.png)
Gazeta Si – Në qershor, Donald Trump luajti në mënyrë të sigurt. Deklaratat e tij rreth një dialogu të mundshëm me Iranin, kishin dhënë iluzionin se një konflikt mund të shmangej. Por më pas ai vendosi ndryshe, duke u përpjekur të gjente bombardues.
Historia, siç ndodh shpesh në Lindjen e Mesme, e përsërit modelin dhe sjell një periudhë pasigurie. Nga njëra anë, ekziston frika nga një sulm dhe reagimi i Pasdaran-it; nga ana tjetër, ekziston shpresa se kujdesi do të mbizotërojë.
Gjithashtu, sepse ka përpjekje nga ndërmjetësuesit e interesuar, ndërsa shumë ambasada po zvogëlojnë stafin, duke nxitur indirekt frikën.
“The Donald”, me tonin e tij të zakonshëm alternativ, u premtoi mbështetje konkrete protestuesve: ndihma është duke ardhur, tha ai, duke njoftuar pezullimin e kontakteve me Teheranin.
Ky mesazh i dyfishtë u pasua nga komentues që renditën se çfarë mund të bënte ai pas një konsultimi të ri me stafin e tij. Pentagoni ka hartuar plane ndërhyrjeje – muaj më parë – me objektiva minimale dhe maksimale.
Janë planifikuar bastisje kundër simboleve të represionit: kazermave të rojeve ose milicisë Basij, zyrtarëve, selisë së policisë.
Bazat e raketave, qendrat e komandës dhe kontrollit, aeroportet dhe portet po ngrihen. Dhe, një hap më lart, udhëheqësit e Republikës Islamike. Megjithatë, ata kanë miratuar kundërmasat e tyre për të siguruar vazhdimësinë: sipas “New York Times”, udhëheqësi Khamenei ka emëruar tre individë të gatshëm ta zëvendësojnë atë nëse ai eliminohet.
Një veprim i parashikueshëm, por edhe më urgjent pasi izraelitët konfirmuan se e kishin vendosur atë në vijën e zjarrit.
Infrastruktura energjetike ose sistemet që rregullojnë jetën e përditshme mund të bëhen gjithashtu shënjestra.
Ky është skenari i një sulmi kibernetik, i cituar nga mediat amerikane: një akt që duhet të paraqitet si një formë solidariteti konkret.
Paralelisht, po shqyrtohet mundësia e dërgimit të pajisjeve Starlink për të lehtësuar komunikimet e opozitës.
Në fakt, Elon Musk po e ofron shërbimin falas, pasi ka hequr tarifën e abonimit për iranianët. Përveç se ka një problem të rëndësishëm: autoritetet kanë kryer një fushatë masive për të neutralizuar pajisjet duke përdorur zbulimin me dronë, bllokimin e sinjalit me teknologji ruse dhe sanksione të rënda për këdo që kapet me një nga këto “stacione”. Akuza është spiunazh për Izraelin, me një dënim prej dhjetë vjetësh burg.
Analistët theksojnë disa aspekte.
1) Mungesa e njohur e një aeroplanmbajtëseje; ato të disponueshme janë në Azi dhe Karaibe.
2) Qëndrimi i aleatëve arabë (Arabia Saudite, Katari, Omani) dhe Turqisë: është një kor kundër sulmit, sepse rajoni është tashmë shpërthyes dhe nuk ka nevojë për më shumë fuqi zjarri. Kjo është arsyeja pse ata janë të zënë duke gjetur alternativa.
3) A përkthehet kundërshtimi ndaj bastisjes në një ndalim të përdorimit të shumë bazave amerikane në Gjirin Persik?
4) Një inkursion me bombardues strategjikë që ngrihen nga Shtetet e Bashkuara dhe kthehen “në shtëpi” me ndihmën e furnizuesve ose mbështetje për aeroplanmbajtëset në Oqeanin Indian, është gjithmonë i mundur. Apo lëshimi i raketave lundruese nga njësitë detare. Po flasim për një teatër me gati 40,000 ushtarë amerikanë, radarë, mbrojtje antiraketë, avionë luftarakë dhe një ushtri spiunësh.
5) Dyshime për pasojat: a do ta ndryshonte një bastisje situatën në favor të protestuesve, apo do t’u jepte më shumë pretekste xhelatëve të tyre për të vrarë?
Këto pyetje janë të ndërthurura me kryesoren: çfarë dëshiron të arrijë Shtëpia e Bardhë? Kjo është arsyeja pse disa po sugjerojnë një qasje më pak ekstreme, me sanksione, punë të “pisët” nga CIA dhe lëvizje që do të trimërojnë një opozitë pa udhëheqës.
Por Trump gjithmonë ka nevojë për një rezultat për të mburrur, pavarësisht se sa i përkohshëm apo i thellë është. Është sundimi i botës së tij në dukje të padisiplinuar.
Pastaj është hakmarrja nga Irani, i cili, pavarësisht se pësoi goditje shkatërruese në qershor, demonstroi aftësinë e tij për të vendosur një numër të madh raketash tokë-tokë me rreze të gjatë veprimi, duke shpuar ombrellën mbrojtëse të Izraelit.
Pa përmendur kërcënimin e bllokimit të Ngushticës së Hormuzit, me pasoja alarmante ekonomike. Dhe ka mundësi për operacione klandestine, të planifikuara prej vitesh, por të mbajtura në rezervë pikërisht në pritje të një përshkallëzimi.
Garda Revolucionare ka burimet e saj, të mjaftueshme për të dërguar një sinjal rezistence kur jashtë vendit flitet për një sistem të vdekur, të ngulitur në llogoren e fundit.
Përshtati: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
