‘Kordonet sanitare’, një model për rregullat e ardhshme të udhëtimit në kohë Covidi

Deri kohët e fundit, shpresonim që ndalimet e udhëtimit të prezantuara vitin e kaluar si përgjigje ndaj pandemisë Covid do të anuloheshin shpejt. Por që nga zbulimi i variantit Omicron, perspektivat për udhëtime ndërkombëtare duken gjithnjë e më të pasigurta.

Për të kuptuar të ardhmen e virusit, ju ndihmon të shikoni nga e kaluara. Dyqind vjet më parë, kordonet sanitare ishin flluska e parë ndërkombëtare e udhëtimit në botë. Ky rrjet stacionesh të përhershme karantine u krijua për të mbrojtur Europën nga sëmundjet infektive që qarkullojnë në Afrikë dhe Azi. Çdo udhëtar që hynte nga këto kontinente duhej të karantinohej deri në një muaj në portet e caktuara përgjatë vijës bregdetare të Mesdheut, ose duke pritur në bord të anijes në port ose në një lazaretto të ndërtuar me qëllim (hotel karantinë).

Shumë protokolle karantine të shekullit të 19-të na duken ekzotike, Siç e bën të qartë libri i Alex Chase-Levenson, Flamuri i Verdhë, në vend të dezinfektuesit të duarve, monedhat, letrat dhe madje edhe njerëzit u zhytën në uthull për t’i pastruar nga murtaja. Në një moment ishte e zakonshme që udhëtarët të “tymoseshin” – të zhvisheshin lakuriq dhe të mbylleshin në një dhomë me barishte të djegura derisa iu afruan asfiksimit. Megjithatë, historia e kordonit sanitar të Europës ofron mësime të dobishme.

E para është alarmante: protokolli i karantinës zgjati për më shumë se 50 vjet nga fundi i shekullit të 18-të, me rregullat që po bëheshin gjithnjë e më të rrepta dhe më të përpunuara.

Kjo paralajmëron ogur të zi.

 Ironikisht, këtë herë ka më shumë gjasa që Europa të konsiderohet zona e sëmurë dhe Azia ajo e pastër. Ndërsa shumica e vendeve perëndimore kanë marrë vetëm masa simbolike për të ngadalësuar përhapjen e tij, ato në Azi-Paqësor kanë rezultuar shumë më të suksesshme në shtypjen e virusit.

Kina, e cila ka kontrollet më të rrepta të karantinës në botë, mezi i ka rihapur kufijtë e saj. Kur Omicron u zbulua për herë të parë, Japonia – e cila sapo kishte filluar të rihapte pasi shtypi variantin Delta – mbylli përsëri portat.

Së treti, rregullat e karantinës së shekullit të 19-të ishin të panegociueshme dhe të detyrueshme: qoftë në një suitë private apo në një qeli komunale. Ndryshe nga tani, nuk kishte kërkesa më strikte për joshtetasit. Krahasuar me këto standarde të dyfishta, striktet e lazarettos duken pozitivisht të ndriçuara.

Mësimi i katërt është më inkurajues. Qeveritë europiane bashkëpunuan ngushtë në zbatimin e kordonit sanitar.

Bordet e shëndetësisë në qytete të ndryshme portuale u koordinuan me njëri-tjetrin dhe konsujt diplomatikë inspektonin rregullisht objektet e karantinës. Edhe në kulmin e Luftës së Napoleonit, marina britanike huazoi anije për të shërbyer si lazaretto lundruese për trupat franceze që ktheheshin nga Egjipti. Kordoni ndoshta ndihmoi në krijimin e organizatës së parë ndërkombëtare të shëndetit publik në botë.

Tani botës i mungon ky lloj bashkëpunimi.

Organizata Botërore e Shëndetësisë luan një rol të vlefshëm në grumbullimin e kërkimeve shkencore, por nuk ka kompetenca zbatuese, kështu që udhëzimet e saj janë pa dhëmbë dhe politika e saj e gjatë kundër ndalimeve të udhëtimit shpërfillet gjerësisht.

Standardizimi i protokolleve të karantinës mund të ndihmojë në krijimin e një zone të përbashkët pa Covid që përfshin pjesë të mëdha të Azisë Lindore dhe Paqësorit.

 Mund të çojë gjithashtu rrugën drejt një politike më të drejtë karantine që nuk diskriminon në bazë të kombësisë.

 Përballë një virusi që do të vazhdojë të ndryshojë në mënyrë agresive, mund të jetë thjesht opsioni më pak i keq.

Burimi: Financial Times/Përshtati: Gazeta “Si”