.png)
Gazeta Si – “Jemi gati”, “mund të godasim”, “ka vend për një marrëveshje”, “keni 48 orë ose do t’ju shkatërrojmë”, “është koha të ndalemi”.
Brenda njëzet ditësh, Donald Trump ka thënë gjithçka dhe të kundërtën e saj mbi krizën me Iranin, duke alternuar kërcënime, propozime dhe armëpushime në një sekuencë deklaratash që e kanë shqetësuar botën.
21 mars – 48 orë për Hormuzin
Në një postim në rrjetet sociale, Trump kërcënoi Iranin, duke i dhënë 48 orë kohë që të “HAPË PLOTËSISHT Ngushticën” (Ngushticën e Hormuzit) ose Shtetet e Bashkuara “do të shkatërrojnë termocentralet, duke filluar nga më i madhi!”
Në të njëjtën kohë, Ali Mousavi, përfaqësuesi i përhershëm i Iranit në Organizatën Ndërkombëtare Detare, deklaroi se ngushtica ishte “e hapur për të gjithë”, përveç armiqve të vendit të tij.
Zyrtarë të tjerë iranianë e paralajmëruan Trumpin se sulmet ndaj infrastrukturës energjetike do të konsideroheshin një sulm i drejtpërdrejtë ndaj popullit iranian dhe se Irani do të hakmerrej duke u hakmarrë kundër SHBA-ve.
23 mars – bisedime produktive
Dy ditë pas lëshimit të kërcënimit të parë, Trump pretendon se Shtetet e Bashkuara kanë zhvilluar bisedime “produktive” me Iranin dhe i kanë urdhëruar Pentagonit të shtyjë çdo sulm ndaj termocentraleve dhe infrastrukturës energjetike iraniane për pesë ditë. Zyrtarët iranianë mohojnë publikisht se bisedime të tilla janë duke vazhduar.
26 mars – vonesa
Ndërsa aksionet e Wall Street-it ranë ndjeshëm, Trump e shtyu përsëri afatin për ultimatumin e tij me 10 ditë, këtë herë deri më 6 prill në orën 8:00 të mbrëmjes sipas orës amerikane, duke thënë se kishte “pezulluar planin për shkatërrimin e termocentraleve” me kërkesë të qeverisë iraniane.
30 mars – linja e ashpër
Edhe pse Trump flet për “përparim të madh” në negociatat për t’i dhënë fund luftës, ai njëkohësisht ngre tonin e konfliktit, duke thënë se nëse Ngushtica nuk hapet, “ne jemi gati të bëjmë atë që është e nevojshme”.
Shtetet e Bashkuara, deklaron ai, do të shkatërrojnë të gjitha termocentralet dhe puset e naftës iraniane, si dhe ishullin Kharg, qendrën kryesore të eksportit të naftës së Iranit dhe “ndoshta të gjitha” impiantet e shkripëzimit.
Trump hap fazën më akute të krizës, duke vendosur një vijë të qartë dhe të padiskutueshme: “Do të jetë e shpejtë”, “Do të jetë vendimtare”.
Mesazhi është ai i një ndërhyrjeje të shkurtër dhe të kontrolluar, me Shtetet e Bashkuara në gjendje të diktojnë kohën dhe rezultatet.
31 mars – shtrëngimi ndaj Europës
Trump pretendon se është afër fitores, por papritmas deklaron se nuk është i interesuar ta rihapë Ngushticën e Hormuzit.
“Nuk do të zgjasë shumë; po i shkatërrojmë, po i njollosim – shfarosje totale. Nuk na duhet të qëndrojmë gjatë atje, por ende kemi punë për të bërë për të shkatërruar armët e tyre, atë që ka mbetur nga aftësia e tyre për të goditur. Ngushtica? Do të rihapet automatikisht kur të largohemi. Na intereson që Irani të mos ketë armë bërthamore. Sa i përket Ngushticës, le të shkojnë vendet që e përdorin dhe ta rihapin atë”.
31 mars – kalimet e para
“Do të shohim çfarë ndodh”, “shumë opsione në tryezë”. Gjuha e presidentit ndryshon ton, duke pretenduar se Irani ka kërkuar një armëpushim, të cilin Teherani e mohon kategorikisht.
Siguritë e ditëve të para zëvendësohen nga një formulim më i hapur dhe më pak përfundimtar. Trump nuk flet më vetëm për forcën, por prezanton idenë e një situate në zhvillim, në të cilën opsionet nuk janë mbyllur ende.
Megjithatë, presidenti shkruan në mediat sociale se Shtetet e Bashkuara të Amerikës do të merrnin në konsideratë një armëpushim vetëm kur Ngushticat të jenë “të hapura, të lira dhe të pastra”.
Ai shton: “Deri atëherë, ne po e bombardojmë Iranin deri sa ta bëjmë pluhur, ose, siç thonë ata, ta kthejmë përsëri në epokën e gurit!!!”.
2 prill – marrëveshje e mundshme
“Ka vend për marrëveshje”, “mund të gjejmë një zgjidhje”, “mund të përfundojë shpejt”. Ndryshimi i qëndrimit të Shtëpisë së Bardhë bëhet i qartë.
Nga premtimi i veprimit “të shpejtë dhe vendimtar”, lind mundësia e negociatave. Fundi i konfliktit nuk evokohet më përmes fitores ushtarake, por përmes një marrëveshjeje.
3 prill – kontaktet
“Po flasim”, “ka kontakte”. Diplomacia hyn hapur në bisedime. Trump nënkupton se një kanal tashmë ekziston, ndërsa presioni ushtarak mbetet në sfond si levë. Ky është momenti i parë në të cilin dy linjat – forca dhe negociata – fillojnë të mbivendosen.
4 prill – kërcënimi
Presidenti përdori rrjetet sociale rreth orës 10 të mëngjesit, duke deklaruar se “koha po mbaronte”. “Irani ka 48 orë para se të shpërthejë e gjithë kjo. Hapni Hormuzin ose përballuni me pasojat”.
Postimi i tij erdhi pasi ai kishte lëshuar disa deklarata kontradiktore në lidhje me Ngushticën në ditët e mëparshme, duke sulmuar herë aleatët për dështimin për ta rihapur atë dhe duke pohuar se ajo do të rihapej natyrshëm.
5 prill – ultimatumi
Të dielën e Pashkëve, Trump lëshon disa deklarata për shtypin dhe në mediat sociale, duke deklaruar se Shtetet e Bashkuara kanë vendosur afatin për të martën, 7 prill, në orën 8:00 të mbrëmjes ET, që është e mërkura, 8 prill, në orën 3:30 të mëngjesit në Teheran.
Presidenti gjithashtu poston një mesazh vulgar dhe ofendues në mediat sociale në ditën më të shenjtë në kalendarin e krishterë, duke kërkuar që Irani të hapë Ngushticat, përndryshe “ne do ta hedhim në erë të gjithë vendin”, thotë ai, duke kërcënuar me shkatërrimin sistematik të infrastrukturës: “ura”, “centrale elektrike”, “gjithçka”. Ky është momenti kur vija ngurtësohet: jo më vetëm deklarata, por një numërim mbrapsht për sulmin.
6 prill – pritja
Presidenti mban një konferencë për shtyp në të cilën ai kërcënon vazhdimisht udhëheqjen iraniane nëse nuk arrin një marrëveshje me Shtetet e Bashkuara. “I gjithë vendi mund të zhduket brenda një nate të vetme dhe ajo natë mund të jetë nesër”, thotë Trump.
7 prill – “Një qytetërim i tërë do të vdesë sonte”
Bota dridhet. Trumpi kthehet te gjuha më ekstreme: “Sonte, një qytetërim do të zhduket”. Kjo frazë vjen në prag të afatit të caktuar për sulmin dhe e çon krizën në kulmin e saj, pas ditësh ultimatumesh, vonesash dhe ofertash.
Përshtati: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje