‘Në garë me kohën’, ofensiva e Izraelit kundër Hamasit hyn në fazën vendimtare

Nga Gazeta ‘Si’-Në 1 dhjetor Izraeli filloi atë që mund të ishte faza më vendimtare në luftën e tij në Gaza.

Armëpushimi njëjavor me Hamasin përfundoi herët atë mëngjes dhe forcat e tij filluan sulmet në bastionet kryesore të mbetura në të gjithë brezin bregdetar. Taktikat do të jenë të ndryshme në këtë fazë, por për shumë njerëz që shikojnë numrin në rritje të të vdekurve palestinezë, kjo do të jetë pak e rëndësishme.

Izraeli është shumë i vetëdijshëm se koha dhe mbështetja për ofensivën e tij në Gaza po mbarojnë – dhe se ai ka një sërë synimesh të pamundura për t’i arritur përpara se të ndodhë kjo.

Në veri, ku Izraeli kishte nën kontroll pjesën më të madhe të qytetit tashmë të shpopulluar të Gazës, ai filloi sulmet ajrore në lagjen Shujaiya dhe kampin e refugjatëve Jabalia. Shumica e luftëtarëve të mbetur të Hamasit në veri besohet të jenë të strehuar në ato zona.

Në jug, Izraeli ka goditur ndërtesat në Khan Younis, vendlindja e Yahya Sinwar dhe Muhammad Deif, udhëheqësit më të lartë të Hamasit në Gaza, ku të dy tani besohet se fshihen. Më 3 dhjetor, tanket e Forcave të Mbrojtjes të Izraelit (IDF ) u vunë re në periferi të qytetit, ndërsa ofensiva e saj tokësore, deri tani e kufizuar kryesisht në veri, dukej se po zgjerohej.

Izraeli vrau mbi 700 palestinezë në ditën e dytë të luftimeve pas përfundimit të armëpushimit, tha për Al Jazeera zyra e mediave e qeverisë së territorit të Hamasit. Rreth 15.500 palestinezë janë vrarë në Gaza që nga 7 tetori. Gjatë armëpushimit Izraeli lejoi mbi 300 kamionë që transportonin ndihma të hynin në Gaza çdo ditë; tani nuk po hyjnë më, si përpara pauzës së luftimeve. Zyrtarët izraelitë thonë se është në punë një plan për të zgjeruar në masë të madhe ofrimin e ndihmës (deri më tani kjo ende nuk është materializuar në ndonjë gjë më konkrete.)

Në mënyrë private, zyrtarët izraelitë të sigurisë pranojnë se forcat e armatosura të vendit të tyre po nxitojnë të veprojnë përpara se të mbyllet “dritarja e legjitimitetit”. Ata e dinë se nuk mund të mbështeten pafundësisht në mbështetjen ndërkombëtare për fushatën ushtarake të Izraelit në Gaza. 

Kjo mbështetje, e udhëhequr nga Amerika, po gërryhet me shpejtësi përballë numrit të përgjakshëm të jetëve të civilëve në Gaza. Në një vizitë në Izrael më 30 nëntor, Antony Blinken, sekretari amerikan i shtetit, ua bëri të qartë anëtarëve të kabinetit të luftës së kryeministrit Binyamin Netanyahu se nuk do të kishin “muajt” që thonë se u duhen për të përfunduar punën.

Blinken tha gjithashtu se administrata po vëzhgonte nga afër për të parë nëse Izraeli po bënte më shumë për të minimizuar viktimat civile dhe për të lehtësuar rrjedhën e ndihmave për mbi 2 milionë palestinezë në Gazën jugore. 

Anëtarë të tjerë të administratës së Joe Biden e kanë përsëritur këtë pikë. Nëse Izraeli duket se po i plotëson këto kushte, do të përcaktojë se për sa kohë – dhe sa plotësisht – Amerika do të vazhdojë të ofrojë mbështetje për ofensivën e Izraelit.

Në pikën e parë, Izraeli njoftoi një hartë të re të Gazës, në të cilën i gjithë brezi ishte ndarë në më shumë se 600 zona të veçanta, sapo mbaroi armëpushimi. Me sa duket është pjesë e përpjekjeve të saj për të kufizuar viktimat civile. Që nga 1 dhjetori, banorët janë informuar, nëpërmjet mediave, me mesazhe me tekst dhe me fletëpalosje të hedhura nga avionët, si për zonat ku IDF synon të operojë, ashtu edhe për “zonat e sigurta” në të cilat pritet të evakuohen. Është e paqartë se sa realist apo efektiv mund të jetë ky sistem në kaosin e Gazës.

Operacionet e IDF – së kufizohen gjithashtu nga prania e 136 pengjeve që mbahen ende në Gaza. Gjatë ndalimit të luftimeve, 108 pengje, kryesisht gra dhe fëmijë izraelitë, si dhe 24 punëtorë të huaj, të gjithë të kapur më 7 tetor, u liruan. Armëpushimi u pezullua kur Izraeli këmbënguli që 17 gratë dhe fëmijët e mbetur që mbaheshin duhet të liroheshin përpara se të fillonin negociatat për fatin e pengjeve meshkuj.

Por tensioni midis synimeve të deklaruara të luftës së Izraelit – për të shkatërruar aftësitë ushtarake të Hamasit dhe për ta hequr atë nga pushteti në Gaza dhe për të shpëtuar pengjet – po bëhet gjithnjë e më i mprehtë. 

Në një takim me familjet e pengjeve, Yoav Gallant, ministri i mbrojtjes i Izraelit, u përpoq t’i siguronte ata se “kur ushtria përparon, presioni mbi Hamasin rritet dhe bashkë me të edhe mundësia për të tërhequr më shumë pengje”. Nuk janë të bindur të gjithë.

IDF është gjithnjë e më e vetëdijshme se po vepron nën një kombinim të pritshmërive të papajtueshme: të politikanëve të Izraelit dhe publikut të tij, të cilët duan që ai të shkatërrojë Hamasin ; të familjeve të pengjeve, që duan në shtëpi të dashurit e tyre; dhe të aleatëve të saj ndërkombëtarë që duan më pak viktima palestineze dhe një fund eventual të kësaj lufte. 

Nëse Amerika nxit një përfundim më të shpejtë të luftimeve, presioni do të rritet edhe më tej. Ndërkohë, Hezbollah po lëshon edhe një herë raketa dhe dronë drejt Izraelit verior me një ritëm të ngjashëm me atë para armëpushimit.

 Kryeministri i konfliktuar i Izraelit, popullariteti i të cilit po bie dhe puna e të cilit po vështrohet nga rivalët e tij në kabinetin e luftës, është përpjekur me dëshpërim të shmangë bërjen e zgjedhjeve të vështira midis objektivave të papajtueshme të Izraelit. Por, ndërsa tanket gërmojnë në Gazën jugore, koha e krisjes afrohet. 

Burimi: The Economist/Përshtati Gazeta Si