Treg

Si qeveritë përdorin emigracionin për të rritur ekonominë

Qeveritë po përpiqen se si të bëjnë emigracionin të punojë për ekonomitë e tyre pa ndezur luftra politike.

Rrethanat rreth kësaj çështje “ndihmuan” në kristalizimin e mbështetjes për Brexit në SHBA dhe pothuajse i kushtoi kancelares gjermane Angela Merkel një mandat të katërt. Presidenti Trump tha se sistemi amerikan i emigracionit ka “marrë fund”—e teksa disa nga kundërshtarët e tij mund të pajtohen pa dëshirë me të , ka pak mënyra të përbashkëta se si të ndreqet.

Për frymëzim se si mund të zgjidhet, Amerikanët mund të hedhin vështrimin tek Kanadaja, e cila përdor sistemin e bazuar në pikësim për të identifikuar emigrantët ekonomik—një grup që përbën gati 60% të emigrantëve të saj. Metoda, e cila bazohet në kritere si edukimi dhe eksperienca e punës, është një arsye pse vetëm 27% e kanadezëve i konsiderojnë emigrantët si një barrë për vendin e tyre – përqindja më e ulët midis 18 vendeve të anketuar në një sondazh të Qendrës Kërkimore Pew të publikuar në mars.

Ky konsensus pro-emigracion është i munguar në Japoni, ku emigrantët përbëjnë më pak se 2% të popullsisë. Atje, qeveria po vepron me kujdes. Atje funksionon leja e qëndrimi pesë-vjeçare, e krijuar për të lehtësuar mungesat kritike të punëtorëve në disa industri.
Për krahasim, përgjigjja e politikës së Amerikës Latine ndaj eksodit Venezuelas ka qenë e nxituar dhe e improvizuar dhe kërcënon të krijojë një nënklasë të punëtorëve pa dokumente.

Japonia hap dyert

Meksikanët punojnë në fabrikat e përpunimit të pulave në Amerikë, indianët që zënë vend në punët e ndërtimit në Dubai, dadot Filipineze kanë tendencë të mbajnë fëmijët e klasës së mesme të Malajzisë.

Ato vlerësohen në mesin e 164 milion punëtorëve emigrantë në botë, sipas Organizatës Ndërkombëtare të Punës.

Punët janë shumë të vështira dhe shpesh të rrezikshme, por paratë që këta njerëz dërgojnë në shtëpi vlerësohen 480 miliardë dollarë në 2017, sipas Kombeve të Bashkuara dhe në këtë pikë rreziqet ia vlen të ndërmerren.

“Varfëria në vendin e origjinës bën që procesi të mbahet i gjallë “, thotë historiani Cindy Hahamovitch, autor i Toka e Askujt, 2011 për programet e punës së emigrantëve.
Japonia, një vend i cili i ka rezistuar gjatë emigracionit, zyrtarisht ka nisur lëshimin e vizave të përkohshme për punëtorët e huaj të pakualifikuar në muajin prill. Mungesat prej vitesh në vendet e punës mund të zgjidhen duke punësuar më shumë gra, duke shtyrë moshën e pensionit dhe duke përdorur më shumë robotë, por politikbërësit e kuptuan se këto hapa nuk do të mjaftonin.

Moshimi i fuqisë punëtore të Japonisë pritet të zvogëlohet me 23% në 25 vitet e ardhshme, dhe vendet e lira të punës tashmë numërohen më shumë se 3 deri në 1 në fusha të tilla si ndërtimi dhe infermieria.

Programi i ri do të mundësojë përmes granteve lejen e rezidencës pesë vjeçare për 345,000 punëtorë me aftësi të ulta në pesë vitet e ardhshme. Kjo është një pikë në ujë krahasimisht me nevojat, por për të ndërtuar një urë për rezidencën e përhershme, domethënëia shkon përtej matematikës. Në pesë vitet e shkuara, numri I punëtorëve të huaj që punojnë në Japoni është dy-fishuar, gati 2 mln. Shumë syresh vijnë me viza studenti ose përmes një programi trajnimi teknik . Japonia importon qindra mijëra punëtorë me pagë të ulët për viza afatshkurtra, pa qenë e nevojshme t’i pranojë ata si emigrantë.

Kritikët e programeve të trajnimit thonë se është i pafalshëm abuzimi i agjencive të paskrupullta. Në shtator tre vietnamezë kanë hedhur në gjyq punëdhënësin e tyre pasi nuk I kishte vënë në dijeni se çfarë pune i priste në Japoni. Atyre u duhej të pastronin pranë Centralit Bërthamor Fukushima Daiichi ku mund të ishin të ekspozuar ndaj rrezatimit.
Për të bindur votuesit konservatorë, kryeministri Shinzo Abe ka argumentuar se programi i vizave “nuk është një politikë emigracioni”, sepse punëtorët e huaj nuk do të jenë atje përgjithmonë. Më pak i promovuar është se ligji do t’i lejojë disa punëtorë të zgjasin vizat e tyre për një kohë të pacaktuar dhe me gjasa ata mund të vendosen përgjithmonë në Japoni, duke supozuar se ata mund të kalojnë testet e gjuhës dhe aftësive. Detajet janë të paqarta, por sado e ngushtë të jetë rruga për qëndrim të përhershëm, ekziston — për marangozët dhe saldatorët, jo vetëm për bankierët dhe inxhinierët e kjo paraqet një ndryshim rrënjësor.

Burokratët në pesë ministri të Tokios dhe të paktën 14 departamente janë duke elaboruar detajet. Deri në fund të gushtit, Agjencia e Shërbimeve të Emigracionit kishte dhënë vetëm 205 viza të reja, më shumë se një e treta e të cilave u shkuan njerëzve tashmë në vend. Kouichi Takeuchi, i cili drejton GlobalPoëer Inc., një kompani private, fajëson burokracitë. “Ka male me shkresa,” thotë ai. —Jason Clenfield

Van Linh Nguyen: La Vietnamin për një punë në ndërtim në Japoni

KI-Star Real Estate Co, në veri të Tokios në prefekturën Saitama, ndërmjetëson punën në ndërtim, por mungesa e forcës së punës ndikoi në rritjen e pagave. Në vitin 2013 zhvilluesi filloi të sjellë zdrukthëtarët nga Vietnami, të cilët paguheshin më lirë.

Njëri prej tyre ishte Van Linh Nguyen, një riparues mjetesh nga Hanoi. 32-vjeçari tani menaxhon një ekip prej 46 punëtorësh vietnamezë. “Unë dua që ai të bashkohet me menaxhimin,” thotë Mamoru Sonobe, drejtuesi i biznesit të ndërtimit të KI.

Kjo ide është më e besueshme tani që është Japonia ka çelur një shpresë për qëndrimin e përhershëm. Nguyen ka një vizë që e lejon atë të punojë në vend për më shumë se ardhshme. (Ai më vonë mund të jetë në gjendje ta shndërrojë atë leje në një leje qëndrimi të përhershme.)

Kur mbarova shkollën e mesme, shkova në një shkollë tregtare në Hanoi, ku mësova se si të rregulloja mjetet. Mësuesi më ofroi punë në një dyqan riparimi. Kam fjetur në një papafingo të vogël sipër dyqanit. Kam punuar shumë për rreth dy vjet, por kur kërkova rritje page, shefi im më injoroi. Fillova të ndjehem jo mirë.

Nuk dija asgjë për Japoninë. Por shoku im kishte punuar për kompaninë Suzuki në një qytet afër malit Fuji. Ai tha se fitonte shumë, rreth 1,200 dollarë në muaj, që ishte më shumë se 10 herë ajo që fitoja unë në vendin tim. Shoku im më tha nëse doja të provoja të punoja në një vend të huaj, kishte shumë zgjedhje. Mund të shkoja në Tajvan ose Korenë e Jugut, por Japonia paguante më mirë.

Kam aplikuar në një agjenci që promovon shkëmbimin ndërkombëtar. I pagova agjencisë 1.5 milion jen për të shkuar në Japoni. Nuk e kisha vetë të gjithë shumën, kam marrë hua nga vëllezërit dhe motrat dhe nga banka. Ishte investimi më i madh që kishte bërë familja ndonjëherë dhe mu deshën dy vjet që tua ktheja paratë mbrapsht.

Kisha frikë fillimisht. Isha vetëm, rrethohesha vetëm nga japonezë. Nuk e flisja gjuhën. Por unë punoja me ta çdo ditë, dhe ata silleshin mirë me mua.

Nisa të përmirësoja gjuhën dhe të lexoja projektet. I përktheja të gjitha fjalët në Vietnamisht, i hidhja në një fletore dhe i mësoja përmendësh. Pas rreth pesë muaj studimi në zyrë, fillova të ndjehem mirë. Tani, përveç punës për të cilën u pagova në fillim, jam në gjendje të bëj gjithçka që duhet për të ndërtuar një shtëpi. Unë kam ndërtuar rreth 50 deri më tani.

“Tetëdhjetë përqind e e emigrabtëve duan të qëndrojnë. … Këtu ia del ”
Një nga klientët tanë është një inxhinier Vietnamez që ka qenë këtu një kohë të gjatë. Nuk e dija që po ndërtonim shtëpinë për një djalë Vietnamez. Shkova në vendin e punës dhe kuptova se kush ishte blerësi. Dua që një ditë të jem edhe unë në vend të tij.
Presidenti gjithmonë thotë, “Vazhdoni të punoni kështu, ne duam që ju një ditë të bëheni rezident i përhershëm dhe të punoni me kompaninë.” Tetëdhjetë përqind e jona dëshiron të qëndrojë në Japoni. Është mirë për ne. Këtu ka spitale, dyqane komoditet, rrugët janë të sigurta. Nuk ka asnjë krim.

Emigrimi në Kanada

Kanadaja mirëpriti 321 mijë imigrantë vitin e kaluar, numri më i madh që prej vitit 1913. Pothuajse 60% ishin emigrantë ekonomikë të zgjedhur për potencialin e tyre për të hedhur rrënjët në një tokë ku temperaturat e dimrit bien tmerrësisht deri në ngrirje.
Kanadaja nuk ka qenë përherë selektive për njerëzit që do të mirëpriste.

Pas disa dekadash emigracioni të pakontrolluar nga Europa e pasluftës, Stephanie Bangarth, një profesor i asociuar i historisë në Universitetin Perëndimor në Londër, thotë se gjithçka nisi të ndryshonte në përzgjedhjen e emigrantëve, të cilët duhet të kontribuonin në ekonominë e vendit. Në vitin 1967 qeveria inicioi një sistem pikësh që vlerësonte shtetasit që aspirojnë për të hyrë në Kanada. Kriteret kishin të bënin me moshën, aftësinë e gjuhës dhe aftësitë për punë.

Tabloja e përgjithshme ka mbetur e njëjtë, megjithëse rregullat janë ndryshuar shumë herë për të reflektuar përparësitë sipas kontekstit. Sipas një raporti të fundit nga Organizata për Bashkëpunim Ekonomik dhe Zhvillim, qasja e Kanadasë “shihet gjerësisht si një model roli për menaxhimin e suksesshëm të emigracionit.”

Daniel Béland, në Universitetin McGill në Montreal, thotë se metoda e Kanadasë e ka bërë emigracionin më pak përçarës sesa në vendet e tjera. “Ekziston një mbështetje e fortë për emigracionin ekonomik, që është e rëndësishme për vendin, demografikisht dhe ekonomikisht,” thotë ai.

Ashtu si shumë ekonomi të zhvilluara, Kanadaja përballet me perspektivën e niveleve të ulëta të lindshmërisë dhe moshimin e popullsisë.
Nëse emigracioni do të ndalet tërësisht, forca e punës mund të humbasë 100,000 punëtorë në vit duke filluar nga viti 2026, sipas një raporti nga Bordi i Konferencës i Kanadasë, një grup studimi me bazë në Otava. Tashmë, më shumë se 580 mijë vende pune në ekonominë 1.7 trilionë dollarë nuk janë të zëna.

Emigracioni është bërë veçanërisht kritik për industrinë e teknologjisë në Kanada. Për të ndërtuar kompani më të mëdha, vendi ka nevojë për mendjet më të mprehta, thotë Chris Arsenault, pranë Inovia Capital Inc., një firmë e kapitalit të ndërmarrjeve me qendër në Montreal. “Kanada ka një mundësi të artë. Gjithmonë kemi integruar mirë kultura të ndryshme; ne kemi qenë gjithmonë një forcë përsa i përket emigracionit, “thotë ai. “Tani ne duhet t’i japim një shtysë teknologjisë për të tërhequr njerëz që kanë një kapacitet të lartë për të evoluuar shpejt.”

Kjo po ndodh tashmë nën një rindërtim të sistemit të pikave (2015) që prezantoi një mënyrë të përshpejtuar të quajtur Express

Kandidatët plotësojnë një pyetësor të shkurtër në internet që përcakton nëse ato plotësojnë kërkesat minimale. Nëse e bëjnë këtë, ata plotësojnë një profil të hollësishëm, i cili gjeneron një rezultat që përdoret për të renditur aplikantin sipas grupit të përkatësisë. (Maksimumi është 1.200, por në praktikë ndërprerja ka qenë më afër 460.)
Aplikantët nga mosha 20 deri në 29 vjeç kapin një rezultat më të mirë prej 110 pikësh në kategorinë e moshave. Në seksionin e arsimit, një diplomë master vlen 135 pikë nga 150. Përvoja e punës në Kanada vlen sa 80 pikë. Dhe aftësia në anglisht, frëngjisht, ose në të dyja gjuhët bartin një maksimum 160 pikë. Një ofertë pune nga një punëdhënës kanadez në vend fiton kredi shtesë.

Çdo dy javë ose më shumë, qeveria identifikon se sa njerëz do të duhet të pranohen për të aplikuar që të qëndrojnë në Kanbda. Aplikantët kanë 60 ditë kohë për të paraqitur dokumente mbështetëse. Dosjet e tyre përpunohen në rreth gjashtë muaj. Vitin e kaluar, 17% e kandidatëve kanë punuar si inxhinierë softuerësh, analistë informatike ose programues kompjuterash. Pothuajse gjysma ishin nga India, Kina dhe Nigeria. (Vlen të përmendet se para futjes së sistemit të pikave ata që pranoheish ishin nga raca e bardhë.)
Sistemi i Kanadasë nuk është i përsosur. Rrëfime të shumta të mjekëve dhe inxhinierëve, thonë se dokumentet e tyre nuk njihen nga shoqatat profesionale të Kanadasë dhe nuk janë në gjendje të punojnë.

Osman Ansari punon si menaxher i projektit në kompaninë fintech Koho Financial Inc. në Toronto. 30-vjeçari erdhi në Kanada në 2015 nga Karaçi për të studiuar. Arritja e një statusi të përhershëm ishte, thotë ai, “një rrugë e fortë”.
Unë po vij nga Pakistani, ku në thelb kemi qenë në gjendje lufte që nga 11 shtatori. Unë e dua Pakistanin, është vendi im, por kam dashur të jetoj në një vend ku do të kisha paqe.
Plani fillestar ishte të shkoja në Sh.B.A, sepse një pjesë e madhe e familjes sime jeton atje. Por ka shumë histori tmerri që vijnë nga Amerika në lidhje me emigracionin. Kostoja e shkollës është e çmendur. Fillova të hulumtoja se çfarë është më e mirë për mua në aspektin e emigracionit, në drejtim të perspektivës së punës, dhe Kanadaja ishte zgjidhja më e mirë.
U pranova në programin MBA. Kam aplikuar për leje studimi, e cila më erdhi për dy muaj. Unë u transferova në Toronto. Mbaj mend saktësisht kohën dhe ditën: Aeroplani im aterroi në 5:07 p.m. më 30 gusht 2015.

Brenda muajit rashë në dashuri me vendin.

E doja shkollën, i doja njerëzit që takova atje. Unë po vij nga një qytet që është kryesisht një shkretëtirë, kështu që ndryshimi i temperatures që shkoni nga + 40C në −40C — ishte diçka që më duhej kohë të mësohesha.

Unë u diplomova në vitin 2017. U kualifikova për një leje pune tre-vjeçare. Fillova të punoja në një startup në fushën e teknologjisë.
Nga janari deri në dhjetor 2018, unë po aplikoja për një tjetër punë.
Unë po bëja një punë me rrogë minimale. Ka njerëz që janë diplomuar nga shkollat kanadeze që kanë jetuar dhe punuar këtu tërë jetën e tyre. Do të ketë një konkurrencë domethënëse.
Unë aplikova për qëndrim të përhershëm në Shtator 2018. Mora aprovimin në gusht të vitit 2019.

Emigrantët e Venezuelës

Më shumë se 4 milion Venezuelë kanë ikur nga atdheu i tyre vitet e fundit për t’i shpëtuar urisë dhe dhunës. Çdo ditë rreth 5,000 të tjerë bashkohen me një eksod që, me ritmin e tij aktual, i tejkalon 6.3 milion refugjatë të krijuar nga lufta civile Siriane.
Përfaqësuesit e qeverive të vendeve pritëse janë takuar në mënyrë të përsëritur për të adresuar fluksin e emigrantëve, që ka tensionuar situatën dhe ka shkaktuar tensione në një rajon ku rritja ekonomike ka qenë e dobët në vitet e fundit.

Vendet e Amerikës së Jugut deri më tani nuk kanë arritur të gjejnë një përgjigje të koordinuar. Në vend të kësaj, qeveritë kanë lëvizur për të forcuar kontrollet e emigracionit.

Kolumbia, e cila ndan një kufi 1.400 milje me Venezuelën, është goditur më rëndë nga kriza e refugjatëve, duke pranuar 1.6 milion emigrantë Venezuelianë, të cilët tani përbëjnë rreth 3% të popullsisë, nga pothuajse asnjë pesë vjet më parë.

Qeveria kolumbiane vlerëson se ka paguar 1.5 miliard dollarë – një shifër e barabartë me 0.5% të produktit të brendshëm bruto – për t’u kujdesur për emigrantët. Një fond refugjatësh i krijuar nga Banka Botërore, Kombet e Bashkuara dhe Banka Islamike e Zhvillimit miratoi një grant 31.5 milion dollarë për Kolumbinë në prill. Ndërkohë, donatorët ndërkombëtarë kanë premtuar 340 milion dollarë ndihma humanitare për të ndihmuar emigrantët Venezuelas në Kolumbi dhe gjetkë. Sidoqoftë, këto shifra janë të ulta përballë më shumë se 23 miliardë dollarëve që vendet dhe organizatat shumëpalëshe të angazhuara për të ndihmuar sirianët të ikin nga vendi i tyre i shkatërruar nga lufta në pesë vitet e para të eksodit.

Rreth 600 mijë venezuelianëve në Kolumbi u janë lëshuar leje që u lejojnë atyre të punojnë dhe të kenë akses në kujdesin shëndetësor. / Bloomberg

 

Më Shumë