Trump është i paparashikueshëm – dhe kjo ka një çmim të lartë

Nga Gazeta ‘Si’- Presidenti Trump, i cili e konsideron veten një mjeshtër të marrëveshjeve, nuk e ka fshehur kurrë bindjen e tij se sekreti për të fituar në negociata është ta mbash palën tjetër jashtë ekuilibrit.

Por një vit pas nisjes së mandatit të tij të dytë, kjo sjellje ka filluar të lodhë si aleatët ashtu edhe kundërshtarët, disa prej të cilëve po e shohin atë si aq të paqëndrueshëm dhe të pasigurt, sa duken të gatshëm të presin sa t’i mbarojë mandati ose t’i largohen, në vend që të durojnë ndalesat e menjëhershme dhe poshtërimet që mund të shoqërojnë angazhimin me të.

Në politikën e jashtme, tarifat, emigracioni dhe fushata e tij e presionit ndaj universiteteve, kërcënimet, tërheqjet, kthesat dhe lëvizjet e papritura të Trumpit i kanë lënë partnerët negociues me ndjesinë se po përdoren për të fituar pikë politike dhe se ka pak kuptim të angazhohesh seriozisht për substancën, kur humori dhe kërkesat e tij mund të ndryshojnë në çast.

“Ajo që Trump e identifikon si paparashikueshmëri është në fakt ankth për perspektivat e tij elektorale,” tha Timothy L. O’Brien, biografi i zotit Trump.

“Ai e di që po shkon drejt një zgjedhjeje afatmesme potencialisht të vështirë dhe po hedh këto ‘pasime Hail Mary’ për të kultivuar votues, për të treguar se është në kontroll, për të kërkuar hakmarrje ndaj armiqve të perceptuar, por nuk mendoj se kjo ka të bëjë fare me paparashikueshmërinë në shërbim të marrëveshjeve të mëdha,” tha ai.

Pasi dukej se kishte thyer ngërçin në negociatat e stërzgjatura me Universitetin Harvard, zoti Trump e ndryshoi papritur kursin, duke tërhequr marrëveshjen që nuk do të kërkonte një gjobë prej 200 milionë dollarësh nga universiteti dhe në vend të kësaj duke kërkuar që ai të paguante 1 miliard dollarë. Shtëpia e Bardhë e quajti këtë pjesë të shkëmbimeve normale në negociata, por kjo forcoi pozicionin e atyre në Harvard që thonë se universiteti nuk duhet të pranojë kërkesat e presidentit.

Pasi kërcënoi se do ta merrte Groenlandën nga Danimarka, Trump u tërhoq papritur, por jo përpara se aleatët e zemëruar të sugjeronin se kishte ardhur koha të mos mendohej më për Shtetet e Bashkuara si një partner i besueshëm.

Muajin e kaluar, kryeministri i Kanadasë, Mark Carney, udhëtoi drejt Kinës për një vizitë shtetërore historike, gjatë së cilës ai dhe presidenti i Kinës, Xi Jinping, njoftuan se do të ulnin ndjeshëm tarifat.

“Sa i përket mënyrës se si ka përparuar marrëdhënia jonë me Kinën muajt e fundit, ajo është më e parashikueshme dhe shihen rezultate konkrete,” tha zoti Carney.

Më pas ai mbajti një fjalim në Forumin Ekonomik Botëror në Davos, Zvicër, ku tha se kishte pasur një “çarje” në rendin botëror. Ai nuk e përmendi me emër Trumpin, por ishte e qartë se atij ia atribuonte fajin për armiqësitë.

“Sot do të flas për shpërbërjen e rendit botëror, fundin e një trillimi të këndshëm dhe fillimin e një realiteti brutal, ku gjeopolitika e fuqive të mëdha nuk i nënshtrohet asnjë kufizimi,” tha zoti Carney në Davos.

Zyrtarët e Shtëpisë së Bardhë thonë se stili negociues i zotit Trump ka dhënë rezultate, duke përmendur marrëveshje të reja tregtare dhe marrëveshje paqeje që ai ka siguruar gjatë vitit të kaluar. Ata po ashtu theksojnë përpjekjet e presidentit për të siguruar çmime më të ulëta të barnave për amerikanët dhe marrëveshjet që ai ka arritur me shtatë institucione të arsimit të lartë.

“E vetmja gjë që nuk po ndryshon në vitin 2026 është se presidenti Trump, si kryemarrëveshës, vazhdimisht po ua vërteton skeptikëve se gabojnë për aftësinë e tij për të shfrytëzuar pushtetin e presidencës dhe fuqinë e Amerikës për të siguruar marrëveshje më të mira për popullin amerikan,” tha në një deklaratë Kush Desai, zëdhënës i Shtëpisë së Bardhë.

Megjithatë, edhe disa nga aleatët e Trump e pranojnë privatisht se prirja e tij për paparashikueshmëri ka mangësi, më së shumti për ekonominë. Presidenti shpesh lë të kuptohet për luftëra tregtare dhe, kur është i irrituar, tarifat shpesh shpërndahen si kërcënime në rrjetet sociale. Kështu, edhe kur arrihet një marrëveshje, palët e tjera nuk janë kurrë plotësisht të sigurta se Trump nuk do të përpiqet të ndryshojë kushtet.

Veçanërisht në tregti, përshkallëzimi — ose zbutja — e tensioneve duket se varet thjesht nga tekat e presidentit.

Kjo qasje i ka bërë vendet më pak të sigurta se Shtetet e Bashkuara do të bëjnë atë që thonë se do të bëjnë, duke i shtyrë ato drejt njëra-tjetrës dhe, në mënyrë vendimtare, drejt Kinës.

Siç thotë shpesh Trump: “Nuk e përjashtoj asgjë.”// New York Times

Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.