufizimet në fuqi aktualisht për të hyrë në vend, kërkohet një karantinë e detyrueshme 10-ditore në një strukturë të caktuar nga qeveria, e ashtuquajtura, MIQ (Izolimi dhe karantina e menaxhuar), të cilën duhet ta rezervosh.
Bellis tha se ajo zgjohej në 3 çdo mëngjes për të provuar të rezervonte një, por pa sukses pasi vendet e disponueshme mbaruan shpejt. Numri i vendeve në fakt është shumë i kufizuar dhe pyetjet janë të shumta: në fakt, shumë qytetarë të Zelandës së Re kanë qenë tashmë jashtë vendit të tyre për dy vjet, në pamundësi për t’u kthyer.
Bellis më pas kishte vendosur të priste që Zelanda e Re të rihapte kufijtë e saj, pa pasur nevojë për karantinë të detyrueshme – e cila fillimisht ishte planifikuar për në fund të shkurtit, kur Bellis do të hynte në muajin e shtatë të shtatzënisë – dhe ndërkohë të bashkohej me partnerin e saj në Kabul. Deri në prill, ndër të tjera, kufijtë e Zelandës së Re do të rihapen gjithashtu për të huajt dhe Huylebroek mund t’i bashkohej asaj për lindjen e fëmijës, të planifikuar për në maj.
Pikërisht me këtë rast Bellis iu drejtua talebanëve: për t’u siguruar që ajo mund të menaxhonte një emergjencë të mundshme në Afganistan, Bellis kishte organizuar një takim me një zyrtar taleban dhe e kishte pyetur nëse, pavarësisht se ishte shtatzënë pa qenë e martuar, ajo mund të merrte ndihmë ose për të hyrë në një spital nëse ju nevojitet.
Zyrtari taleban, tha Bellis, i kishte garantuar mirëseardhjen dhe ndihmën e tij, duke e këshilluar atë të tregonte se ajo dhe Huylebroek ishin të martuar dhe duke i rekomanduar që ta telefononte atë në rast se do të lindte ndonjë problem. “Kur talebanët ju ofrojnë një strehë të sigurt, për ju që jeni një grua, shtatzënë dhe e pamartuar, atëherë e kuptoni se situata juaj është me të vërtetë në rrëmujë”, shkroi Bellis në artikullin e saj.
Situata e saj ishte bërë edhe më e ndërlikuar muajin e kaluar, kur mundësia për t’u kthyer në Zelandën e Re dukej se u zhduk përfundimisht: në janar qeveria e Zelandës së Re kishte vonuar më tej rihapjen e kufijve dhe pezulloi shortin për të marrë një vend në struktura për të bërë karantinën, të cilat ishin të gjitha plot. Kështu, mënyra e vetme për t’u kthyer ishte rezervimi i një vendi specifik, dhe që mund të merret vetëm në kushte të caktuara, duke dërguar një kërkesë zyrtare.
Bellis më pas iu drejtua një avokati për të përgatitur çështjen dhe pas 59 dokumenteve të dërguara në zyrën qeveritare të imigracionit, të kompletuara me certifikatat e vaksinimit, një letër avokati, certifikata mjekësore dhe prova të shtatzënisë, qeveria i bëri të ditur se kërkesa e saj ishte refuzuar. Ndër arsyet e shtyrjes ishte se Bellis nuk kishte dhënë prova të mjaftueshme që trajtimi mjekësor i kërkuar në Zelandën e Re – lindja – ishte urgjente dhe se ajo nuk mund ta bënte atë në vendin ku ishte tashmë. Por në Afganistan, për momentin, spitalet janë në kolaps, veçanërisht maternitetet. Të mbetesh shtatzënë në Afganistan, shkroi Bellis (e cila ka qenë e përfshirë muajt e fundit dhe gjithashtu ka shkruar për këtë), “mund të jetë një dënim me vdekje”.
Katër ditë pasi aplikimi i saj për hyrje u refuzua, Bellis publikoi artikullin e saj në “NZ Herald”. Historia, në fakt një kritikë shumë e ashpër ndaj qeverisë së Zelandës së Re dhe pasojave të rregullave të saj shumë strikte për koronavirusin, është marrë nga shumë gazeta dhe është komentuar shumë në Zelandën e Re. Më në fund, të martën më 1 shkurt, qeveria e Zelandës së Re i ofroi Bellis një vend për të bërë karantinën e detyrueshme dhe rezervoi fluturimin e saj.
Historia e Bellis tërhoqi gjithashtu disa kritika: disa aktivistë dhe gazetarë afganë thanë se Bellis dha një imazh të rremë të talebanëve, duke i paraqitur ata si të vetmit të gatshëm për ta ndihmuar atë si një grua shtatzënë. Sipas tyre, talebanët donin më shumë se çdo gjë tjetër t’i jepnin një imazh të mirë regjimit të tyre se bëhej fjalë për një gazetare të njohur perëndimore dhe kurrë nuk do ta trajtonin njësoj një grua afgane.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
