.png)
Nga Gazeta ‘Si’- Reagimi i Rusisë ndaj diplomacisë së “anijeve luftarake” të Shteteve të Bashkuara në Venezuelë ka qenë çuditërisht i zbehtë, sidomos për standardet e Kremlinit, duke dhënë më shumë përshtypjen e një reagimi formal sesa një qëndrimi të fortë politik.
Ministria e Jashtme ruse u mjaftua me gjuhën e zakonshme, duke lëshuar deklarata për “kërcënime të hapura neokoloniale dhe agresion të armatosur të jashtëm”.
Sigurisht, ajo kërkoi që SHBA të lironte Nicolás Maduron e kapur dhe zëvendëskryetari i Këshillit të Sigurimit të Rusisë, Dmitry Medvedev, e quajti të gjithë operacionin “të paligjshëm” — por komentet e tij përmbanin edhe një nuancë admiruese.
Medvedev foli për qëndrueshmërinë e presidentit amerikan Donald Trump dhe për mënyrën se si ai po mbron hapur interesat kombëtare të Amerikës. Po aq domethënëse është edhe fakti se presidenti rus Vladimir Putin ende nuk ka komentuar drejtpërdrejt kapjen e ish-aleatit të tij.
Ndërkohë, Kremlini nuk humbi kohë për të mbështetur ish-zëvendëspresidenten Delcy Rodríguez si udhëheqëse e përkohshme e Venezuelës, vetëm dy ditë pasi Maduro u dërgua në një qeli burgu në Nju Jork.
Në përgjithësi, do të pritej një reagim shumë më i fortë. Në fund të fundit, aleanca e Putinit me Venezuelën daton që nga viti 2005, kur ai përqafoi publikisht shefin e Maduron, Hugo Chávez. Dy vendet nënshkruan një sërë marrëveshjesh bashkëpunimi në vitin 2018; Rusia i shiti Venezuelës pajisje ushtarake me vlerë miliarda dollarë; dhe marrëdhëniet u forcuan edhe përmes stërvitjeve të përbashkëta ushtarake provokuese.
“Bota unipolare po shembet dhe po përfundon në të gjitha aspektet, dhe aleanca me Rusinë është pjesë e përpjekjes për të ndërtuar një botë multipolare,” deklaronte Maduro në atë kohë. Nga viti 2006 deri në 2019, Moska i akordoi Venezuelës rreth 17 miliardë dollarë kredi dhe hua.
Atëherë pse kjo përmbajtje retorike tani? Duket se gjithçka lidhet me pazare, të paktën nga këndvështrimi i Kremlinit.
Moska me shumë gjasa nuk dëshiron të acarojë marrëdhëniet me Uashingtonin për Venezuelën, në një kohë kur po konkurron drejtpërdrejt me Kievin për favorin e Trumpit. Më mirë që Trumpi të humbasë durimin me presidentin ukrainas Volodymyr Zelenskyy dhe ta “hedhë nga varka” atë, sesa Putinin.
Gjithashtu, Rusia nuk ka aspak interes të reklamojë një ndërhyrje të suksesshme ushtarake amerikane, e cila vetëm sa do të nxirrte në pah pafuqinë e saj në Amerikën Latine dhe dështimin për të mbrojtur një aleat të dikurshëm.
Në fakt, ka arsye të forta për të dyshuar se Kremlini e ka përjetuar si tejet poshtëruese largimin kirurgjik të Maduron dhe shfaqjen mbresëlënëse të forcës së fortë amerikane. Siç raportoi POLITICO javën e kaluar, ultranacionalistët dhe militaristët e linjës së ashpër në Rusi reaguan ashpër: “E gjithë Rusia po pyet veten pse ne nuk veprojmë me armiqtë tanë në të njëjtën mënyrë,” shkroi filozofi neo-imperialist Aleksandr Dugin, duke këshilluar Rusinë ta bëjë “si Trumpi, por më mirë se Trumpi. Dhe më shpejt.”
Edhe zëdhënësja e Kremlinit, Margarita Simonyan, pranoi se kishte arsye “për të qenë xheloz”.
Nga perspektiva ruse, ky reagim është i kuptueshëm — veçanërisht nëse merret parasysh se “operacioni special ushtarak” i Putinit në Ukrainë ka qenë menduar si një mision i shpejtë “prerjeje koke”: largimi i Zelenskyyt dhe vendosja e një figure pro-Kremlinit në pushtet. Katër vite më vonë, megjithatë, lufta nuk ka asnjë fund në horizont.
Në thelb, bëhet fjalë për një demonstrim të fuqisë ushtarake amerikane që nxjerr në pah kufijtë e efektivitetit ushtarak të Rusisë. Atëherë, pse duhet të tërhiqet vëmendja ndaj kësaj?
Sipas Bobo Lo — ish-zëvendësshef i misionit australian në Moskë dhe autor i librit “Rusia dhe Çrregullimi i Ri Botëror” — ka edhe shpjegime të tjera për këtë përmbajtje retorike.
“Largimi i Maduros është mjaft i turpshëm, por le të jemi realistë: Amerika Latine është zona më pak e rëndësishme për politikën e jashtme ruse,” thotë ai.
Për më tepër, operacioni amerikan ka “një sërë pasojash të paqëllimshme, por përgjithësisht pozitive për Kremlinin. Ai e largon vëmendjen nga konflikti në Ukrainë dhe ul presionin ndaj Putinit për të bërë lëshime. Ai legjitimon përdorimin e forcës për ndjekjen e interesave jetike kombëtare ose sferave të ndikimit. Dhe delegjitimon nocionin liberal të rendit ndërkombëtar të bazuar në rregulla,” shpjegon Lo.
Edhe Fiona Hill, eksperte për Rusinë në Institutin Brookings dhe ish-zyrtare e Shtëpisë së Bardhë gjatë mandatit të parë të Trumpit, ndan të njëjtin këndvështrim: “Rusia thjesht do ta shfrytëzojë përdorimin e forcës nga Trumpi në Venezuelë — dhe vendosmërinë e tij për ta drejtuar vendin nga larg — për të argumentuar se nëse Amerika mund të jetë agresive në ‘oborrin e saj’, e njëjta gjë vlen edhe për Rusinë në ‘afërsinë e saj’.”
Madje, që në vitin 2019, Hill i kishte thënë një paneli të Kongresit se Kremlini kishte sinjalizuar gatishmëri për një shkëmbim: Venezuelë kundrejt Ukrainës.
E gjithë kjo i ngjan dy bosëve mafiozë që negociojnë ndarjen e territorit në mënyrë indirekte, përmes veprimeve dhe njerëzve të tyre.
Për Kremlinin, rezultati kryesor në Venezuelë “nuk është humbja e një aleati, por konsolidimi i një logjike të re në politikën e jashtme amerikane nën administratën Trump — një logjikë që i jep përparësi forcës dhe interesave kombëtare mbi ligjin ndërkombëtar,” thekson Qendra për Strategji të Reja Euroaziatike, e lidhur me kundërshtarin e vjetër të Putinit, Mikhail Khodorkovsky.
“Pavarësisht dëmtimit të reputacionit dhe disa humbjeve të vogla ekonomike afatshkurtra, Kremlini ka arsye të jetë, në përgjithësi, i kënaqur me zhvillimet e fundit: përmes veprimeve të tij, Trumpi ka miratuar në praktikë një model rendi botëror ku forca ka përparësi ndaj ligjit ndërkombëtar.”
Dhe që nga rrëzimi i Maduron, bashkëpunëtorët e Trumpit e kanë bërë këtë edhe më të qartë. Duke shpjeguar pse SHBA duhet të “zotërojë” Groenlandën, pavarësisht se çfarë mendojnë groenlandezët, Danimarka apo kushdo tjetër, zëvendësshefi me ndikim i stafit të Shtëpisë së Bardhë, Stephen Miller, tha për CNN: “Ne jetojmë në një botë… që qeveriset nga forca, nga pushteti, nga fuqia.”
Kjo është një gjuhë që Putini e kupton shumë mirë. Le të fillojnë pazaret — duke nisur nga Irani.
Burimi: Politico/Përshtati Gazeta Si
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
